Дар он соъат ки Маҳмӯди ҷаҳондор
در آن ساعت که محمودِ جهاندار
Бурун мерафт азднёии ғаддор
برون می‌رفت از دنیای غدّار
Аёзи сим барро кард дархост
ایازِ سیم‌بر را کرد درخواست
Ки то бо ӯ бигӯям як сухани рост
که تا با او بگویم یک سخن راست
Бадв гуфтанд як дам умр бозаст
بِدو گفتند یک دَم عمر بازست
Сухани гуфтан ҳанузат бо Аёзаст
سخن گفتن هنوزت با ایازست
Чунин гуфт ӯ ки гар набӯд канораш
چنین گفت او که گر نَبوَد کنارش
Марои доим , бахуд бо ман чаҳ кораш
مرا دایم، به خود با من چه کارش
Агар аз вай дил афрӯзем бояд
اگر از وی دل‌افروزیم باید
Барои ин чунин рӯзем бояд
برای این چنین روزیم باید
Ҳар он ишқӣ ки на ҷовид бошад
هر آن عشقی که نه جاوید باشد
Буд як заррагар хуршед бошад
بُوَد یک ذرّه گر خورشید باشد
Чу ишқ ӯст ишқ бе қиёсам
چو عشقِ اوست عشقِ بی‌قیاسم
Барои он ҷаҳон бояд аёсм
برای آن جهان باید ایاسم
Бихонад охири Аёзи сим бар ро
بخواند آخر ایازِ سیم‌بَر را
Ниҳон дар гӯш ӯ гуфт ин хабар ро
نهان در گوشِ او گفت این خبر را
Ки эй ҳамдами баҳақи аҳди маъбуд
که ای همدم به حقِ عهدِ معبود
Ки чун тобут гардад маҳди Маҳмӯд
که چون تابوت گردد مهدِ محمود
Ки пеши каси камари ҳаргиз на бандӣ
که پیشِ کس کمر هرگز نه بندی
Ки напасандам ман ингар ту писандӣ
که نَپسَندم من این گر تو پسندی
Забон бикшод Аёз ва гуфт оре
زبان بُگشاد ایاز و گفت آری
Агар ман будамӣ мурдори хорӣ
اگر من بودمی مُردارخواری
Набӯдӣ ҳамчуи Маҳмӯдии шикорам
نبودی همچو محمودی شکارم
Магари пиндоштии мурдори хорам
مگر پنداشتی مردارِ خوارم
Чу Маҳмӯдии бмўӣӣ ме тавон баст
چو محمودی به مویی می‌توان بَست
Наёрам пеши ғайр ӯ миёни баст
نیارم پیشِ غیرِ او میان بَست
Аёзи хос то мавҷӯд бошад
ایازِ خاص تا موجود باشد
Мудомаши оқибат Маҳмӯд бошад
مدامش عاقبت محمود باشد
Дар он соъат ки малъуни гашти Иблис
در آن ساعت که ملعون گشت ابلیس
Забон бикшод дар тасбеҳу тақдис
زبان بُگشاد در تسبیح و تقدیس
Ки лаънат хуштар ояд аз ту сад бор
که لعنت خوش‌تر آید از تو صد بار
Ки сар печидан аз ту сӯии ағёр
که سَر پیچیدن از تو سوی اغیار
Бзхмигар сегӣ аз дар шавад давр
به زخمی گر سگی از دَر شود دور
Буд аз устихони пайвастаи маҳҷӯр
بُوَد از استخوان پیوسته مهجور
Чаҳ мегӯям ки чун лаънат шунид ӯ
چه می‌گویم که چون لعنت شنید او
Азон лаънати ҳама гриндаҳ дид ӯ
از آن لعنت همه گرینده دید او
Касе софии ҳазорон соли хӯрда
کسی صافی هزاران سال خورده
На андак , ҷоми моломоли хӯрда
نه اندک، جام مالامال خورده
Бики дардӣ ки дар охир кунад нӯш
به یک دُردی که در آخر کُنَد نوش
Куҷои он софҳо гардад фаромӯш
کجا آن صاف‌ها گردد فراموش
Агарчӣ дардӣ лаънат чашид ӯ
اگرچه دُردیِ لعنت چشید او
Дар он лаънат ба ҷуз соқӣ надид ӯ
در آن لعنت به جز ساقی ندید او
Чу дар софии ҳазорон сол он дид
چو در صافی هزاران سال آن دید
Куҷои дардии зи ғайр ӯ тавон дид
کجا دُردی ز غیر او توان دید
Азон дарга чу лаънати қисм ӯ буд
از آن درگَه چو لعنت قسمِ او بود
Вазони ҳазрат чу малъуни исм ӯ буд
وز آن حضرت چو ملعون اسمِ او بود
Надид ӯ он ки зиштаст ин ва некӯаст
ندید او آن که زشتست این و نیکوست
Вале ин дид кон аз дарга ӯст
ولی این دید کان از درگَهِ اوست
Чу лаънат буд ташрифаши зи даргоҳ
چو لعنت بود تشریفش ز درگاه
Бҷони пзрФти вшди афсонаи кӯтоҳ
به جان پَذرُفت و شد افسانه کوتاه