Гул ҳазораст саҳни бустон ро

گل هزار است صحن بستان را

Булбули оҳистатар каши афғон ро

بلبل آهسته تر کش افغان را

Гули ман брФзўд бар гулзор

گل من برفزود بر گلزار

Нест инсофи бӯстони бон ро

نیست انصاف بوستان بان را

Дили бхўбони ин диёри мада

دل بخوبان این دیار مده

Ки нпоинди аҳду паймон ро

که نپایند عهد و پیمان را

Ошиқонро чаҳ кеш зо саломаст

عاشقان را چه کیش زا سلامست

Ишқ барқӣаст кишти имон ро

عشق برقی است کشت ایمان را

Дошт тғрои бхўни мохтт

داشت طغرا بخون ماخطت

Сар ниҳодем хату фармон ро

سر نهادیم خط و فرمان را

Рӯз васлам бирез хӯн ва бигӯӣ

روز وصلم بریز خون و بگوی

Ки ба идаст фахри қурбон ро

که به عید است فخر قربان را

Боғбонои гул маро бигзор

باغبانا گل مرا بگذار

Варна оташи занами гулистон ро

ورنه آتش زنم گلستان را

Абри чашмам чу қатра ифшоанд

ابر چشمم چو قطره افشاند

Бабради сайли боғу бустон ро

ببرد سیل باغ و بستان را

эй ки домани кшоно рӯй бчмн

ای که دامن کشانا روی بچمن

Хорат овехтааст домон ро

خارت آویخته است دامان را

Ту чу сарсари равон ва ман чу ғубор

تو چو صرصر روان و من چو غبار

Пўимт аз қафои биёбон ро

پویمت از قفا بیابان را

Ҳоҷӣ аз шавқ каъба нашносад

حاجی از شوق کعبه نشناسد

Лоҷарами сабзау муғелон ро

لاجرم سبزه و مغیلان را

Ҳам нафаси лаби марои буна бар лаб

هم نفس لب مرا بنه بر لب

То ки чун не барорам афғон ро

تا که چون نی برآرم افغان را

Гар баҳри банда ман наҳй ангушт

گر بهر بنده من نهی انگشت

Нашнавӣ ҷуз навой ҳиҷрон ро

نشنوی جز نوای هجران را

Ҳалқаи зулф саркашат донад

حلقه زلف سرکشت داند

Ҳоли ошуфтаи парешон ро

حال آشفته پریشان را

Дарди дилро Масеҳ даст худост

درد دل را مسیح دست خداست

Аз табибони мҷўии дармон ро

از طبیبان مجوی درمان را