Рӯзгории сет ки афлок ба кин ме гузарад

روزگاری‌ست که افلاک به کین می‌گذرد

Кори ушшоқ ба даври ту чунин ме гузарад

کار عشاق به دور تو چنین می‌گذرد

Чанд гӯйӣ ки ма аз боми фалак май тобад

چند گویی که مه از بام فلک می‌تابد

Бингар он моҳ ки бар сатҳ замин ме гузарад

بنگر آن ماه که بر سطح زمین می‌گذرد

Хешро муштарӣ аз бом сипеҳр андозад

خویش را مشتری از بام سپهر اندازد

Бо чунин ҷилвагар он Зуҳра ҷабин ме гузарад

با چنین جلوه گر آن زهره‌جبین می‌گذرد

Оҳӯии чашми ту чун дид ба чини хами зулф

آهوی چشم تو چون دید به چین خم زلف

Аз сари нофаи машки оҳӯӣ чин ме гузарад

از سر نافه مشک آهوی چین می‌گذرد

Кист он шуълаи ҷувола ки бар барқ нишаст

کیست آن شعله جواله که بر برق نشست

Ки туфи шуълааш аз хона зин ме гузарад

که تف شعله‌اش از خانه زین می‌گذرد

Хат ба гирди лаби ту фатво хӯнам бинвишт

خط به گرد لب تو فتوی خونم بنوشت

Кори шоҳони ҳама аз хат ва нигин ме гузарад

کار شاهان همه از خط و نگین می‌گذرد

Ма ва хуршед кашида ба дам аз аждари зулф

مه و خورشید کشیده به دم از اژدر زلف

Муъҷиза мекунаду саҳар мубин ме гузарад

معجزه می‌کند و سحر مبین می‌گذرد

Ҳарки бар куфри сари зулфи ту имон оварад

هرکه بر کفر سر زلف تو ایمان آورد

Ореи ошуфтаи сифат аз дил ва дайн ме гузарад

آری آشفته‌صفت از دل و دین می‌گذرد

Ҳарки доданд раҳаш бар дар майхонаи ишқ

هرکه دادند رهش بر در میخانه عشق

Ҳамчуи одами зи сари хулд барин ме гузарад

همچو آدم ز سر خلد برین می‌گذرد

Ҷои бкрёси Наҷафгар бидиҳандаши зи шараф

جا بکریاس نجف گر بدهندش ز شرف

Аз сари рутбаи худ рӯҳ амин ме гузарад

از سر رتبه خود روح امین می‌گذرد

Пери канъони ман ва ту ҳар ду писар гум кардем

پیر کنعان من و تو هر دو پسر گم کردیم

Ба ту ёрб чаҳ гузашта ба ман ин ме гузарад

به تو یارب چه گذشته به من این می‌گذرد