Пас огоҳӣ омад ба назд гуроз

پس آگاهی آمد به نزد گراز

Ки зу буд хусрав ба гарму гудоз

که زو بود خسرو به گرم و گداز

Фиристод гӯяндаеро зи рӯм

فرستاد گوینده‌ای را ز روم

Ки дар хок шуд тоҷ ширўӣ шавам

که در خاک شد تاج شیروی شوم

Ки ҷонаш ба дӯзахи гирифтори бод

که جانش به دوزخ گرفتار باد

Сари дахма ӯ нигунсор бод

سر دخمهٔ او نگون سار باد

Ки донист ҳаргиз ки сарви баланд

که دانست هرگز که سرو بلند

Ба боғ аз гё ёфт хоҳад газанд

به باغ از گیا یافت خواهد گزند

Чу хусрав ки чашму дили рӯзгор

چو خسرو که چشم و دل روزگار

Набинад чуну низ як шаҳриёр

نبیند چنو نیز یک شهریار

Чу ширўиро шаҳриёрӣ диҳад

چو شیروی را شهریاری دهد

Ҳамаи шаҳри Эрон ба хорӣ диҳад

همه شهر ایران به خواری دهد

Чуну рафт шуд тоҷдори Ардашер

چنو رفت شد تاجدار اردشیر

Бадви шодмони ҷони бурноу пер

بدو شادمان جان برنا و پیر

Марогар з Эрон расад ҳеҷ баҳр

مرا گر ز ایران رسد هیچ بهر

Нахоҳам ки бар вай расад боди шаҳр

نخواهم که بر وی رسد باد شهر

Набудам ман огаҳ ки парвизи шоҳ

نبودم من آگه که پرویز شاه

Ба гуфтори он бдтнон шуд табоҳ

به گفتار آن بدتنان شد تباه

Биёям кунун бо сипоҳии гарон

بیایم کنون با سپاهی گران

зи рӯму зи Эрони гузидаи сарон

ز روم و ز ایران گزیده سران

Бубинем то кист ин кадхудоӣ

ببینیم تا کیست این کدخدای

Ки бошад писандаши бад-ӣни гӯнаи рой

که باشد پسندش بدین گونه رای

Чунон бркнми бех ӯро зи бен

چنان برکنم بیخ او را ز بن

Казон пас наронад зи шоҳии сухан

کزان پس نراند ز شاهی سخن

Нўндии броФгнди пӯён ба роҳ

نوندی برافگند پویان به راه

Ба наздики перони Эрони сипоҳ

به نزدیک پیران ایران سپاه

Дигаргунаи оҳанг бдкомаҳ кард

دگرگونه آهنگ بدکامه کرد

Ба пирӯзи хусрави яке нома кард

به پیروز خسرو یکی نامه کرد

Ки шуд тираи ин тахти сосониён

که شد تیره این تخت ساسانیان

Ҷаҳонҷӯй бояд ки бандади миён

جهانجوی باید که بندد میان

Туоне магари чорае сохтан

توانی مگر چاره‌ای ساختن

зи ҳаргунаи андеша андохтан

ز هرگونه اندیشه انداختن

Биҷӯе басии ёри бурноу пер

بجویی بسی یار برنا و پیر

Ҷаҳонро бипардозӣ аз Ардашер

جهان را بپردازی از اردشیر

Азон пас биёбӣ ҳамаи коми хеш

ازان پس بیابی همه کام خویش

Шӯии эмину шоди зороами хеш

شوی ایمن و شاد زارام خویش

Гар айдун ки ин рози беруни диҳӣ

گر ایدون که این راز بیرون دهی

Ҳамеи ханҷари кӣнаро хӯни диҳӣ

همی خنجر کینه را خون دهی

Ман аз рӯми чандон сипоҳ оварам

من از روم چندان سپاه آورم

Ки гетӣ ба чашмат сиёҳ оварам

که گیتی به چشمت سیاه آورم

Ба жарфии нигаҳи дори гуфтори ман

به ژرفی نگه‌دار گفتار من

Мабодо ки хор оядат кори ман

مبادا که خوار آیدت کار من

Чу пирӯзи хусрави чунон нома дид

چو پیروز خسرو چنان نامه دید

Ҳамаи пеш ва пас рой худкома дид

همه پیش و پس رای خودکامه دید

Дили равшан номвар шуд табоҳ

دل روشن نامور شد تباه

Ки то чун кунад бад бидон зодшоаҳ

که تا چون کند بد بدان زادشاه

Варо хондӣ ҳар замони Ардашер

ورا خواندی هر زمان اردشیر

Ки гӯяндаи мардии баду ёдгир

که گوینده مردی بد و یادگیر

Бросои дастур будӣ варо

برآسای دستور بودی ورا

Ҳамон низ ганҷур будӣ варо

همان نیز گنجور بودی ورا

Биёмад шабии тираи гаван бор ёфт

بیامد شبی تیره گون بار یافت

Май равшану чарб гуфтор ёфт

می روشن و چرب گفتار یافت

Нишаста ба айвони хеши Ардашер

نشسته به ایوان خویش اردشیر

Танӣ чанд бо ӯ зи бурноу пер

تنی چند با او ز برنا و پیر

Чу пирӯз хусрав биёмад буриш

چو پیروز خسرو بیامد برش

Ту гуфтӣ зи гардуни баромади сараш

تو گفتی ز گردون برآمد سرش

Бифармуд то баркашиданд равад

بفرمود تا برکشیدند رود

Шуд айвони пар аз бонг раваду сурӯд

شد ایوان پر از بانگ رود و سرود

Чу нимӣ шаби тираи андркшид

چو نیمی شب تیره اندرکشید

Сипаҳбад май як манӣ дар кашид

سپهبد می یک منی در کشید

Шудаи масти ёрони шоҳи Ардашер

شده مست یاران شاه اردشیر

Намонад инчи ромишгару ёдгир

نماند ایچ رامشگر و یادگیر

Бади андеши ёрон ӯро баранд

بد اندیش یاران او را براند

Ҷуз аз шоҳу пирӯз хусрав намонад

جز از شاه و پیروز خسرو نماند

Ҷафои пеша аз пеш хона биҷуст

جفا پیشه از پیش خانه بجست

Лаб шоҳ бигирифт ногуҳ ба даст

لب شاه بگرفت ناگه به دست

Ҳаме дошт то шуд табоҳи Ардашер

همی‌داشت تا شد تباه اردشیر

Ҳама кох шуд пари зи шамшеру тир

همه کاخ شد پر ز شمشیر و تیر

Ҳамаи ёри пирӯз хусрав шуданд

همه یار پیروز خسرو شدند

Агар нави ҷаҳонҷӯй агар гӯ баданд

اگر نو جهانجوی اگر گو بدند

Ҳиўнии броФгнд назд гуроз

هیونی برافگند نزد گراز

Яке номае низ бо он дароз

یکی نامه‌ای نیز با آن دراز

Фиристода чун шуд ба наздик ӯ

فرستاده چون شد به نزدیک او

Чу хуршед шуд ҷони торики ӯй

چو خورشید شد جان تاریک اوی

Биоварад зон буми чандон сипоҳ

بیاورد زان بوم چندان سپاه

Ки бар мӯр ва бар пашша бар басти роҳ

که بر مور و بر پشه بر بست راه

Ҳамеи тохт чун бод то тисФўн

همی‌تاخت چون باد تا طیسفون

Сипоҳаши ҳамаи дасти шаста ба хӯн

سپاهش همه دست شسته به خون

з лашкар наёраст дам зад касе

ز لشکر نیارست دم زد کسی

Набад худ дарон шаҳри мардуми басӣ

نبد خود دران شهر مردم بسی