На тавбаи зоҳиди паймонаи бад ки бишикастам

نه توبه زاهد پیمانه بد که بشکستم

На аҳд бо ту ки паймон ба май кашони бастам

نه عهد با تو که پیمان به میْ‌کشان بستم

Агарчӣ риштаи ҷони бофта ба меҳри ҷаҳон

اگرچه رشته جان بافته به مهر جهان

Буридам аз ҳамаи олам ба дӯсти пайвастам

بریدم از همه عالم به دوست پیوستم

Ғубори гаштаму афтодам аз паии маҳмил

غبار گشتم و افتادم از پی محمل

Гумони мадор ки як лаҳза бе ту бинишастам

گمان مدار که یک لحظه بی‌تو بنشستم

Шудам ба бткдаҳу саҷда бар санами барадам

شدم به بتکده و سجده بر صنم بردم

Гусастаи сбҳаҳу зуннор бар миёни бастам

گسسته سبحه و زنار بر میان بستم

Чигуна даст ба довар барам ба хӯни хоҳӣ

چگونه دست به داور برم به خون‌خواهی

Агар ки доманат уфтад ба ҳашар дар дастам

اگر که دامنت افتد به حشر در دستم

Бирав ту зоҳид ва манъам макун зи бодаи парастӣ

برو تو زاهد و منعم مکن ز باده‌پرستی

Ки ман шафиъи гунаҳи пешагон ба рӯзи аластам

که من شفیع گنه‌پیشگان به روز الستم

Алӣ вале худои он паноҳи ошуфта

علی ولی خدا آن پناه آشفته

Ки аз туфайлаш даъвӣ кунам ки ман ҳастам

که از طفیلش دعوی کنم که من هستم