Хуршеди рахти зери хам зулф ниҳонаст

خورشید رخت زیر خم زلف نهانست

Лекин чаҳ наоне ки бшб моҳ аёнаст

لیکن چه نهانی که بشب ماه عیانست

Чашми ту чу таркиби камондор ки аз зулф

چشم تو چو ترکیب کماندار که از زلف

Овехтаи пайвастаи камандаши бкмонст

آویخته پیوسته کمندش بکمانست

Лаълат суханӣ гуфту яқинам шудаи ҳосил

لعلت سخنی گفت و یقینم شده حاصل

Дар ҷавҳари фардӣ ки ҳамаи ваҳм ва гумонаст

در جوهر فردی که همه وهم و گمانست

Судаст бсўдои ту сар додани ушшоқ

سودست بسودای تو سر دادن عشاق

Кӣ ошиқи содиқи бағами суд ва зиёнаст

کی عاشق صادق بغم سود و زیانست

Як бӯса аз он лаъл меолуд худо ро

یک بوسه از آن لعل می آلود خدا را

Кони шукру ёқӯт давоӣ хафақонаст

کان شکر و یاقوت دوای خفقانست

Ғам нест касеро ки биҳиштаст ншмин

غم نیست کسی را که بهشت است نشمین

Кӣ пер шавад ҳар ки асир ту ҷавонаст

کی پیر شود هر که اسیر تو جوانست

Чун зардии рухсораи нишоне буд аз ишқ

چون زردی رخساره نشانی بود از عشق

Ушшоқи туро зон ҳамаи ранҷи ирқонст

عشاق تو را زان همه رنج یرقانست

Ҳар субҳи бглзори ҳавои ғолияи бизост

هر صبح بگلزار هوا غالیه بیزاست

То зулф ки дар роҳи сабо машк фишонаст

تا زلف که در راه صبا مشک فشانست

Мо нек биҷустем нишони ту дар офоқ

ما نیک بجستیم نشان تو در آفاق

Рангӣ на ки гўӣим ки баҳмон ва фалонаст

رنگی نه که گوئیم که بهمان و فلانست

Анвори ту дар ҷумлаи зарроти ҳувайдо

انوار تو در جمله ذرات هویدا

Беш аз ҳама дар Меҳдӣ вҳодӣ замонаст

بیش از همه در مهدی وهادی زمانست

Дидан натавон ҳеҷат ва пайдост ки ҳастӣ

دیدن نتوان هیچت و پیداست که هستی

Чун рӯҳ ки андари тану маънӣ на баёнаст

چون روح که اندر تن و معنی نه بیانست

То соқӣ давраст шаҳи базми вилоят

تا ساقی دور است شه بزم ولایت

Ошуфтаи куҷои чашми бадасти дгронст

آشفته کجا چشم بدست دگرانست