Аз он пас хурӯш омад аз дидаи гоҳ

از آن پس خروش آمد از دیده‌گاه

Ки гирди саворони баромади зи роҳ

که گرد سواران برآمد ز راه

Се асб ва ду кушта бар ӯ бастаи зор

سه اسب و دو کشته بر او بسته زار

Ҳамеи байнам аз давр бо як савор

همی بینم از دور با یک سوار

Ҳамаи номдорони Эрони сипоҳ

همه نامداران ایران سپاه

Ниҳоданд чашм аз шигифтӣ ба роҳ

نهادند چشم از شگفتی به راه

Ки то кист аз марзи турони замин

که تا کیست از مرز توران زمین

Ки ёради гузаштан бар ин дашти кин

که یارد گذشتن بر این دشت کین

Ҳам андари замон бежан омад дмон

هم اندر زمان بیژن آمد دمان

Ба бозу ба зиҳ бар Фгндаҳи камон

به بازو به زه بر فگنده کمان

Бар асбон чу лҳоку Фршидўрд

بر اسبان چو لهاک و فرشیدورد

Фгндаҳи нигунсори пари хӯну гирд

فگنده نگونسار پر خون و گرد

Бар асбӣ дигар бар пар аз дарду ғам

بر اسبی دگر بر پر از درد و غم

Ба оғӯши тарки андаруни Густаҳм

به آغوش ترک اندرون گستهم

Чу бежан ба наздик хусрав расед

چو بیژن به نزدیک خسرو رسید

Сари тоҷу тахт баландаш бидид

سر تاج و تخت بلندش بدید

Бабўсед ва бар хок биниҳод рӯй

ببوسید و بر خاک بنهاد روی

Бишуд шоди хусрав ба дидори ӯй

بشد شاد خسرو به دیدار اوی

Бипурсед ва гуфташ ки эй шери мард

بپرسید و گفتش که ای شیر مرد

Куҷои рафта будӣ зи дашти набард

کجا رفته بودی ز دشت نبرد

зи Густаҳми бежани сухан ёд кард

ز گستهم بیژن سخن یاد کرد

зи лҳоки вази гирди Фршидўрд

ز لهاک وز گرد فرشیدورد

Вази он хастау зории Густаҳм

وز آن خسته و زاری گستهم

зи ҷанги саворон ва аз беш ва кам

ز جنگ سواران و از بیش و کم

Кунун орзӯи Густаҳмро якеаст

کنون آرزو گستهم را یکیست

Ки он кор бар шоҳ душвор нест

که آن کار بر شاه دشوار نیست

Ба дидори шоҳи омдстши ҳаво

به دیدار شاه آمدستش هوا

Вази он пас агар мерад ӯро раво

وز آن پس اگر میرد او را روا

Бифармуд пас шоҳи озарми ҷӯй

بفرمود پس شاه آزرم جوی

Ки бурданди Густаҳмро пеши ӯй

که بردند گستهم را پیش اوی

Чунон нек дил шуд аз ӯ шаҳриёр

چنان نیک دل شد از او شهریار

Ки аз гиря мижгонаш омад ба бор

که از گریه مژگانش آمد به بار

Чунон бади зи баси хастагии Густаҳм

چنان بد ز بس خستگی گستهم

Ки гуфтӣ ҳаме барнаёмадаш дам

که گفتی همی برنیامدش دم

Яке буии меҳр шаҳаншоҳ ёфт

یکی بوی مهر شهنشاه یافت

Бипечеду дидаи сӯй ӯ шитофт

بپیچید و دیده سوی او شتافت

Баборед аз дидагони оби меҳр

ببارید از دیدگان آب مهر

Сипаҳбади пар аз об ва хӯн кард чеҳр

سپهبد پر از آب و خون کرد چهر

Бузургон бар ӯ зор ва гирён шуданд

بزرگان بر او زار و گریان شدند

Чу бар оташи тез бирён шуданд

چو بر آتش تیز بریان شدند

Дареғ омад ӯро сипаҳбад ба марг

دریغ آمد او را سپهبد به مرگ

Ки санадони кини бади сараши зери трг

که سندان کین بد سرش زیر ترگ

зи Ҳушангу тҳмўрсу ҷамшед

ز هوشنگ و طهمورث و جمشید

Яке муҳраи бади хастагонро умед

یکی مهره بد خستگان را امید

Расида ба мироси наздики шоҳ

رسیده به میراث نزدیک شاه

Ба бозуаш бар доштӣ солу моҳ

به بازوش بر داشتی سال و ماه

Чу меҳри дилаши Густаҳмро бхўост

چو مهر دلش گستهم را بخواست

Кушоди он гиронмоя аз дасти рост

گشاد آن گرانمایه از دست راست

Абри бозуии Густаҳм бар бибаст

ابر بازوی گستهم بر ببست

Бимолид бар хстгиҳоши даст

بمالید بر خستگیهاش دست

Пизишкон ки аз рӯму зи ҳинду чин

پزشکان که از روم و ز هند و چین

Чаҳ аз шаҳри Юнону Эрони замин

چه از شهر یونان و ایران زمین

Ба болини Густаҳмашон бар нишонд

به بالین گستهمشان بر نشاند

з ҳар гӯнаи афсун бар ӯ бар бихонад

ز هر گونه افسون بر او بر بخواند

Ваз онҷо биёмад ба ҷои намоз

وز آنجا بیامد به جای نماز

Басӣ бо ҷаҳон офарин гуфт роз

بسی با جهان آفرین گفت راز

Ду ҳафтаи баромад бар он хастаи мард

دو هفته برآمد بر آن خسته مرد

Сар омад ҳамаи ранҷу сахтӣу дард

سر آمد همه رنج و سختی و درد

Бар асбаши ббрднди наздики шоҳ

بر اسبش ببردند نزدیک شاه

Чу шоҳи андар ӯ кард лухтии нигоҳ

چو شاه اندر او کرد لختی نگاه

Ба эрониён гуфт каз кирдигор

به ایرانیان گفت کز کردگار

Буд ҳар касе шод ва ба рӯзгор

بود هر کسی شاد و به روزگار

Валикин шигифтаст ин кори ман

ولیکن شگفت است این کار من

Бад-ӣни ростӣ бар шудаи ёри ман

بدین راستی بر شده یار من

Ба пирӯзии андари ғами Густаҳм

به پیروزی اندر غم گستهم

Накард ин дили шодмонро дижам

نکرد این دل شادمان را دژم

Бихонад он замони бежани Гев ро

بخواند آن زمان بیژن گیو را

Бадв дод дасти гӯи ню ро

بدو داد دست گو نیو را

Ки ту неки бахтӣу яздони шинос

که تو نیک‌بختی و یزدان شناس

Мадор аз тани хеши ҳаргизи ҳарос

مدار از تن خویش هرگز هراس

Ҳамаи меҳр парвардгорасту бас

همه مهر پروردگار است و بس

Надонам ба гетии ҷуз ӯ ҳеҷ кас

ندانم به گیتی جز او هیچ کس

Ки ӯйаст ҷовиди фарёдрас

که اوی است جاوید فریادرس

Ба сахтӣ нагирад ҷуз ӯ дасти кас

به سختی نگیرد جز او دست کس

Агар зинда гардад тани мурдаи мард

اگر زنده گردد تن مرده مرد

Ҷаҳондори Густаҳмро зинда кард

جهاندار گستهم را زنده کرد

Бдонгаҳ бадв гуфт тимори дор

بدآنگه بدو گفت تیمار دار

Чу бежан набинад кас аз рӯзгор

چو بیژن نبیند کس از روزگار

Каз ӯ ранҷ бар меҳри бгзидаҳ Эй

کز او رنج بر مهر بگزیده‌ای

Ситоиши бад-ӣни гӯнаи бишнида Эй

ستایش بدین گونه بشنیده‌ای

Ба зебади ббди шоҳи як ҳафта низ

به زیبد ببد شاه یک هفته نیز

Дирам доду динор ва ҳар гӯнаи чиз

درم داد و دینار و هر گونه چیز

Фиристод ҳар сӯи фиристодагон

فرستاد هر سو فرستادگان

Ба назд бузургону озодагон

به نزد بزرگان و آزادگان

Чу аз ҷанг перон шудӣ бе ниёз

چو از جنگ پیران شدی بی‌نیاز

Яке разми Кайхусрав акнӯн бисоз

یکی رزم کیخسرو اکنون بساز