Бибареданд дуздиро магари даст

بُبریدند دزدی را مگر دست

Назд дами даст худ бигирифт ва бурҷаст

نزد دَم دستِ خود بگرفت و برجست

Бадв гуфтанд эй меҳнати расида

بِدو گفتند ای محنت‌رسیده

Чаҳ хоҳӣ кард ин дасти бурӣда

چه خواهی کرد این دستِ بریده

Чунин гуфт ӯ ки номи дӯстии хос

چنین گفت او که نام دوستی خاص

Бар онҷо карда будам нақши зи ихлос

بر آنجا کرده بودم نقش ز اخلاص

Кунун то зиндаам инам тамомаст

کنون تا زنده‌ام اینم تمامست

Ки бе ин зиндагӣ бар ман ҳаромаст

که بی این زندگی بر من حرامست

зи дастам гарчи қисмии ҷуз ?илам нест

ز دستم گرچه قسمی جز اَلَم نیست

Чу бар дастаст номи дӯст ғам нест

چو بر دستست نامِ دوست غم نیست

Чу Иблиси лъини асрори дон буд

چو ابلیسِ لعین اسراردان بود

Агар саҷда намекард ӯ азон буд

اگر سجده نمی‌کرد او از آن بود

зи халқи худ дареғаш омад он роз

ز خَلق خود دریغش آمد آن راز

Накард он саҷда , даъвӣ кард оғоз

نکرد آن سجده، دعوی کرد آغاز

Ки то ҳам ӯ ваҳми халқи ҷаҳони ҳам

که تا هم او و هم خَلقِ جهان هم

На бенанди он дар ва он остони ҳам

نه بینند آن دَر و آن آستان هم

Ки то нурӣ азон дар пардаи ъз

که تا نوری از آن در پردهٔ عِز

Нагардад дар назари олӯдаи ҳаргиз

نگردد در نظر آلوده هرگز