Ҷузи ишқи некӯон ки буд асл ҳар усӯл

جز عشق نیکوان که بود اصل هر اصول

Бошад мазоҳиб дигар андешаи фузул

باشد مذاهب دگر اندیشه فضول

Набӯд аҷаби бсиди диламгар буд ҳарис

نبود عجب بصید دلم گر بود حریص

Тифласт ва баргирафтани съўаҳ буд аҷул

طفل است و برگرفتن صعوه بود عجول

Бар авҷи кӯй ӯ нарасад тоири қиёс

بر اوج کوی او نرسد طایر قیاس

Дар дашти ишқи ланг буд тавсани уқул

در دشت عشق لنگ بود توسن عقول

Бори амонати ғам ишқат бадуш кард

بار امانت غم عشقت بدوش کرد

Бечораи одамӣ ки злўм омаду ҷҳўл

بیچاره آدمی که ظلوم آمد و جهول

Қосиди миёни ошиқу маъшӯқ шарт нест

قاصد میان عاشق و معشوق شرط نیست

Ҷузи оҳ дар миён набӯд дайгарии расӯл

جز آه در میان نبود دیگری رسول

Пандаши куҷои бҳлқаҳи мисатон асар кунад

پندش کجا بحلقه مستان اثر کند

Воъиз ки худ удӯли намояди змои иқўл

واعظ که خود عدول نماید زما یقول

Гӯ зоҳидаш баранд аз каъбау сафо

گو زاهدش براند از کعبه و صفا

Онро ки тўФи майкада ишқ шуд қабул

آنرا که طوف میکده عشق شد قبول

Қурбониёни кӯии ту аз бас буд фузун

قربانیان کوی تو از بس بود فزون

Тарсами дилати зрихтн хӯн шавад малул

ترسم دلت زریختن خون شود ملول

Аз манъ посбон накунад ваҳм ва аз асас

از منع پاسبان نکند وهم و از عسس

Ҳар кас ки роҳ ёфта дар пардаи усӯл

هر کس که راه یافته در پرده اصول

Хуршеди осмон ки буд шамъи ховарӣ

خورشید آسمان که بود شمع خاوری

Хоҳад зшмъ рӯй ту парвонаи духул

خواهد زشمع روی تو پروانه دخول

Шавқам биҷой монад ва таҳаммул задаст рафт

شوقم بجای ماند و تحمل زدست رفت

Ақлам завол ёфту алъшқи лои изўл

عقلم زوال یافت و العشق لا یزول

Ошуфтаи кӯҳҳо бадал аз ишқ ӯст бор

آشفته کوهها بدل از عشق اوست بار

Зулфаш бибин ки бори диламро шудаи ҳмўл

زلفش ببین که بار دلم را شده حمول

Хуршеди Муртазоу ҷаҳони ҷумла зарра анд

خورشید مرتضی و جهان جمله ذره اند

Фаръаст коиноту алии асл ҳар усӯл

فرع است کاینات و علی اصل هر اصول