Сунбули бӯстони зи зулфи ту саҳаргаҳ тоб дошт

سنبل بوستان ز زلف تو سحرگه تاب داشت

Наргиси мискини зи шарми чашми мастат хоб дошт

نرگس مسکین ز شرم چشم مستت خواب داشت

Гул чу Лайло баркашида аз рухи зебои ниқоб

گل چو لیلا برکشیده از رخ زیبا نقاب

Абр ҳамчун чашми маҷнӯн дар маза сайлоб дошт

ابر همچون چشم مجنون در مزه سیلاب داشت

Ақлро савдои шоҳӣ буд бар сари ногаҳон

عقل را سودای شاهی بود بر سر ناگهان

Кӯси ишқати шҳрбнди ақл дар тбтоб дошт

کوس عشقت شهربند عقل در طبطاب داشت

Шайхи кӯ то гирадаш ғофил ки чашми масти ту

شیخ کو تا گیردش غافل که چشم مست تو

Маст буду шаби ҳамаи шаби такя бар миҳроб дошт

مست بود و شب همه شب تکیه بر محراب داشت

Гуфтеми тақвои нигаҳи дор ар чаҳ ошиқ гашта Эй

گفتیم تقوی نگه دار ار چه عاشق گشته‌ای

Ишқи оташ буду тақвои ҳолат симоб дошт

عشق آتش بود و تقوی حالت سیماب داشت

Буд лаълат дар табассуми бози барадии номи ғайр

بود لعلت در تبسم باز بردی نام غیر

Дар миёни тнки шукр аз чаҳ заҳр ноб дошт

در میان تنک شکر از چه زهر ناب داشت

Баҳр ваҳдат барнатобад гавҳарӣ чун Муртазо

بحر وحدت برنتابد گوهری چون مرتضی

Шаҳри имкон бо вуҷӯдаш кӣ надонам тоб дошт

شهر امکان با وجودش کی ندانم تاب داشت

Дӯш дар кӯяши саги хешам ҳаме хонд аз карам

دوش در کویش سگ خویشم همی‌خواند از کرم

Ҳбзои ошуфта каз лутфаши басӣ алқоб дошт

حبذا آشفته کز لطفش بسی القاب داشت