Дӯш дар омад аз дирами моҳӣ на фиришта Эй

دوش در آمد از درم ماهی نه فرشته‌ای

Дошт ба хӯни марду зани сабзи хаташи навишта Эй

داشت به خون مرد و زن سبز خطش نوشته‌ای

Гуфтамаш эй парии сайри рафта ба кисвати башар

گفتمش ای پری سیر رفته به کسوت بشر

Ҳур на одамӣ нае лобуди ту фиришта Эй

حور نه آدمی نه‌ای لابد تو فرشته‌ای

Шамсу қамар ба ҳам зада рехтаи турфаи чеҳра Эй

شمس و قمر به هم زده ریخته طرفه چهره‌ای

Баста ба ҳалқи меҳру ма аз хами зулфи ришта Эй

بسته به حلق مهر و مه از خم زلف رشته‌ای

Булбули боғро зи рух аз сргли зи моида

بلبل باغ را ز رخ از سرگل ز مائده

Меҳр хамӯшӣ аз даҳон бар лаби ғунчаи ҳашта Эй

مهر خموشی از دهان بر لب غنچه هشته‌ای

Зоби сарой май кашони одам гар сиришта шуд

زآب سرای می‌کشان آدم گر سرشته شد

Қолаб май фурушро гӯ ба чаҳ аш сиришта Эй

قالب می‌فروش را گو به چه‌اش سرشته‌ای

Нофа ба ҷайби бинмти гӯйӣ бе хабари зи дил

نافه به جیب بینمت گویی بی‌خبر ز دل

Аз хами зулфи он парии боди сабои гузашта Эй

از خم زلف آن پری باد صبا گذشته‌ای

Ошуфтаи хӯни хешро аз ту куҷо талаб кунад

آشفته خون خویش را از تو کجا طلب کند

Чун ман сад ҳазорро чун ту ба ғамзаи кушта Эй

چون من صد هزار را چون تو به غمزه کشته‌ای

Барқ чу абри озарӣ об диҳад ба ҳосилат

برق چو ابر آذری آب دهد به حاصلت

Тухми влои Муртазо то ту ба синаи кушта Эй

تخم ولای مرتضی تا تو به سینه کِشته‌ای

Гар на ба хӯни мардумони ташна буд ду чашми ту

گر نه به خون مردمان تشنه بود دو چشم تو

Ғамзаи кофарат чаро сохт зи куштаи пушта Эй

غمزه کافرت چرا ساخت ز کشته پشته‌ای