Аз ин оташ ки ишқат дар ман афрӯхт

از این آتش که عشقت در من افروخت

Самандар сӯхтанро аз ман омухт

سمندر سوختن را از من آموخت

Занад ҳиндӯ аз он худро бар оташ

زند هندو از آن خود را بر آتش

Ки аз акси ту он оташ барафрӯхт

که از عکس تو آن آتش برافروخت

Балии ин оташ аз савдоӣ ишқаст

بلی این آتش از سودای عشقست

Ки ӯ ҳам шамъ ва ҳам парвонаро сӯхт

که او هم شمع و هم پروانه را سوخت

Нисори гавҳари икдонаҳ Эй кард

نثار گوهر یکدانه ای کرد

Гҳрҳоӣӣ ки баҳр дида андӯхт

گهرهائی که بحر دیده اندوخت

Саропои оташами ошуфта чун шамъ

سراپا آتشم آشفته چون شمع

Маро то кисвати ишқаш ба тан дӯхт

مرا تا کسوت عشقش به تن دوخت