Ҳар крои нақши бҷонст кӣ аз дил баравад

هر کرا نقش بجانست کی از دل برود

Вагараш ҷон баравад нақши ту мшгл баравад

و گرش جان برود نقش تو مشگل برود

Рӯҳи маҷнӯн чу ҷарас пеш равад Лайлӣ ро

روح مجنون چو جرس پیش رود لیلی را

Гурози ин дашти бсди марҳала маҳмил баравад

گراز این دشت بصد مرحله محمل برود

Ту чмонгар бчмӣ бо гули рухсораи ббоғ

تو چمان گر بچمی با گل رخساره بباغ

Пои сарву гул аз ин хиҷлат дар гул баравад

پای سرو و گل از این خجلت در گل برود

Мерӯй акси ту дар дида мо мемонад

میروی عکس تو در دیده ما میماند

Ҳамчуи ойина ки меҳраш змқобл баравад

همچو آئینه که مهرش زمقابل برود

Баҳр ишқ аст набошад биҷуз аз тӯфонаш

بحر عشق است نباشد بجز از طوفانش

Аҷаб аз Нӯҳ аз ин баҳр бсоҳл баравад

عجب از نوح از این بحر بساحل برود

Додхоҳони ҳамаи ноланди зқотл дар ҳашар

دادخواهان همه نالند زقاتل در حشر

Додхоҳӣ ман онаст ки қотил баравад

دادخواهی من آنست که قاتل برود

Ҳар ки бинад назарӣ бар ту баради баҳраи зъмр

هر که بیند نظری بر تو برد بهره زعمر

Оҳ аз он дида ки аз кӯии ту ғофил баравад

آه از آن دیده که از کوی تو غافل برود

То ки ойина буд нақши ту дар ӯ боқӣаст

تا که آئینه بود نقش تو در او باقیست

Пеши ойина чу он турфа шамоил баравад

پیش آئینه چو آن طرفه شمایل برود

Дидагар бар ту фитад вақф ту монад назараш

دیده گر بر تو فتد وقف تو ماند نظرش

Рустам ар ояд дар кӯии ту бедил баравад

رستم ار آید در کوی تو بیدل برود

Зоҳдои бодаи кашу нукта тавҳид бигӯӣ

زاهدا باده کش و نکته توحید بگوی

Трсмти умри гиронмоя бботл баравад

ترسمت عمر گرانمایه بباطل برود

Чаҳ ғами ошуфтагар аз шӯри ту маҷнӯн гардид

چه غم آشفته گر از شور تو مجنون گردید

Ҳар ки девона шуд аз ишқи ту оқил баравад

هر که دیوانه شد از عشق تو عاقل برود