Агар кунам гилаи ман аз замонаи ғаддор

اگر کنم گله من از زمانهٔ غدار

Ба хотират нарасад аз ман шикастаи ғубор

به خاطرت نرسد از من شکسته غبار

Ба гӯши ман , суханӣ гуфт дӯши боди сабо

به گوش من، سخنی گفت دوش باد صبا

Ман аз шунидани он , гаштаам зи худ безор

من از شنیدن آن، گشته‌ام ز خود بیزار

Ки бандаро ба касон кардае шҳо ! нисбат

که بنده را به کسان کرده‌ای شها! نسبت

Ки аз тасаввури эшон маро буд сад ор

که از تصور ایشان مرا بود صد عار

Шҳо ! шикоят , худ нест гарчи аз одоб

شها! شکایت، خود نیست گرچه از آداب

Вале ба вақти зарурат , раво буд изҳор

ولی به وقت ضرورت، روا بود اظهار

Равостгар ман аз ин ғуссаи хӯни бгрим , хӯн

رواست گر من از این غصه خون بگریم، خون

Сазостгар ман аз ин ғусса , зор гарем , зор

سزاست گر من از این غصه، زار گریم، زار

Бипурс қадари маро , гарчи хуб май доне

بپرس قدر مرا، گرچه خوب می‌دانی

Ки ман гулам , гул ; хоранд ин ҷамоат , хор

که من گلم، گل؛ خارند این جماعت، خار

Ман он ягонаи даҳрам ки васфи фазли маро

من آن یگانهٔ دهرم که وصف فضل مرا

Навиштаи муншии қудрат , ба ҳар дару девор

نوشته منشی قدرت، به هر در و دیوار

Ба ҳар диёр ки ое , ҳикоятии шинавӣ

به هر دیار که آیی، حکایتی شنوی

Ба ҳар куҷо ки рӯй , зикри ман буд дар кор

به هر کجا که روی، ذکر من بود در کار

Ту қадар ман нашиносӣ , маро ба кам мафруш

تو قدر من نشناسی، مرا به کم مفروش

Баҳоӣами ман ва бошад баҳоии ман бисёр

بهائیم من و باشد بهای من بسیار