Бароа бодия гуфт он ягона
به راهِ بادیه گفت آن یگانه
Ду ҷӯии об сияҳ дидам равона
دو جوی آبِ سیه دیدم روانه
Шудам бар паии равон то он чаҳ обаст
شدم بر پی روان تا آن چه آبست
Ки чандиняш дар рафтан шитобаст
که چندینیش در رفتن شتابست
Бохр чун бар сангии расидам
به آخر چون برِ سنگی رسیدم
Бхоки Иблисро афтода дидам
به خاک ابلیس را افتاده دیدم
Ду чашмаш чун ду абр хӯн фишон буд
دو چشمش چون دو ابر خون‌فشان بود
Заҳри чашмяши ҷўӣии хӯни равон буд
ز هر چشمیش جویی خون روان بود
Чу борон мегирист ва зор ме гуфт
چو باران می‌گریست و زار می‌گفت
Паёпаии ин сухан ҳамвора ме гуфт
پیاپی این سخن همواره می‌گفت
Ки ин қисса на зон рӯй чу моҳаст
که این قصّه نه زان روی چو ماهست
Вале ранги гилӣм ман сиёҳаст
ولی رنگ گلیم من سیاهست
намехоҳанд тоъат кардан ман
نمی‌خواهند طاعت کردن من
Ниҳанд онгаҳ гунаҳ бар гардани ман
نهند آنگه گنه بر گردن من
Чунин корӣ кро афтод ҳаргиз
چنین کاری کرا افتاد هرگز
Надорад мисли ин каси ёди ҳаргиз
ندارد مثل این کس یاد هرگز