Ҳар ки савдоӣ батон дар дил девона гузошт

هر که سودای بتان در دل دیوانه گذاشت

Ҳамчу мурғӣаст ки шаби барқ бкошонаҳ гузошт

همچو مرغی است که شب برق بکاشانه گذاشت

Он парии дӯши хами зулф диловез гушӯд

آن پری دوش خم زلف دلاویز گشود

Бози занҷири бпои дил девона гузошт

باز زنجیر بپای دل دیوانه گذاشت

Оташ шамъ мапиндор ки аз сӯз диласт

آتش شمع مپندار که از سوز دلست

Зотшӣ буд ки андари пар парвона гузошт

زآتشی بود که اندر پر پروانه گذاشت

Толиби дӯст аҷаб нест ки биҷон зинда аст

طالب دوست عجب نیست که بیجان زنده است

Зонкаҳи ҷон дар талаби дилбар ҷонона гузошт

زآنکه جان در طلب دلبر جانانه گذاشت

Зоҳиди шаҳр ки паймона мисатон бишикаст

زاهد شهر که پیمانه مستان بشکست

Дӯши паймони басари соғар ва паймона гузошт

دوش پیمان بسر ساغر و پیمانه گذاشت

Холу зулфи ту кадомаст ки сайдам карда ‏

خال و زلف تو کدام است که صیدم کرده ‏

Онкии андари шикани доми ту ин дона гузошт

آنکه اندر شکن دام تو این دانه گذاشت

Мардуми дидаи басии ғўс гуҳар кард ва бирехт

مردم دیده بسی غوص گهر کرد و بریخت

Лек дар баҳри дили он гавҳар икдонаҳ гузошт

لیک در بحر دل آن گوهر یکدانه گذاشت

Рафт оншўхи приўору ҷаҳон маҷнӯн кард

رفت آنشوخ پریوار و جهان مجنون کرد

Натавон гуфт ки як оқил ва фарзона гузошт

نتوان گفت که یک عاقل و فرزانه گذاشت

Хонаҳои дил сўдоздгон кард хароб

خانه های دل سودازدگان کرد خراب

То ки по дар хами зулфин каҷат шона гузошт

تا که پا در خم زلفین کجت شانه گذاشت

Дӯшами ин сайл ки аз абри мижаи гашти равон

دوشم این سیل که از ابر مژه گشت روان

Натавон гуфт ки дар шаҳри баҷо хона гузошт

نتوان گفت که در شهر بجا خانه گذاشت

Рафт зини бодия чун маҳмили Лайлии сӯии ҳӣ

رفت زین بادیه چون محمل لیلی سوی حی

Ваа ки ҷуз бар сари маҷнӯни зўФо по нагузошт

وه که جز بر سر مجنون زوفا پا نگذاشت

Гунаҳи хеш ба ҳайдар чу бихонад ошуфта

گنه خویش به حیدر چو بخواند آشفته

Қалам афв бирав лутф Каримона гузошт

قلم عفو برو لطف کریمانه گذاشت