Бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим

بسم الله الرحمن الرحیم

Сарвари паёмбарону шарифтарин пешинёну мардумони бозпасин ки дуруди худованд бар ӯу табори ваии бод , фармуд : он гоҳ ки дили муъмин аз хавфи худовандӣ ба ларзаи даройад , чунон ки барг аз дарахти фурӯи резад , гуноҳони вай низ рехта ояд .

سَرور پیامبران و شریف‌ترین پیشینیان و مردمان بازپسین که درود خداوند بر او و تبار وی باد، فرمود: آن گاه که دل مؤمن از خوف خداوندی به لرزه درآید، چونان که برگ از درخت فرو ریزد، گناهان وی نیز ریخته آید.

Низ аз паёмбар ( с ) ривоятаст ки : то замонӣ ки муъмини балоро неъмату осоишро меҳнат надонад , муъмин маҳсӯб наёяд , чаҳ балои дунёи неъмати охирату осоиши дунёи меҳнат охиратаст .

نیز از پیامبر (ص) روایت است که: تا زمانی که مؤمن بلا را نعمت و آسایش را محنت نداند، مؤمن محسوب نیاید، چه بلای دنیا نعمت آخرت و آسایش دنیا محنت آخرت است.

Низ аз ӯст ки бартарин дурудҳоу комилтарин тҳитҳо бар ӯ бод , замонӣ ки мусӣбатӣ бар ҷисм ё мол ё авлоди яке аз бандагонам фурӯ фиристам ,

نیز از اوست که برترین درودها و کامل‌ترین تحیت‌ها بر او باد، زمانی که مصیبتی بر جسم یا مال یا اولاد یکی از بندگانم فرو فرستم،

Ва ваии он мусӣбатро бо бурдбории дархур таҳаммул кунад , аз ин ки ба растохез аз ваии ҳисоби кашам ё баҳраши нома ӣ амали бгстронм , ҳаё кунам .

و وی آن مصیبت را با بردباریِ درخور تحمّل کند، از این که به رستاخیز از وی حساب کشم یا بهرش نامه‌ی عمل بگسترانم، حیا کنم.

Аволими куллӣ дуаст : як , олам халқаст ки ба яке аз ҳавоси панҷ гона ӣ зоҳирӣ маҳсусаст . Ду , олами амр ки бо ҳис дарёфта нашавад чун ҷону ақл .

عوالمِ کلّی دو است: یک، عالَم خلق است که به یکی از حواس پنج گانه‌ی ظاهری محسوس است. دو، عالَم امر که با حس دریافته نشود چون جان و عقل.

Худованди таъолӣ фармӯдааст : « алои ?лаи алхлқу аламри табораки аллоҳи раби Алъоламин » . Ва басо аз ин ду олам ба олами малику малакӯту олами шаҳодату ғайбу зоҳиру пинҳон ва бару баҳру ҷузи онҳо таъбир кунанд .

خداوند تعالی فرموده است: «الا له الخلق و الامر تبارک الله رب العالمین». و بسا از این دو عالم به عالم ملک و ملکوت و عالم شهادت و غیب و ظاهر و پنهان و برّ و بحر و جز آن‌ها تعبیر کنند.

Одамии мавҷӯдии ҷомеъи ин ҳар ду оламаст . Чаҳ тани ваии намӯнае аз олам халқасту рӯҳаш аз олами амр . Худованд таъолӣ фармуд : « висолўнки ани алрўҳи қул алрўҳи ман أмри рабӣ » равони одамӣ дар оғоз қабл аз мавҷӯдияти дигари мавҷӯдот дар дарёии ҳақиқат ба ъаноёти азалии шиновар буд .

آدمی موجودی جامع این هر دو عالَم است. چه تنِ وی نمونه‌ای از عالم خلق است و روحش از عالم امر. خداوند تعالی فرمود: «ویسالونک عن الرّوح قل الرّوحُ مِن أمر ربّی» روان آدمی در آغاز قبل از موجودیت دیگر موجودات در دریای حقیقت به عنایات ازلی شناور بود.

Худованд таъолӣ фармуд «у лақади крмно банӣ одаму ҳмлноҳми фии албру албҳр » сипас рӯҳи вай дар колбуди вай ба вадиат ниҳода шуд то касб камол кунаду порае омодагиҳоро ки бидӯни ин ҳосил намекард , ҳосили орад

خداوند تعالی فرمود «و لقد کرمنا بنی آدم و حملناهم فی البر و البحر» سپس روح وی در کالبد وی به ودیعت نهاده شد تا کسب کمال کند و پاره‌ای آمادگی‌ها را که بدون این حاصل نمی‌کرد، حاصل آرد

Ва сипас ба асл хеш бозгардад ва ба сӯии сарчашма ӣ хеш шиногарӣ карда ба дарёии ҳақиқат боз гардад , дар шароитӣ ки истеъдоди пазириши файзҳои ҷалолу ҷамолроу анвори сармадиро ҳосил карда бошад .

و سپس به اصل خویش بازگردد و به سوی سرچشمه‌ی خویش شناگری کرده به دریای حقیقت باز گردد، در شرایطی که استعداد پذیرش فیض‌های جلال و جمال را و انوار سرمدی را حاصل کرده باشد.

Дар кшоФ , дар тафсири ин оя « лоиноли аҳдии алзолмин » омадааст ки гуфтаанд : ин иборати дол бар онаст ки бадкори шоиста ӣ амонат набӯд . Чаҳ ҳукму шаҳодати ваии ҷоизу фармонбардоряш воҷиб нест .

در کشاف، در تفسیر این آیه «لاینال عهدی الظالمین» آمده است که گفته‌اند: این عبارت دال بر آن است که بدکار شایسته‌ی امانت نبود. چه حکم و شهادت وی جایز و فرمانبرداریش واجب نیست.

Ва хабари вай пазируфта намегардад ва дар намоз низ ба имомат баргузӣда нашавад . Абӯҳанифа низ пинҳонӣ ба вуҷуби ёрии зидбни алӣ ( ъ ) ва додани мол ба вайу хурӯҷи ҳамроҳ ӯ бар зиди дуздӣ ки худро эмому Халифа май номид - чун Давониқӣу мушобеҳи вай - ҳукм ва фатво додау замонӣ ки зании вайро гуфт : ту фарзанди маро ба хурӯҷ бо иброҳӣму Муҳамади фарзандони Абдуллоҳи бен ҳасан ишора кардӣу вай кушта шуд , посух дод , коши ман ба ҷои фарзанд ту будам .

و خبر وی پذیرفته نمی‌گردد و در نماز نیز به امامت برگزیده نشود. ابوحنیفه نیز پنهانی به وجوب یاری زیدبن علی(ع) و دادن مال به وی و خروج همراه او بر ضد دزدی که خود را امام و خلیفه می نامید - چون دوانیقی و مشابه وی - حکم و فتوی داده و زمانی که زنی وی را گفت: تو فرزند مرا به خروج با ابراهیم و محمد فرزندان عبدالله بن حسن اشاره کردی و وی کشته شد، پاسخ داد، کاش من به جای فرزند تو بودم.

Ҳам ӯ дар мавриди Мансуру пайравонаш ҳаме гуфт : агар эшон бихоҳанд масҷидӣ банно кунанд ва аз ман хоҳанд ки оҷурҳояшро бшмрм , чунин накунам .

هم او در مورد منصور و پیروانش همی گفت: اگر ایشان بخواهند مسجدی بنا کنند و از من خواهند که آجرهایش را بشمرم، چنین نکنم.

Низ аз ибни аббоси ривоят шудааст ки : ситамгари ҳаргиз эмом нашавад . Чаҳ эмом барои манъ ситамаст ва бо ин васф чигуна тавон ситамгарро ба имомат мансӯб кард .

نیز از ابن عباس روایت شده است که: ستمگر هرگز امام نشود. چه امام برای منع ستم است و با این وصف چگونه توان ستمگر را به امامت منصوب کرد.

Ва агар касе чунин кунад , ҳикояти ҳамон мисл бошад ки : касе ки аз гург чӯпонӣ хоҳад , ситамкор буд . « поёни сухани ҷороллаҳ »

و اگر کسی چنین کند، حکایت همان مثل باشد که: کسی که از گرگ چوپانی خواهد، ستمکار بود. «پایان سخن جارالله »

Абуҷаъфари Мансур , Абӯҳанифаро аз Кӯфа ба Бағдод овараду хости вайро мансаб қазо диҳад . Абӯҳанифа имтиноъ кард . Халифа савганд хӯрд ки бояд чунон кунад Абӯҳанифа савганд хӯрд ки чунон накунад .

ابوجعفر منصور، ابوحنیفه را از کوفه به بغداد آورد و خواست وی را منصب قضا دهد. ابوحنیفه امتناع کرد. خلیفه سوگند خورد که باید چنان کند ابوحنیفه سوگند خورد که چنان نکند.

Ҳамчунон Мансури савганд ёд карду вай низ ва бигуфт : ки ман ҳаргизи шоиста ӣ қизоват нахоҳам буд . Рабиъи бен Юнус , ҳоҷиб Мансур гуфт : магар набинӣ ки Амиралмӯъминин савганд хӯрд ( ту чаро савганди хурӣ ? )

همچنان منصور سوگند یاد کرد و وی نیز و بگفت: که من هرگز شایسته ی قضاوت نخواهم بود. ربیع بن یونس، حاجب منصور گفت: مگر نبینی که امیرالمومنین سوگند خورد(تو چرا سوگند خوری؟)

Абӯҳанифа гуфт : амир ба куффорати савганд додан тавонотар аз манаст . Мансур фармон дод ки ҳамон замон бзндонш афканданд .

ابوحنیفه گفت: امیر به کفارت سوگند دادن تواناتر از من است. منصور فرمان داد که همان زمان بزندانش افکندند.

Дар аҳёء омадааст ки : бандае умрии дарозро ба ибодати парвардгори машғӯл буд . Замонии вайро назар ба паранда Эй афтод ки бар дарахтӣ лона карда буд .

در احیاء آمده است که: بنده ای عمری دراز را به عبادت پروردگار مشغول بود. زمانی وی را نظر به پرنده ای افتاد که بر درختی لانه کرده بود.

Он ҷо ҳаме нишаст ва сафир мезад . Банда бо хеш гуфт : агар намозгоҳи хеши наздики он дарахт барам , ба садои ин парандаи ороми гирам , ва ин корро бикрад .

آن جا همی نشست و صفیر می زد. بنده با خویش گفت: اگر نمازگاه خویش نزدیک آن درخت برم، به صدای این پرنده آرام گیرم، و این کار را بکرد.

Худованди таъолӣ ба паёмбари аср ваҳй кард ки фалонро бигӯӣ ба махлуқи ман инс гирифтӣ , турои чунон фурӯди даҳум ки аз ъбодотт самарӣ набарӣ .

خداوند تعالی به پیامبر عصر وحی کرد که فلان را بگوی به مخلوق من انس گرفتی، ترا چنان فرود دهم که از عباداتت ثمری نبری.

Ривоят шудааст ки Мӯсо ( ъ ) замонӣ ки сухан парвардгор бишунид , ҳар бор ки сухан касе ҳаме шунид , дили баҳами хӯрда ҳаме шуд .

روایت شده است که موسی(ع) زمانی که سخن پروردگار بشنید، هر بار که سخن کسی همی شنید، دل بهم خورده همی شد.

Ҷумъаро аз он рӯи ҷумъа номидаанд ки худованд таъолӣ бидон рӯз аз халқ чизҳо бипардохту махлуқот дар он рӯз гирд шуданд .

جمعه را از آن رو جمعه نامیده اند که خداوند تعالی بدان روز از خلق چیزها بپرداخت و مخلوقات در آن روز گرد شدند.

Низ гӯйанд , онро аз он рӯзи ҷумъа номидаанд ки мардумон дар он рӯзи баҳри намоз гирд шаванд .

نیز گویند، آن را از آن روز جمعه نامیده اند که مردمان در آن روز بهر نماز گرد شوند.

Гуфтаанд , аввали касоне ки ин рӯзро ҷумъаи номиданд , ансор буданд ки пеш аз қудуми паёмбар ( с ) дар Мадина ва қабл аз нузули сӯра ӣ ҷумъа , гирд шуданду байн худ гуфтанд , яҳудён ҳар ҳафтаи як бор ба рӯзи шанбеи ҷамъ ҳаме гирданду насронӣонро ҳамин гӯнаи рӯзи як шанбеаст .

گفته اند، اول کسانی که این روز را جمعه نامیدند، انصار بودند که پیش از قدوم پیامبر(ص) در مدینه و قبل از نزول سوره ی جمعه، گرد شدند و بین خود گفتند، یهودیان هر هفته یک بار به روز شنبه جمع همی گردند و نصرانیان را همین گونه روز یک شنبه است.

Аз ин рӯ бояд мо низ рӯзиро муайян кунем ки дар он гирд шавему биёад худо бошему вайро сипоси бгзорим . Эшон бар рӯз « ърўбаҳ » иттифоқ карданд вбдони рӯзи гирди саъди бен зрораҳ гирд шуданд ки бо эшон намоз хонду мавъиза шан кард ва аз ин рӯи онро ҷумъа ном гузораданд .

از این رو باید ما نیز روزی را معین کنیم که در آن گرد شویم و بیاد خدا باشیم و وی را سپاس بگزاریم. ایشان بر روز «عروبه » اتفاق کردند وبدان روز گرد سعد بن زراره گرد شدند که با ایشان نماز خواند و موعظه شان کرد و از این رو آن را جمعه نام گذاردند.

Гуфтаанд : аввали кас ки номи ин рӯзро ба сабаби гирд шудани мардум дар он рӯзи ҷумъаи ниҳод , каъби бен луӣ буд ва ҳам ӯ аввал касеаст ки « аммо баъд »ро хутба ба кори барад .

گفته اند: اول کس که نام این روز را به سبب گرد شدن مردم در آن روز جمعه نهاد، کعب بن لوی بود و هم او اول کسی است که «اما بعد» را خطبه به کار برد.

Яке аз бузургон дар бузургдошти ҳуқуқ волидайн гуфтааст : бидон ки худованди ҷли ҷалола , ниёзмандии туро ба падару модарат ҳаме донист .

یکی از بزرگان در بزرگداشت حقوق والدین گفته است: بدان که خداوند جل جلاله، نیازمندی ترا به پدر و مادرت همی دانست.

Ва аз ин рӯи туро назд эшон манзалатӣ бидод ки аз он рӯзи ниёзӣ ба сифориш кардани бадишони роҷеъ ба ту набӯд . Низ бе ниёзии эшонро аз ту ҳаме донист ва бидон ҷиҳати сифориши эшон ба ту кард .

و از این رو ترا نزد ایشان منزلتی بداد که از آن روز نیازی به سفارش کردن بدیشان راجع به تو نبود. نیز بی نیازی ایشان را از تو همی دانست و بدان جهت سفارش ایشان به تو کرد.

Дар ҳадис омадааст ки алии бен ҳусайн ( ъ ) ба фарзанди хеш зайд гуфт : эй писаракам , худованди туро бмн хурсанд насохт ва аз ин рӯи маро ба ту сифориш кард .

در حدیث آمده است که علی بن حسین(ع) به فرزند خویش زید گفت: ای پسرکم، خداوند ترا بمن خرسند نساخت و از این رو مرا به تو سفارش کرد.

Аммо маро ба ту хурсандӣ дод ва аз ин рӯи сифориши ту ба ман нанамуд . Пас худоят муваффақ бидорад . Фарқи мартаба ӣ хеш бо ман бишнос ва бо хиради худ ин дуро аз якдигари тамизи даҳ .

اما مرا به تو خرسندی داد و از این رو سفارش تو به من ننمود. پس خدایت موفق بدارد. فرق مرتبه ی خویش با من بشناس و با خرد خود این دو را از یکدیگر تمیز ده.

Ва сипас бингар ки хиради равшани ту чигуна ба зарурати сипосгузории неъматдиҳанда ӣ ту ишора кунад . Низ бингар ки байни мардумон оё касе аз падару модари ту беш ба ту неъмат диҳад ? ва беш аз он рӯ ба сипосу некӯкории ту шоистааст ?

و سپس بنگر که خرد روشن تو چگونه به ضرورت سپاسگزاری نعمت دهنده ی تو اشاره کند. نیز بنگر که بین مردمان آیا کسی از پدر و مادر تو بیش به تو نعمت دهد؟ و بیش از آن رو به سپاس و نیکوکاری تو شایسته است؟

Пас он неъматро бо бузургдошт ва гиромӣ дошту фармонбардорӣу ҳарфи шинавӣ аз эшон то замонӣ ки зиндаанд . Посухи гӯй ва низ бо истиғфори эшону адои ҳуқуқӣ ки бар зимма доранд ва низ дидори мақбара ӣ эшон пас аз маргашон . Ва ин ҳама чунон кун ки дӯсти дории фарзандони ту ба ҳоли зиндагӣу маргат барои ту кунанд .

پس آن نعمت را با بزرگداشت و گرامی داشت و فرمانبرداری و حرف شنوی از ایشان تا زمانی که زنده اند. پاسخ گوی و نیز با استغفار ایشان و ادای حقوقی که بر ذمه دارند و نیز دیدار مقبره ی ایشان پس از مرگشان. و این همه چنان کن که دوست داری فرزندان تو به حال زندگی و مرگت برای تو کنند.

Дар аҳёء аз яҳёи бен маоз нақласт ки мегуфт : зоҳиди ростгӯӣ касеаст ки рӯзяши он буд ки ёбаду либосаши ончии вайро пӯшаду масканаши ҳамонҷо ки аз зиндони дунёи бадасти орад .

در احیاء از یحیی بن معاذ نقل است که می گفت: زاهد راستگوی کسی است که روزیش آن بود که یابد و لباسش آنچه وی را پوشد و مسکنش همانجا که از زندان دنیا بدست آرد.

Низ маҷлиси вай хилват ӯст , гӯраш ҳар ҷо ки хоҳад , андешааш ибрати пазирӣ ӯу қуръон ҳадис ӯст . Худованд мӯнис ӯсту зикри худованд рафиқ ӯст .

نیز مجلس وی خلوت اوست، گورش هر جا که خواهد، اندیشه اش عبرت پذیری او و قرآن حدیث اوست. خداوند مونس اوست و ذکر خداوند رفیق اوست.

Зуҳд ҳам нишин ӯу ҳузни шани вайу шарм шиор ӯст . Гуруснагии хӯриш ӯ , ҳикмати каломашу хок бистар ӯст . Парҳезгории тӯша ӣ ӯ .

زهد هم نشین او و حزن شان وی و شرم شعار اوست. گرسنگی خورش او، حکمت کلامش و خاک بستر اوست. پرهیزگاری توشه ی او.

Сукути ғанимат ӯу бурдбории такя гоҳ ӯст . Таваккули ҳасб ӯ , хиради далели вай , ибодати ҳирфаи вайу фирдавс ҷойгоҳӣаст ки бидон расад .

سکوت غنیمت او و بردباری تکیه گاه اوست. توکل حسب او، خرد دلیل وی، عبادت حرفه وی و فردوس جایگاهی است که بدان رسد.

Ҳакимӣ гуфт : фазилати барзигарони ҳамкорӣ дар кораст , фазилати тоҷирони ҳамкорӣ дар амвол ва аз он подшоҳони ҳамкорӣ дар орои сиёсӣ ва аз он донишмандони ҳамкорӣ дар ҳукми илоҳӣу фазилати ҳама ӣ эшон ҳамкорӣ дар умум чизҳоӣӣаст ки маошу маъоди одамиён ислоҳ кунад .

حکیمی گفت: فضیلت برزگران همکاری در کار است، فضیلت تاجران همکاری در اموال و از آن پادشاهان همکاری در آرای سیاسی و از آن دانشمندان همکاری در حکم الهی و فضیلت همه ی ایشان همکاری در عموم چیزهائی است که معاش و معاد آدمیان اصلاح کند.

Бузургӣ гуфт : намози миъроҷи орифону васила ӣ гунаҳи корону бустон зоҳидӣаст . Ва аз ин рӯаст ки дар ҳадис омадааст ки намози амӯд дайнаст ва низ дар яксад ва ду ҷои қуръони мубини зикри он омадааст .

بزرگی گفت: نماز معراج عارفان و وسیله ی گنه کاران و بستان زاهدان است. و از این روست که در حدیث آمده است که نماز عمود دین است و نیز در یکصد و دو جای قرآن مبین ذکر آن آمده است.

Қайсарӣ дар шарҳи ёӣиаҳ дар таърифи дониш тасаввуф гуфтааст : тасаввуфи дониши асмоءу сифоту мазоҳири худовандӣу аҳволи мбдоء ва маъодаст ва низ дониши ҳақоиқи оламу чигунагии бозгашти онҳо ба ҳақиқатии воҳид ки зот аҳадятаст .

قیصری در شرح یائیه در تعریف دانش تصوف گفته است: تصوف دانش اسماء و صفات و مظاهر خداوندی و احوال مبداء و معاد است و نیز دانش حقایق عالم و چگونگی بازگشت آن ها به حقیقتی واحد که ذات احدیت است.

Низ маърифати тариқи сулӯку муҷоҳидат барои халосии бахшӣдани ҷон аз тангноҳои қуюди ҷузъӣу пайванд додан он ба мбдоءи ону атсоФи он ба васфи итлоқу куллият .

نیز معرفت طریق سلوک و مجاهدت برای خلاصی بخشیدن جان از تنگناهای قیود جزئی و پیوند دادن آن به مبداء آن و اتصاف آن به وصف اطلاق و کلیت.

Ҳасан басарӣ мегуфт : он гоҳ ки касе бо ту дар кори дунёи ҳам чашмӣ кунад , дар кори охират бо ӯ ҳам чашмӣ кун . Низ ёронашро гуфт : ман ҳафтод тани бадариро бидидаам ки дар мавриди ҳалолҳои худовандии пеш аз шумо дар мавриди ҳаромҳои ваии парҳез ба харҷ медоданд .

حسن بصری می گفت: آن گاه که کسی با تو در کار دنیا هم چشمی کند، در کار آخرت با او هم چشمی کن. نیز یارانش را گفت: من هفتاد تن بدری را بدیده ام که در مورد حلال های خداوندی پیش از شما در مورد حرام های وی پرهیز به خرج می دادند.

Ба сахтии дигар , эшон ба бало беш аз шумо ба осӯдагӣу неъмат шодмон буданд ва агар эшонро ҳаме дидед , мегуфтанд , девонагонанд . Ва агар эшон нектарин шуморо ҳамеи диданд , мегуфтанд .

به سختی دیگر، ایشان به بلا بیش از شما به آسودگی و نعمت شادمان بودند و اگر ایشان را همی دیدید، می گفتند، دیوانگان اند. و اگر ایشان نیک ترین شما را همی دیدند، می گفتند.

ӣнонро халқӣ нек нест ва агар бдкоронтонро май диданд , ҳаме гуфтанд : ӣнон ба рӯзи растохез муъмин нестанд . Молии ҳалолро ки ба яке аз эшон арза медоштанд , онро наме ситад ва ҳаме гуфт : ҳамеи тарсам ки дили манро табоҳ кунад . Ва он касро ки дил буд , ногузир аз табоҳяши бимнок буд .

اینان را خلقی نیک نیست و اگر بدکارانتان را می دیدند، همی گفتند: اینان به روز رستاخیز مومن نیستند. مالی حلال را که به یکی از ایشان عرضه می داشتند، آن را نمی ستد و همی گفت: همی ترسم که دل من را تباه کند. و آن کس را که دل بود، ناگزیر از تباهیش بیمناک بود.

Яке аз обидони чунин дуо мекард ки : худовандо ! маро ба оташ андар андоз . Чаҳ чун манӣ кӣ ҷуръат кунад ки аз ту фирдавс хоҳад .

یکی از عابدان چنین دعا می کرد که: خداوندا! مرا به آتش اندر انداز. چه چون منی کی جرات کند که از تو فردوس خواهد.

Мардии афлотӯнро пурсед , чаҳ гўӣӣ дар ин ки издивоҷ кунам ё накунам ? гуфт : ҳар кадом ки кунӣ , пушаймонии орад .

مردی افلاطون را پرسید، چه گوئی در این که ازدواج کنم یا نکنم؟ گفت: هر کدام که کنی، پشیمانی آرد.

Мардӣ бдмстӣ кард . Ҷамъӣ аз ӯ ба волии шикояти бурданд . Мардро дигари мастӣ аз сар шуда буду волии ҳамеи хости бёзордш . Вай аммо гуфт : эй амир , ман хиради хеш ҳамроҳ надоштам ва бад кардам , аммо ту ки хиради хеш ба ҳамроҳи дорӣ , бо ман бад макун .

مردی بدمستی کرد. جمعی از او به والی شکایت بردند. مرد را دیگر مستی از سر شده بود و والی همی خواست بیازاردش. وی اما گفت: ای امیر، من خرد خویش همراه نداشتم و بد کردم، اما تو که خرد خویش به همراه داری، با من بد مکن.

Бузургӣ гуфт : ба ҳар бало ки мубталои гаштам , худованд дар он марои чаҳор неъмат арзонӣ дошта буд : ин ки он бало брдинм набӯд . Ва ин ки бузургтар аз он буд ки буд . Ва ин ки маро аз хушнӯдии худ маҳрӯми насохта буд ва ин ки аз он марои умеди савоб буд .

بزرگی گفت: به هر بلا که مبتلا گشتم، خداوند در آن مرا چهار نعمت ارزانی داشته بود: این که آن بلا بردینم نبود. و این که بزرگتر از آن بود که بود. و این که مرا از خشنودی خود محروم نساخته بود و این که از آن مرا امید ثواب بود.

Тасаввуф донишӣаст ки аз зоти аҳадят . Асмоءу сифоти вай аз он рӯ ки пайваста ӣ тамомии мазоҳиру мансӯботи зот илоҳӣаст сухан меравад .

تصوف دانشی است که از ذات احدیت. اسماء و صفات وی از آن رو که پیوسته ی تمامی مظاهر و منسوبات ذات الهی است سخن می رود.

Аз ин рӯи мавзӯи он зоти аҳадяту сифоти азалӣ ва сармадӣ ӯсту масоили он дониши чигунагии судӯри касрат аз ону бозгашти он касрати бадву баёни мазоҳири асмоءи илоҳӣу лағват раббонӣаст .

از این رو موضوع آن ذات احدیت و صفات ازلی و سرمدی اوست و مسائل آن دانش چگونگی صدور کثرت از آن و بازگشت آن کثرت بدو و بیان مظاهر اسماء الهی و لغوت ربانی است.

Низ чигунагии бозгашти аҳли худованди бадви субҳонау чигунагии раҳравӣу муҷоҳидату риёзати эшону тавзеҳи натиҷа ӣ ҳар як аз аъмолу зкрҳоӣӣ ки дар ин дунё ҳаме шавад бо ваҷҳеи собит дар нафаси аламр .

نیز چگونگی بازگشت اهل خداوند بدو سبحانه و چگونگی رهروی و مجاهدت و ریاضت ایشان و توضیح نتیجه ی هر یک از اعمال و ذکرهائی که در این دنیا همی شود با وجهی ثابت در نفس الامر.

Мабодии он низ маърифати ҳдўу ғояташу истилоҳот мутасаввифааст .

مبادی آن نیز معرفت حدو و غایتش و اصطلاحات متصوفه است.

Орифӣ гуфт : касе ки ба ҳангоми неъмат , дидааш бо манъам буд на неъмат ,у ҳангоми балои дидааш бо балодиҳанда буд на бало ва дар ҳама ӣ ҳолоти ғариқи мулоҳиза ӣ ҳақ буд ,у рӯ ба сӯии ҳабиб мутлақ кунад , ба олитарин мартабати саодат дар расидааст .

عارفی گفت: کسی که به هنگام نعمت، دیده اش با منعم بود نه نعمت، و هنگام بلا دیده اش با بلا دهنده بود نه بلا و در همه ی حالات غریق ملاحظه ی حق بود، و رو به سوی حبیب مطلق کند، به عالی ترین مرتبت سعادت در رسیده است.

Ва касе ки баракси вай буд , дар поини дараҷа ӣ шақоватасту вақти неъмати доштан аз заволаш бимнокасту замони неъмат дар озор онаст .

و کسی که برعکس وی بود، در پائین درجه ی شقاوت است و وقت نعمت داشتن از زوالش بیمناک است و زمان نعمت در آزار آن است.