Ҷаҳони офарин то ҷаҳони офарид

جهان آفرین تا جهان آفرید

Чун ӯ марзбонӣ наомад падед

چون او مرزبانی نیامد پدید

Чу хуршед бар чарх бинмуд тоҷ

چو خورشید بر چرخ بنمود تاج

Замин шуд ба кирдори тобандаи оҷ

زمین شد به کردار تابنده عاج

Чаҳ гӯям ки хуршеди тобон ки буд

چه گویم که خورشید تابان که بود

Каз ӯ дар ҷаҳон равшаноӣ фузуд

کز او در جهان روشنایی فزود

Абулқосими он шоҳи пирӯзи бахт

ابوالقاسم آن شاه پیروز بخت

Ниҳод аз бар тоҷи хуршеди тахт

نهاد از بر تاج خورشید تخت

з ховар биёрост то бохтар

ز خاور بیاراست تا باختر

Падед омад аз фар ӯ кони зар

پدید آمد از فرّ او کان زر

Марои ахтари хуфтаи бедори гашт

مرا اختر خفته بیدار گشت

Ба мағзи андари андеша бисёр гашт

به مغز اندر اندیشه بسیار گشت

Бдонстм омад замони сухан

بدانستم آمد زمان سخن

Кунун нав шавад рӯзгори куҳан

کنون نو شود روزگار کهن

Бар андешаи шаҳриёри замин

بر اندیشهٔ شهریار زمین

Бихуфтам шабии лаби пар аз офарин

بخفتم شبی لب پر از آفرین

Дили ман чу нури андари он тираи шаб

دل من چو نور اندر آن تیره شب

Нахуфта кушодаи дилу бастаи лаб

نخفته گشاده دل و بسته لب

Чунон дид равшани равонам ба хоб

چنان دید روشن روانم به خواب

Ки рухшандаи шамъӣ бар омад зи об

که رخشنده شمعی بر آمد ز آب

Ҳама рӯй гетии шаби ложвард

همه روی گیتی شب لاژورد

Аз он шамъи гаштӣ чу ёқӯти зард

از آن شمع گشتی چو یاقوت زرد

Дару дашт бар сон дебо шудӣ

در و دشت بر سان دیبا شدی

Яке тахти пирӯза пайдо шудӣ

یکی تخت پیروزه پیدا شدی

Нишаста бар ӯ шаҳриёрӣ чу моҳ

نشسته بر او شهریاری چو ماه

Яке тоҷ бар сар ба ҷои кулоҳ

یکی تاج بر سر به جای کلاه

Рада бар кашида сипоҳаши ду майл

رده بر کشیده سپاهش دو میل

Ба дасти чапаши ҳафтсад жандаи пел

به دست چپش هفتصد ژنده پیل

Яке поки дастури пешаш ба пой

یکی پاک دستور پیشش به پای

Бидоду бад-ӣни шоҳро раҳнамоӣ

به داد و به دین شاه را رهنمای

Марои хираи гаштии сар аз фари шоҳ

مرا خیره گشتی سر از فرّ شاه

Ва зон жандаи пелон ва чандон сипоҳ

و زان ژنده پیلان و چندان سپاه

Чу он чеҳра хусравӣ дидамӣ

چو آن چهرهٔ خسروی دیدمی

Аз он номдорони бпрсидмӣ

از آن نامداران بپرسیدمی

Ки ин чарх ва моҳаст ё тоҷу гоҳ

که این چرخ و ماه است یا تاج و گاه

Ситорааст пеши андараш ё сипоҳ

ستاره است پیش اندرش یا سپاه

Яке гуфт кин шоҳ рӯмасту ҳинд

یکی گفت کاین شاه روم است و هند

зи қнўҷ то пеши дарёии санад

ز قنّوج تا پیش دریای سند

Ба Эрону турони варо банда анд

به ایران و توران ورا بنده‌اند

Ба рой ва ба фармон ӯ зинда анд

به رای و به فرمان او زنده‌اند

Биёрост рӯй заминро ба дод

بیاراست روی زمین را به داد

Бпрдхт аз он тоҷ бар сари ниҳод

بپردخت از آن تاج بر سر نهاد

Ҷаҳондори Маҳмӯди шоҳи бузург

جهاندار محمود شاه بزرگ

Ба обишхури оради ҳамеи мяшу гург

به آبشخور آرد همی میش و گرگ

зи Кашмӣр то пеши дарёии чин

ز کشمیر تا پیش دریای چین

Бар ӯ шаҳриёрон кунанд офарин

بر او شهریاران کنند آفرین

Чу кӯдаки лаб аз шер модар бишуст

چو کودک لب از شیر مادر بشست

зи гаҳвора Маҳмӯд гуяд нахуст

ز گهواره محمود گوید نخست

Напечад касе сари зи фармони ӯй

نپیچد کسی سر ز فرمان اوی

Наёрад гузаштани зи паймони ӯй

نیارد گذشتن ز پیمان اوی

Ту низ офарин кун ки гӯянда Эй

تو نیز آفرین کن که گوینده‌ای

Бадви номи ҷовиди ҷӯянда Эй

بدو نام جاوید جوینده‌ای

Чу бедор гаштам биҷустам зи ҷой

چو بیدار گشتم بجستم ز جای

Чаҳ мояи шаб тира будам ба пой

چه مایه شب تیره بودم به پای

Бар он шаҳриёр офарин хондам

بر آن شهریار آفرین خواندم

Набудам дирами ҷон бар аФшондм

نبودم درم جان بر افشاندم

Ба дил гуфтам ин хобро посух аст

به دل گفتم این خواب را پاسخ است

Ки овоз ӯ бар ҷаҳон фаррух аст

که آواز او بر جهان فرخ است

Бар он офарин кӯ кунад офарин

بر آن آفرین کو کند آفرین

Бар он бахти бедору фаррухи замин

بر آن بخت بیدار و فرخ زمین

зи фарш ҷаҳон шуд чу боғи баҳор

ز فرش جهان شد چو باغ بهار

Ҳавои пари зи абру замини пар нигор

هوا پر ز ابر و زمین پر نگار

Аз абр андар омад ба ҳангоми нам

از ابر اندر آمد به هنگام نم

Ҷаҳон шуд ба кирдори боғи Ирам

جهان شد به کردار باغ ارم

Ба Эрони ҳамаи хӯбӣ аз дод ӯст

به ایران همه خوبی از داد اوست

Куҷо ҳаст мардуми ҳама ёд ӯст

کجا هست مردم همه یاد اوست

Ба базми андарун осмон сахост

به بزم اندرون آسمان سخاست

Ба разми андаруни тез чанг аждаҳост

به رزم اندرون تیز چنگ اژدهاست

Ба тани жандаи пел ва ба ҷони Ҷабраил

به تن ژنده پیل و به جان جبرئیل

Ба кафи абри баҳман ба дил равад нил

به کف ابر بهمن به دل رود نیل

Сари бахти бадхоҳ бо хашми ӯй

سر بخت بدخواه با خشم اوی

Чу динор хораст бар чашми ӯй

چو دینار خوارست بر چشم اوی

На кунад оварӣ гирад аз боҷу ганҷ

نه کند آوری گیرد از باج و گنج

На дил тира дорад зи разму зи ранҷ

نه دل تیره دارد ز رزم و ز رنج

Ҳар он кас ки дорад з парвардагон

هر آن کس که دارد ز پروردگان

Аз озод ва аз неки дили бардагон

از آزاد و از نیک‌دل بردگان

Шаҳаншоҳро сар ба сари дӯсти вор

شهنشاه را سر به سر دوست‌وار

Ба фармон бибаста камари устувор

به فرمان ببسته کمر استوار

Нахустин бародараш китар ба сол

نخستین برادرش که‌تر به سال

Ки дар мардумӣ кас надорад ҳам?ил

که در مردمی کس ندارد همال

зи гетии парастандаи фару наср

ز گیتی پرستندهٔ فر و نصر

Зайди шод дар сояи шоҳи аср

زیَد شاد در سایهٔ شاه عصر

Касе каши падари Носириддин буд

کسی کش پدر ناصرالدین بود

Сари тахт ӯ тоҷи парвин буд

سر تخت او تاج پروین بود

Ва дигари диловари сипаҳдори Тӯс

و دیگر دلاور سپهدار طوس

Ки дар ҷанг бар шер дорад фусӯс

که در جنگ بر شیر دارد فسوس

Бубахшад дирам ҳар чаҳ ёбад зи даҳр

ببخشد درم هر چه یابد ز دهر

Ҳаме офарин ёбад аз даҳри баҳр

همی آفرین یابد از دهر بهر

Ба яздон буд халқро раҳнамоӣ

به یزدان بود خلق را رهنمای

Сар шоҳ хоҳад ки бошад ба ҷой

سر شاه خواهد که باشد به جای

Ҷаҳон бесару тоҷ хусрав мабод

جهان بی‌سر و تاج خسرو مباد

Ҳамеша бмоноди ҷовиду шод

همیشه بماناد جاوید و شاد

Ҳамеша тани обод бо тоҷу тахт

همیشه تن آباد با تاج و تخت

зи дарду ғами озоду пирӯзи бахт

ز درد و غم آزاد و پیروز بخت

Кунун бози гирдам ба оғози кор

کنون باز گردم به آغاز کار

Сӯии номаи номвари шаҳриёр

سوی نامهٔ نامور شهریار