Дар ҳадисаст ки , замонӣ ки перии фартут тавба кунад , Фариштагон гӯйанд : акнӯн ки ҳаввост сардӣ гирифту нафаси сарди гашт тавба кунӣ ?

در حدیث است که، زمانی که پیری فرتوت توبه کند، فرشتگان گویند: اکنون که حواست سردی گرفت و نفس سرد گشت توبه کنی؟

Подшоҳиро гуфтанд : фалон , фарзанди турои дӯст ҳаме дорад , ӯро бикаш . Гуфт : агар қарор буд ки ҳар каси моро дӯст дорад ё душман дорад , бикашем , касе бар рӯй замин намонад .

پادشاهی را گفتند: فلان، فرزند ترا دوست همی دارد، او را بکش. گفت: اگر قرار بود که هر کس ما را دوست دارد یا دشمن دارد، بکشیم، کسی بر روی زمین نماند.

Ҳакимоне ки дидгоҳҳоишон дар ҷаҳон чун қонӯн бӯдау ғолиби донишҳо бадасти эшон нашр ёфта ва худ сутунҳои ҳикмат ба шумор оянд , ёздаҳ тананд :

حکیمانی که دیدگاههایشان در جهان چون قانون بوده و غالب دانش ها بدست ایشان نشر یافته و خود ستون های حکمت به شمار آیند، یازده تن اند:

Афлотӯн дар илоҳиёт на

افلاطون در الهیات نه

Абрхсу Батламиюс дар расади ситорагон , ҳайату ҳандаса .

ابرخس و بطلمیوس در رصد ستارگان، هیات و هندسه.

Буқроту ҷолинус дар тиб .

بقراط و جالینوس در طب.

Арашмйдусу Уқлӣдусу аблинўс дар фунуни риёзӣ .

ارشمیدس و اقلیدس و ابلینوس در فنون ریاضی.

Арастӯ дар табиӣу мантиқ .

ارسطو در طبیعی و منطق.

Суқроту Фисоғўрс дар ахлоқ .

سقراط و فیثاغورس در اخلاق.

Ҳикоят кунанд ки ду ориф , ҳар як баҳри мусофирони работӣ омода сохтанд ва ба хизмат эшон бинишастанд . Яке аз он ду аз дайгарӣ ғараз пурсед . Гуфт :

حکایت کنند که دو عارف، هر یک بهر مسافران رباطی آماده ساختند و به خدمت ایشان بنشستند. یکی از آن دو از دیگری غرض پرسید. گفت:

Дом биниҳодаам то бали кўкӣиро шикор кунам . Дайгарӣ гуфт : аммо маро бидон шикор низ ниёз нест . Ин аз он рӯаст ки орифи аввал аз мақоми суъӯд аз халқ ба холиқ даврасту дайгарӣ дар мақоми ризоу нузул аз холиқ ба халқаст .

دام بنهاده ام تا بل کوکئی را شکار کنم. دیگری گفت: اما مرا بدان شکار نیز نیاز نیست. این از آن روست که عارف اول از مقام صعود از خلق به خالق دور است و دیگری در مقام رضا و نزول از خالق به خلق است.

Ғайрат бар донишу ҳифзи он аз ғайри аҳли вазифа ва воҷибаст . Аз он рӯ ки чунон ақди марвориди бргрдн хӯкон нашавад .

غیرت بر دانش و حفظ آن از غیر اهل وظیفه و واجب است. از آن رو که چونان عقد مروارید برگردن خوکان نشود.

Аз суханони исо ( ъ )аст : ҳикматро бо ғайри аҳл дар миён манеҳ ки ба ҳикмат ситам карда бошӣ .

از سخنان عیسی (ع) است: حکمت را با غیر اهل در میان منه که به حکمت ستم کرده باشی.

Аз суханони яке аз номи оварон : аз нишонаҳои эърози ҳақи таъолӣ аз бандаи яке инаст ки вайро ба корӣ машғӯл кунад ки ба дайну дунёяш суд нарасонад .

از سخنان یکی از نام آوران: از نشانه های اعراض حق تعالی از بنده یکی این است که وی را به کاری مشغول کند که به دین و دنیایش سود نرساند.

Аз суханони ҳакямон : ҳақи худованди таъолӣ бар одамии таъзим ва сипос ӯст ,у ҳақи подшоҳи тоъати вайу насиҳати гуфтанаш . Ва ҳақи одамии брхўд , кўшидн ва аз гуноҳони даврӣ карданаст .

از سخنان حکیمان: حق خداوند تعالی بر آدمی تعظیم و سپاس اوست، و حق پادشاه طاعت وی و نصیحت گفتنش. و حق آدمی برخود، کوشیدن و از گناهان دوری کردن است.

Ва ҳақи ҳам суҳбатону дӯстони вафоу меҳрбонӣу ёрӣ эшонасту ҳақи умуми мардум . Худдорӣ аз озори эшону некии муошират бо онон .

و حق هم صحبتان و دوستان وفا و مهربانی و یاری ایشان است و حق عموم مردم. خودداری از آزار ایشان و نیکی معاشرت با آنان.

Карим онаст ки некии суханро низ шукри гузораду ҳақи як лаҳзаи ошноӣиро низ донад .

کریم آن است که نیکی سخن را نیز شکر گزارد و حق یک لحظه آشنائی را نیز داند.

Намози ҷомеъи анвоъи ибодатҳои нафсонӣ ва баданӣаст чун , покизагӣ , пӯшондани андом ,у сарфи мол дар роҳи он дуу рӯ ба сӯии каъба кардан ,у азлати баҳри ибодату изҳори хушўъ варзидан ва бо тану хулӯси нияти доштан бо дил

نماز جامع انواع عبادتهای نفسانی و بدنی است چون، پاکیزگی، پوشاندن اندام، و صرف مال در راه آن دو و رو به سوی کعبه کردن، و عزلت بهر عبادت و اظهار خشوع ورزیدن و با تن و خلوص نیت داشتن با دل

Ва бо шайтони ситеза кардану боҳақи таъолии муноҷоти гуфтану қуръони хондан ва шаҳодатинро зикр кардану хештани дорӣ аз ду лиззату некӯ .

و با شیطان ستیزه کردن و باحق تعالی مناجات گفتن و قرآن خواندن و شهادتین را ذکر کردن و خویشتن داری از دو لذت و نیکو.

Одамӣ мусофирасту сари манзилҳояш шашаст ки аз онҳо се сари манзилро тай намӯдааст ва се дигар боқӣаст . Аммо он се ки тай кардааст : аз адам ба пушти падару пиромни сина ӣ модар омаданаст . Чунон ки ҳақ субҳона фармуд :

آدمی مسافر است و سر منزل هایش شش است که از آن ها سه سر منزل را طی نموده است و سه دیگر باقی است. اما آن سه که طی کرده است: از عدم به پشت پدر و پیرامن سینه ی مادر آمدن است. چنان که حق سبحانه فرمود:

« ихрҷи ман байни алслбу алтроӣб » . Дувуми заҳдон модараст . Чунон ки фармуд : « ҳўолзии исўркми фии алорҳоми Киеви ишоء » ва сеюм : омадан аз заҳдон ба фазои дунёст .

«یخرج من بین الصلب و الترائب ». دوم زهدان مادر است. چنان که فرمود: «هوالذی یصورکم فی الارحام کیف یشاء» و سوم: آمدن از زهدان به فضای دنیاست.

Чунонкии некӯтарин гӯянда фармуд : «у ҳамлау Фсолаҳи слсўни шҳро » аммо он манозил ки ҳанузашон дар нўрдидаҳаст , аввал : гӯраст , чунон ки паёмбар фармуд ( с ) гӯри аввалин манзил аз манозил охиратаст ва охирин манзил аз манозили дунё .

چنانکه نیکوترین گوینده فرمود: «و حمله و فصاله ثلثون شهرا» اما آن منازل که هنوزشان در نوردیده است، اول: گور است، چنان که پیامبر فرمود(ص) گور اولین منزل از منازل آخرت است و آخرین منزل از منازل دنیا.

Дувум , арса ӣ растохезаст ки худованд фармуд : «у ързўи аъло рбки сафо » ва сеюм , биҳиштаст ё дӯзах . Чунонкӣ худованд фармуд : « Фриқи фии алҷнаҳу Фриқи фии алсъир » ва мо акнӯн дар ҳоли нўрдидни чаҳорумин сарманзилему муддаташи давра ӣ умри мост .

دوم، عرصه ی رستاخیز است که خداوند فرمود: «و عرضو اعلی ربک صفا» و سوم، بهشت است یا دوزخ. چنانکه خداوند فرمود: «فریق فی الجنه و فریق فی السعیر» و ما اکنون در حال نوردیدن چهارمین سرمنزل ایم و مدتش دوره ی عمر ماست.

Ва рўзҳоимон , фарсангҳояшу соъотмони майлҳояшу нафасҳоямон , гомҳояш . Басои ашхосӣ ки аз ин давра ӣ онҳо фарсангҳо мондаасту басои касоне ки изоин давра ӣ онҳо чанд майл монда бошаду порае ки чанд гом . Аз марг безоду тӯша ба худованди паноҳ ҳаме барем .

و روزهایمان، فرسنگهایش و ساعاتمان میل هایش و نفس هایمان، گامهایش. بسا اشخاصی که از این دوره ی آنها فرسنگها مانده است و بسا کسانی که ازاین دوره ی آن ها چند میل مانده باشد و پاره ای که چند گام. از مرگ بی زاد و توشه به خداوند پناه همی بریم.

Аз амири муъминон ( ъ ) ривоят шудааст ки фармуд : рӯзии паёмбари худо ( с ) броҳӣ мерафт ва ман низ бо вай будам . Қазоро ба ҷамъӣ раседем .

از امیر مؤمنان (ع) روایت شده است که فرمود: روزی پیامبر خدا(ص) براهی می رفت و من نیز با وی بودم. قضا را به جمعی رسیدیم.

Пурсед : ин ҷамоатро чаҳ мешавад ? гуфтанд : девонаеро муҳосира кардаанд . Фармуд : вай дардмандаст . Девона касеаст ки ( ҳангом рафтан ) дасти худ такон диҳад , дар роҳ рафтан такаббур кунад , шонаҳояшро биҷунбанд ва дар айни ин ки дар кор маъсиятаст аз худованд нкўӣӣ хоҳад .

پرسید: این جماعت را چه می شود؟ گفتند: دیوانه ای را محاصره کرده اند. فرمود: وی دردمند است. دیوانه کسی است که (هنگام رفتن) دست خود تکان دهد، در راه رفتن تکبر کند، شانه هایش را بجنباند و در عین این که در کار معصیت است از خداوند نکوئی خواهد.

Аз нишонаҳои пазириши ҳаҷ онаст ки бандаи пас аз ҳаҷ гузордан , маосӣ ки пештар ҳаме кардааст , як сӯ наад .

از نشانه های پذیرش حج آن است که بنده پس از حج گذاردن، معاصی که پیش تر همی کرده است، یک سو نهد.

Дар кофӣ нақл кардааст ки одам аз он рӯ ҳаҷ гузорад ки тавбааш пазируфта шуд .

در کافی نقل کرده است که آدم از آن رو حج گذارد که توبه اش پذیرفته شد.

Дар ҳадис омадааст ки каъбаро ҳар рӯзи лаҳза Эйаст ки дар он лаҳза ҳар кас ба каъба буд , омирзида шавад ва низ касе ки дилаши муштоқ каъба бӯдау узрии монеъ рафтанаш шудааст .

در حدیث آمده است که کعبه را هر روز لحظه ای است که در آن لحظه هر کس به کعبه بود، آمرزیده شود و نیز کسی که دلش مشتاق کعبه بوده و عذری مانع رفتنش شده است.

Аз суханони бузургон , кори некиро ки тавонед анҷом диҳед кучаки мшмрид ва дар интизори кории сутургтар бтأхирш Маяфканед . Чаҳ андаки ҳангом ниёз бидон , ба ҳоли ниёзманд , нофеътар аз бисёр ба ҳангом бениёзӣ буд .

از سخنان بزرگان، کار نیکی را که توانید انجام دهید کوچک مشمرید و در انتظار کاری سترگ تر بتأخیرش میفکنید. چه اندک هنگام نیاز بدان، به حال نیازمند، نافع تر از بسیار به هنگام بی نیازی بود.

Худованд касеро омрзд ки ончӣ дар каф дорад , раҳо кунаду ончӣ дар ду фак дорад , нигаҳдорд .

خداوند کسی را آمرزد که آنچه در کف دارد، رها کند و آنچه در دو فک دارد، نگهدارد.