Ёрон , бархезеду паёми марои бадунёи расонид ки ҳар дами брнгии даройад . Ва аз ман гуедаш , Фрибкоро , аз мо даври шӯ . Магар на инаст ки мо бакорҳоу гуфторҳояти ошноӣим ? баҳри чашмони мо худро ороиш макун , чаро ки ҳар гоҳи ту ҳиҷоб аз рух май кашии мо қаноат пеша мекунем .

یاران، برخیزید و پیام مرا بدنیا رسانید که هر دم برنگی درآید. و از من گوییدش، فریبکارا، از ما دور شو. مگر نه این است که ما بکارها و گفتارهایت آشنائیم؟ بهر چشمان ما خود را آرایش مکن، چرا که هر گاه تو حجاب از رخ می کشی ما قناعت پیشه می کنیم.

Ва ҳар гоҳ ки рсўокдаҳҳои ту дилро бФрибд , чшмҳомонро бо пӯшиши яъс ҳаме пӯшонем мо чарогоҳҳои турои саросар дар нур дидаем ,у ростиро ҳечкадомашонро шоиста наёфтаем .

و هر گاه که رسواکده های تو دل را بفریبد، چشمهامان را با پوشش یأس همی پوشانیم ما چراگاه های ترا سراسر در نور دیده ایم، و راستی را هیچکدامشان را شایسته نیافته ایم.

Он рӯзи дили ғам ҷаҳон бархезад

آن روز دل غم جهان برخیزد

Ранги ғам аз ойӣна ӣ ҷон бархезад

رنگ غم از آیینه ی جان برخیزد

Кин тираи ғубор осмон биншинад

کاین تیره غبار آسمان بنشیند

Венаи тӯда ӣ хок аз миён бархезад

وین توده ی خاک از میان برخیزد

Хоҳии тайрон ба таври сино

خواهی طیران به طور سینا

Наздик машав ба пўрсино

نزدیک مشو به پورسینا

Дил дар сухани Маҳмадии банд

دل در سخن محمدی بند

эй пӯри алии зи буъалӣ чанд

ای پور علی ز بوعلی چند

Бад басӣ кардӣ нкўпндоштӣ

بد بسی کردی نکوپنداشتی

Ҳеҷ ҷой оштӣ нагузоштӣ

هیچ جای آشتی نگذاشتی

Ндимо ! умр табоҳ шуд ва аз даст рафт . Бархез то замон бигузаштаро товони хоҳем . Бархез , эй ҷавони паймонаҳоро аз май лабрези соз ва бо он палидиҳо аз ман бишӯй марои сероби соз , чаро ки субҳ наздик шуд , сурайёи бғрўб фурӯ рафт ва хурӯс хонд . Майро ба оби зулол тазвиҷ куну хиради марои Меҳрӣа ӣ зношўӣии шани буна .

ندیما! عمر تباه شد و از دست رفت. برخیز تا زمان بگذشته را تاوان خواهیم. برخیز، ای جوان پیمانه ها را از می لبریز ساز و با آن پلیدی ها از من بشوی مرا سیراب ساز، چرا که صبح نزدیک شد، ثریا بغروب فرو رفت و خروس خواند. می را به آب زلال تزویج کن و خرد مرا مهریه ی زناشوئی شان بنه.

Ндимои он ҷонбхш ки устихони тўтё шударо зиндагӣ мебахшад бе диранги пешовар , он духтари рузро ки перонро ҷавонӣ медиҳад ва ҳар касаш чашид аз ду ҷаҳони ғоиб ҳаме гардад .

ندیما آن جانبخش که استخوان توتیا شده را زندگی می بخشد بی درنگ پیش آور، آن دختر رز را که پیران را جوانی میدهد و هر کسش چشید از دو جهان غایب همی گردد.

Мӣӣ ки оташ кулем нури он , хумрааш дили ману тавраши сина манаст . Бархез диранг макун чаро ки умрро дирангӣ нест , нӯшиданашро сахт мапиндор , бас осонаст .

مئی که آتش کلیم نور آن، خمره اش دل من و طورش سینه من است. برخیز درنگ مکن چرا که عمر را درنگی نیست، نوشیدنش را سخت مپندار، بس آسان است.

Бархез ва он перро ки дил аз менохушнӯд аст бигӯ матарс , худованди тавбапазиру бахшоиш гараст . эй маънии дили ман сахт андӯҳмандаст , бархезу нўоӣӣ дар не бияфкан .

برخیز و آن پیر را که دل از می ناخشنود است بگو مترس، خداوند توبه پذیر و بخشایش گر است. ای معنی دل من سخت اندوهمند است، برخیز و نوائی در نی بیفکن.

эй мғнии нағма сар кун чаро ки ҷом бадӯр афтод , насими вазиду қамарӣ хондан оғозед . Нағма сар куну ёди дӯсти мробхотровар ва бар гӯй ки зиндагонӣ бе ӯ бар ман гўор нест .

ای مغنی نغمه سر کن چرا که جام بدور افتاد، نسیم وزید و قمری خواندن آغازید. نغمه سر کن و یاد دوست مرابخاطر آور و بر گوی که زندگانی بی او بر من گوار نیست.

Аммо аз ёди рӯзҳои фироқ бипарҳез чаро ки ёди давриро ҳаргиз тоқат намеоварам .

اما از یاد روزهای فراق بپرهیز چرا که یاد دوری را هرگز طاقت نمی آورم.

Дили манро бо хондани ашъори араб саршор кун . Бигзор шодӣу саодатмон бо онҳо бкмол расад нағмаро бо ҳамон шеъри мустатоб оғоз кун ки маниши брўзгорони ҷавонӣ сурӯдаам .

دل من را با خواندن اشعار عرب سرشار کن. بگذار شادی و سعادتمان با آنها بکمال رسد نغمه را با همان شعر مستطاب آغاز کن که منش بروزگاران جوانی سروده ام.

« умрро дар қилу қол сар кардаем , ндимо бархез ки фурсати сахт тангаст » пас аз он , аз шеърҳои ноби Эронии бароями сари даҳ ва бо он ғамӣ ки бадали ҳуҷуми барда аз ман барон . Мғнӣ бо байтӣ аз маснавии ҳакими мавлавии маънавии сухани бёғоз .

«عمر را در قیل و قال سر کرده ایم، ندیما برخیز که فرصت سخت تنگ است » پس از آن، از شعرهای ناب ایرانی برایم سر ده و با آن غمی که بدل هجوم برده از من بران. مغنی با بیتی از مثنوی حکیم مولوی معنوی سخن بیاغاز.

« бишинав аз не чун ҳикоят мекунад - вази ҷдоӣиҳо шикоят мекунад » бархезу баҳри рабон ки хоҳии марои мухотаби соз . Шавад ки дили ман аз ин солҳо тунбаи пазирад , ҳамон дил ки аз ҳоли хеши сахт ғофиласту тамоми даргири қилу қол хешаст .

«بشنو از نی چون حکایت می کند - وز جدائی ها شکایت می کند» برخیز و بهر ربان که خواهی مرا مخاطب ساز. شود که دل من از این سالها تنبه پذیرد، همان دل که از حال خویش سخت غافل است و تمام درگیر قیل و قال خویش است.

Ҳар лаҳзаи пой дар занҷирӣ оҳанӣн дораду нодони вор дар савдои бешии занҷир хешаст . Дилӣ ки ҳайрони гмгштгии хеш , роҳ гум кардаасту ҳаргиз аз хумори иштиёқи худ бҳўш наёяд .

هر لحظه پای در زنجیری آهنین دارد و نادان وار در سودای بیشی زنجیر خویش است. دلی که حیران گمگشتگی خویش، راه گم کرده است و هرگز از خمار اشتیاق خود بهوش نیاید.

Дилӣ ки рӯзгори дарозӣ бо батон хеш азлат кардаасту кофарон бар исломӣ ки дорад михнднд . Чиқадр фарёд кардаам ки , вой бар дили ман , вои дили ман аммо ӯро гӯш шнўоӣӣ нест . эй баҳоӣ ! бархезу дилии ҷузи он баҳр хеш баргир . Чаро ки дили турои ҷузи ҳавоҳояш маъбудӣ нест .

دلی که روزگار درازی با بتان خویش عزلت کرده است و کافران بر اسلامی که دارد میخندند. چقدر فریاد کرده ام که، وای بر دل من، وای دل من اما او را گوش شنوائی نیست. ای بهائی! برخیز و دلی جز آن بهر خویش برگیر. چرا که دل ترا جز هواهایش معبودی نیست.

Ҷанг , дар оғоз чун дӯшиза Эйаст ки бо ороиши хеши нодононро май фиребад . Аммо замонӣ ки шуъла вар шуд ва барафрӯхт , перзанӣ шавад бешӯй .

جنگ، در آغاز چون دوشیزه ای است که با آرایش خویش نادانان را می فریبد. اما زمانی که شعله ور شد و برافروخت، پیرزنی شود بی شوی.

Пери золии сифеди мӯӣ ки сарв рӯй хешро ба ороиш фурӯ мепӯшоанд ва худро шоиста ӣ бӯсу канор нишон медиҳад .

پیر زالی سفید موی که سرو روی خویش را به آرایش فرو می پوشاند و خود را شایسته ی بوس و کنار نشان می دهد.

Дар раҳе мерафт шблии биқрор

در رهی میرفت شبلی بیقرار

Дид кносӣ шудаи машғӯли кор

دید کناسی شده مشغول کار

Сӯии дигар чун назари афканди боз

سوی دیگر چون نظر افکند باز

Як муаззин дид дар бонги намоз

یک مؤذن دید در بانگ نماز

Гуфт нест ин кори холӣ аз халал

گفت نیست این کار خالی از خلل

Ҳар дуро май байнами андари як амал

هر دو را می بینم اندر یک عمل

Зонка ҳаст ин бихбр чун Андгар

زانکه هست این بیخبر چون آندگر

Аз барои як ду ман нони коргар

از برای یک دو من نان کارگر

Балки он кнос дар кораст рост

بلکه آن کناس در کار است راست

Венаи муаззини ғарра ӣ рӯй вурёст

وین مؤذن غره ی روی وریاست

Пас дар ин маънии блошк эй азиз

پس در این معنی بلاشک ای عزیز

Аз муаззин ба буд кнос низ

از مؤذن به بود کناس نیز

То худ бо нафасу шайтонии надим

تا خود با نفس و شیطانی ندیم

Пеша хоҳӣ дошт кносии муқӣм

پیشه خواهی داشت کناسی مقیم

Гар дарахти дев аз дили бркнӣ

گر درخت دیو از دل برکنی

Ҷони худ зини банди мшгли бркнӣ

جان خود زین بند مشگل برکنی

Вари дарахти деви мидории биҷой

ور درخت دیو میداری بجای

Бо саг ва бо дев бошӣ ҳамсарой

با سگ و با دیو باشی همسرای

Аз дасти ғами ту эй бути ҳури лақо

از دست غم تو ای بت حور لقا

На пои з сар донам ва на сар аз по

نه پای ز سر دانم و نه سر از پا

Гуфтам дил ва дайн бибозам аз ғами барҳам

گفتم دل و دین ببازم از غم برهم

Ин ҳар ду ббохтиму ғами мондаи баҷо

این هر دو بباختیم و غم مانده بجا

Дили дарду балои ишқат афзӯн хоҳад

دل درد و بلای عشقت افزون خواهد

ӯ дида ӣ худ ҳамеша дар хӯн хоҳад

او دیده ی خود همیشه در خون خواهد

Венаи турфа ки ин зони бҳли митлбд

وین طرفه که این زآن بحل میطلبد

Ваон дар паии он ки узри ин чун хоҳад

وان در پی آن که عذر این چون خواهد

Дили ҷаври ту эй меҳр гусал мехоҳад

دل جور تو ای مهر گسل میخواهد

Худро ба ғами ту муттасил мехоҳад

خود را به غم تو متصل میخواهد

Мехост дилат ки бедил ва дайн бошам

میخواست دلت که بیدل و دین باشم

Бозо ки чунон шудам ки дил мехоҳад

بازآ که چنان شدم که دل میخواهد

Ҳаргиз нарасидаам ман сӯхтаи ҷон

هرگز نرسیده ام من سوخته جان

Рӯзӣ ба умед

روزی به امید

Дар бахти сияҳ надидаам ҳеҷ замон

در بخت سیه ندیده ام هیچ زمان

Як рӯзи сифед

یک روز سفید

Қосид чу навиди васл бо ман ме гуфт

قاصد چو نوید وصل با من می گفت

Оҳиста бигуфт

آهسته بگفت

Дар ҳайратам аз бахти бади худ ки чисон

در حیرتم از بخت بد خود که چسان

Ин ҳарф шунид

این حرف شنید

Обидӣ дар кӯҳи Лубнони бади муқӣм

عابدی در کوه لبنان بد مقیم

Дар бен ғорӣ чун асҳоби рқим

در بن غاری چون اصحاب رقیم

Рӯй дил аз ғайр ҳақ бартофтам

روی دل از غیر حق برتافتم

Ганҷи иззатро зъзлт ёфта

گنج عزت را زعزلت یافته

Рӯзҳо мебуд машғӯли сиём

روزها میبود مشغول صیام

Як таҳи нони мирсидши вақти шом

یک ته نان میرسیدش وقت شام

Нисфи он шомаш бадв насафӣ сҳўр

نصف آن شامش بدو نصفی سحور

Ваз қаноат дошт дар дили сад сарвар

وز قناعت داشت در دل صد سرور

Бар ҳамин минвол ҳолаш мегузашт

بر همین منوال حالش میگذشت

Номадӣ аз кӯҳи ҳаргизи сӯии дашт

نامدی از کوه هرگز سوی دشت

Аз қазо икшб наомад он рғиФ

از قضا یکشب نیامد آن رغیف

Шуд зҷўъи он порсои зору наҳиф

شد زجوع آن پارسا زار و نحیف

Кард мағрибро адо ва онгаҳ ъашо

کرد مغرب را ادا و آنگه عشا

Дили пар аз васвос ва дар фикри ъашо

دل پر از وسواس و در فکر عشا

Бас ки буд аз баҳри қӯташи изтироб

بس که بود از بهر قوتش اضطراب

На ибодат кард обиди шаб на хоб

نه عبادت کرد عابد شب نه خواب

Субҳ чун шуд зон мақоми дилпазир

صبح چون شد زان مقام دلپذیر

Баҳр қӯтӣ омад он обиди бзир

بهر قوتی آمد آن عابد بزیر

Буд як қурба ба қурби он ҷабал

بود یک قربه به قرب آن جبل

Аҳли он қарияи ҳамаи габру дағал

اهل آن قریه همه گبر و دغل

Обид омад бар дар габрии ситод

عابد آمد بر در گبری ستاد

Габр ӯро як ду нон ҷӯ бидод

گبر او را یک دو نان جو بداد

Обиди он нони бастад ва шукраш бигуфт

عابد آن نان بستد و شکرش بگفت

Вази вусӯли туъмааш хотири шигифт

وز وصول طعمه اش خاطر شگفت

Кард оҳанги мақоми худ далер

کرد آهنگ مقام خود دلیر

То кунад ифтор бар хбзи шъир

تا کند افطار بر خبز شعیر

Дар сарои габри бади гургин сегӣ

در سرای گبر بد گرگین سگی

Монда аз ҷўъи устихонӣу раҳгӣ

مانده از جوع استخوانی و رگی

Пеш ӯгар хати пургории кашӣ

پیش او گر خط پرگاری کشی

Шакл нон бинад бимирад аз хушӣ

شکل نان بیند بمیرد از خوشی

Бар забон гар бугзарад лафзи хабар

بر زبان گر بگذرد لفظ خبر

Хбз пиндорад равад ҳушаши зи сар

خبز پندارد رود هوشش ز سر

Клб дар дунболи обид бӯ гирифт

کلب در دنبال عابد بو گرفت

Аз пай ӯ рафту рахт ӯ гирифт

از پی او رفت و رخت او گرفت

Зони ду нони обиди яке пешаш фиканд

زآن دو نان عابد یکی پیشش فکند

Пас равон шуд то наёбад зу газанд

پس روان شد تا نیابد زو گزند

Саг бихӯрад он нон ва аз пай омадаш

سگ بخورد آن نان و از پی آمدش

То магари бор дигар озордш

تا مگر بار دگر آزاردش

Обиди он нон дигар додаш равон

عابد آن نان دگر دادش روان

То ки бошад аз азобаш дар амон

تا که باشد از عذابش در امان

Клби он нон дигарро низ хӯрд

کلب آن نان دگر را نیز خورد

Пас равон гардид аз дунболи мард

پس روان گردید از دنبال مرد

Ҳамчуи соя аз пай ӯ медавид

همچو سایه از پی او میدوید

ЪФ ва ъФ мекард ва рахташ ме дарид

عف و عف می کرد و رختش می درید

Гуфт обид чун бидид ин моҷаро

گفت عابد چون بدید این ماجرا

Ман сегӣ чун ту надидам биҳё

من سگی چون تو ندیدم بیحیا

Соҳибати ғайри ду нони ҷӯи надод

صاحبت غیر دو نان جو نداد

Ваон дўрои худ бстдӣ эй каҷи ниҳод

وان دورا خود بستدی ای کج نهاد

Дигарам аз пай давидан баҳр чист ?

دیگرم از پی دویدن بهر چیست؟

Венаи ҳамаи рахтам даридан баҳр чист ?

وین همه رختم دریدن بهر چیست؟

Саг ба нутқ омад ки эй соҳиби камол

سگ به نطق آمد که ای صاحب کمال

Биҳё ман нестам чашмат бимол !

بیحیا من نیستم چشمت بمال!

Ҳаст аз вақте ки ман будам сағир

هست از وقتی که من بودم صغیر

Масканами вайрона ӣ ин габри пер

مسکنم ویرانه ی این گبر پیر

Гӯсфандашро шабоне мекунам

گوسفندش را شبانی میکنم

Хонаашро посбонӣ мекунам

خانه اش را پاسبانی میکنم

Гуҳи бмн аз лутф ноне медиҳад

گه بمن از لطف نانی میدهد

Гоҳи мушт устихонӣ медиҳад

گاه مشت استخوانی میدهد

Гоҳ аз ёдаш равад атъоми ман

گاه از یادش رود اطعام من

Дар мҷоът талх гардад коми ман

در مجاعت تلخ گردد کام من

Рӯзгорӣ бугзарад кин нотавон

روزگاری بگذرد کاین ناتوان

На занон ёбад нишон на зостхўон

نه زنان یابد نشان نه زاستخوان

Гоҳ ҳам бошад ки ин габри куҳан

گاه هم باشد که این گبر کهن

Нони наёбади баҳри худ на баҳри ман

نان نیابد بهر خود نه بهر من

Чунки бар даргоҳ ӯ парварда ам

چونکه بر درگاه او پرورده ام

Рӯи бдргоҳӣ дигар новарда ам

رو بدرگاهی دگر ناورده ام

Ҳаст корам бар дарини пери габр

هست کارم بر دراین پیر گبر

Гоҳи шукри неъмат ӯ гоҳи сабр

گاه شکر نعمت او گاه صبر

Ту ки номади як шабии нонети бадаст

تو که نامد یک شبی نانت بدست

Дар баннои сабр ту омад шикаст

در بنای صبر تو آمد شکست

Аз дар раззоқ рӯ бартофтӣ

از در رزاق رو برتافتی

Бар дар габрӣ равон бишитофтӣ

بر در گبری روان بشتافتی

Баҳри нонеи дӯстро бгзоштӣ

بهر نانی دوست را بگذاشتی

Кардае бо душман ӯ оштӣ

کرده ای با دشمن او آشتی

Худ бидиҳ инсоф эй мард гузин

خود بده انصاف ای مرد گزین

Биҳётр кист , ман ё ту бибин ?

بیحیاتر کیست، من یا تو ببین؟

Марди обиди зини сухан мадҳуш шуд

مرد عابد زین سخن مدهوش شد

Дасти худ бар сари бузад , биҳуш шуд

دست خود بر سر بزد، بیهوش شد

эй саги нафаси баҳои ёди гир

ای سگ نفس بهائی یاد گیر

Ин қаноат аз саги он габри пер

این قناعت از سگ آن گبر پیر

Бар ту гуроз сабр накушояд дарӣ

بر تو گراز صبر نگشاید دری

Аз саги гургин габрони камтарӣ

از سگ گرگین گبران کمتری

Трккон чун асби яғмо пай кунанд

ترککان چون اسب یغما پی کنند

Ҳар чаҳ бипасанданд ғорат ме кунанд

هر چه بپسندند غارت می کنند

Тарки мо баракс бошад кор ӯ

ترک ما برعکس باشد کار او

Ҳайратӣ дорам зи кору бор ӯ

حیرتی دارم ز کار و بار او

Кофарасту ғорат дайн мекунад

کافر است و غارت دین میکند

Ман нмидонм чаро ин ме кунад

من نمیدانم چرا این می کند

Рӯз аз дӯди дилами торику тор

روز از دود دلم تاریک و تار

Шаб чу рӯз омад зоаҳи шуълаи боз

شب چو روز آمد زآه شعله باز

Корам аз ҳиндӣу зулфаши вожгӯн

کارم از هندی و زلفش واژگون

Рӯзи ман шаб шуд шабами рӯз аз ҷунун

روز من شب شد شبم روز از جنون