Ҳадисӣ дайгарӣ карда магари гӯш

حدیثی دیگری کرده مگر گوش

Ки булбули аҳд гул карда фаромӯш

که بلبل عهد گل کرده فراموش

Чу булбул рафт аз гулшани бкҳсор

چو بلبل رفت از گلشن به کهسار

Таваҳҳуми аигли зблбли рухи Фропўш

توهم ای گل زبلبل رخ فراپوش

Маро то оташ савдост бар сар

مرا تا آتش سوداست بر سر

Нахоҳад афтод ин дег аз ҷӯш

نخواهد افتاد این دیگ از جوش

Куҷои миннати барад аз миФрўшон

کجا منت برد از می فروشان

Касе комади зсоқии масту мадҳуш

کسی کامد زساقی مست و مدهوش

Марои ғайр аз ту дар хотир нагунҷад

مرا غیر از تو در خاطر نگنجد

Биё ва гуфта ағёр май нӯш

بیا و گفته اغیار می‌نوش

Надорам чашми ҷуз бар дасти соқӣ

ندارم چشم جز بر دست ساقی

Нгўӣии қавл воъиз мекунам гӯш

نگوئی قول واعظ میکنم گوش

Биҷузи он ҷомаи рангини бҷомӣ

بجز آن جامه رنگین به جامی

Таваҳҳуми ин кисват талбис бифурӯш

توهم این کسوت تلبیس بفروش

Агар ту офатии ин дайну ондл

اگر تو آفتی این دین و آن دل

Агар ту раҳзании ин ақл ва он ҳуш

اگر تو رهزنی این عقل و آن هوش

Манам зарраи ту хуршедӣу хошок

منم ذره تو خورشیدی و خاشاک

Ки гунҷад зарраро Меҳрӣ дар оғӯш

که گنجد ذره را مهری در آغوش

Маро гӯйанд ошуфта ки дар базм

مرا گویند آشفته که در بزم

Чу чанг аз гӯшмоли ишқи мхрўш

چو چنگ از گوشمال عشق مخروش

Вале то захма аз мутриб хӯрд чанг

ولی تا زخمه از مطرب خورد چنگ

Нахоҳад бӯдани андари базми хомӯш

نخواهد بودن اندر بزم خاموش