Бад-ӣни нома чун даст кардам дароз

بدین نامه چون دست کردم دراز

Яке меҳтарӣ буд гардани фароз

یکی مهتری بود گردن‌فراز

Ҷавон буд ва аз гавҳари паҳлавон

جوان بود و از گوهر پهلوان

Хирадманду бедору равшани равон

خردمند و بیدار و روشن روان

Худованди ройу худованди шарм

خداوند رای و خداوند شرم

Сухани гуфтани хубу овои нарм

سخن گفتن خوب و آوای نرم

Маро гуфт каз ман чаҳ бояд ҳаме

مرا گفت کز من چه باید همی

Ки ҷонати сухани бргроиди ҳаме

که جانت سخن برگراید همی

Ба чизе ки бошад марои дастрас

به چیزی که باشد مرا دسترس

Бакӯшам ниёзат наёрам ба кас

بکوشم نیازت نیارم به کس

Ҳамеи доштам чун яке тозаи себ

همی داشتم چون یکی تازه سیب

Ки аз боди номад ба ман бар наҳиф

که از باد نامد به من بر نهیب

Ба кайвони расидами зи хоки нижанд

به کیوان رسیدم ز خاک نژند

Аз он неки дили номдори арҷманд

از آن نیک‌دل نامدار ارجمند

Ба чашмаши ҳамон хок ва ҳам симу зар

به چشمش همان خاک و هم سیم و زر

Карӣмӣ бадв ёфта зебу фар

کریمی بدو یافته زیب و فر

Саросари ҷаҳони пеш ӯ хор буд

سراسر جهان پیش او خوار بود

Ҷавонмард буду вафодор буд

جوانمرد بود و وفادار بود

Чунон номвар гум шуд аз анҷуман

چنان نامور گم شد از انجمن

Чу дар боғи сарви сеӣ аз чаман

چو در باغ سرو سهی از چمن

На з ӯ зиндаи байнам на мурдаи нишон

نه ز او زنده بینم نه مرده نشان

Ба дасти наҳангони мардуми кашон

به دست نهنگان مردم کشان

Дареғи он камарбанд ва он гирдгоҳ

دریغ آن کمربند و آن گِردگاه

Дареғи он кеи брзу болои шоҳ

دریغ آن کِیی برز و بالای شاه

Гирифтори з ӯ дил шудаи нои умед

گرفتار ز او دل شده نا‌امید

Навони ларзи ларзон ба кирдори бед

نوان لرز لرزان به کردار بید

Яке панди он шоҳи ёди оварем

یکی پند آن شاه یاد آوریم

зи кажии равон сӯй дод оварем

ز کژی روان سوی داد آوریم

Маро гуфт кин номаи шаҳриёр

مرا گفت کاین نامهٔ شهریار

?герат гуфта ояд ба шоҳон сипор

گرت گفته آید به شاهان سپار

Бад-ӣни номаи ман дасти барадами фароз

بدین نامه من دست بردم فراز

Ба номи шаҳаншоҳи гардани фароз

به نام شهنشاه گردن‌فراز