зи Кирмон кас омад сӯии Исфаҳон

ز کرمان کس آمد سوی اصفهان

Ба ҷое ки буданд зи Эрони маон

به جایی که بودند ز ایران مهان

Ба наздики пӯшидаи рӯйони шоҳ

به نزدیک پوشیده‌رویان شاه

Биёмад яке мард бо дастгоҳ

بیامد یکی مرد با دستگاه

Бадишони дуруди Сикандари бабрад

بدیشان درود سکندر ببرد

Ҳамаи кори доро бар эшон шимурд

همه کار دارا بر ایشان شمرد

Чунин гуфт каз марг шоҳон дод

چنین گفت کز مرگ شاهان داد

Набошад дили душману дӯсти шод

نباشد دل دشمن و دوست شاد

Бидонед комрўзи дорои манам

بدانید کامروز دارا منم

Гар ӯ шуд ниҳони ошкорои манам

گر او شد نهان آشکارا منم

Фузунаст азон никўиҳо ки буд

فزونست ازان نیکویها که بود

Ба тимори рухро нишоед шхўд

به تیمار رخ را نشاید شخود

Ҳама марг ройем шоҳу сипоҳ

همه مرگ راییم شاه و سپاه

Агар дайр монем агар чанд гоҳ

اگر دیر مانیم اگر چند گاه

Бунаи сӯии шаҳр стхр оваред

بنه سوی شهر صطخر آورید

Бипайванд мо низ фахр оваред

بپیوند ما نیز فخر آورید

Ҳамонаст Эрон ки буд аз нахуст

همانست ایران که بود از نخست

Ббошиди шодони дилу тани дуруст

بباشید شادان‌دل و تن‌درست

Навиштанд нома ба ҳар кишварӣ

نوشتند نامه به هر کشوری

Ба ҳар номадорӣ ва ҳар меҳтарӣ

به هر نامداری و هر مهتری

зи Искандари Филқўси бузург

ز اسکندر فیلقوس بزرگ

Ҷаҳонгир ва бо кӣнаи ҷӯёни сутург

جهانگیر و با کینه‌جویان سترگ

Бидоду диҳиши дил тавонгар кунед

بداد و دهش دل توانگر کنید

Бар озодагӣ бар сар афсар кунед

بر آزادگی بر سر افسر کنید

Ки фарҷоми ҳам рӯзмон бугзарад

که فرجام هم روزمان بگذرد

Замонаи паии мо ҳаме башмурд

زمانه پی ما همی بشمرد

Сӯии мӯбадони номае ҳамчунин

سوی موبدان نامه‌ای همچنین

ПроФрўзшу пӯзишу офарин

پرافروزش و پوزش و آفرین

Сари нома аз подшоҳи каён

سر نامه از پادشاه کیان

Сӯии кордонони эрониён

سوی کاردانان ایرانیان

Чу анбари сари хома чин бишуст

چو عنبر سر خامهٔ چین بشست

Сари нома буд офарин аз нахуст

سر نامه بود آفرین از نخست

Барон додгари кӯи ҷаҳони офарид

بران دادگر کو جهان آفرید

Пас аз ошкорои ниҳони офарид

پس از آشکارا نهان آفرید

Ду гетӣ падед омад аз коф ва навен

دو گیتی پدید آمد از کاف و نون

Чаронӣ ба фармон ӯ дар на чун

چرا نی به فرمان او در نه چون

Сипеҳрии барин сон ки бинии равон

سپهری برین سان که بینی روان

Тавоноу донои ҷуз ӯро махон

توانا و دانا جز او را مخوان

Ббошд ба фармон ӯ ҳарчи хост

بباشد به فرمان او هرچ خواست

Ҳама бандагонем ва ӯ подшост

همه بندگانیم و او پادشاست

Азуи бод бар номдорони дуруд

ازو باد بر نامداران درود

Бар андоза ҳар яке бар фузуд

بر اندازهٔ هر یکی بر فزود

Ҷуз аз неки номӣу фарҳанг ва дод

جز از نیک‌نامی و فرهنگ و داد

зи кирдори гетии мгириди ёд

ز کردار گیتی مگیرید یاد

Ба пирӯзии андар ғам омад маро

به پیروزی اندر غم آمد مرا

Ба сури андарун мотам омад маро

به سور اندرون ماتم آمد مرا

Бдорндаҳи офтоби баланд

بدارندهٔ آفتاب بلند

Ки бар ҷони дорои нҷстми газанд

که بر جان دارا نجستم گزند

Мари он шоҳро душман аз хона буд

مر آن شاه را دشمن از خانه بود

Яке банда будаш на бегона буд

یکی بنده بودش نه بیگانه بود

Кунун ёфт бодоФраҳи эзадӣ

کنون یافت بادافره ایزدی

Чу бад сохт омад ба рӯйиши бадӣ

چو بد ساخت آمد به رویش بدی

Шумо дод ҷӯйед ва паймон кунед

شما داد جویید و پیمان کنید

Забонро ба паймон гаравгон кунед

زبان را به پیمان گروگان کنید

Чу хоҳед каз чарх ёбед бахт

چو خواهید کز چرخ یابید بخت

зи ман бадарау бардау тоҷу тахт

ز من بدره و برده و تاج و تخت

Пар аз дард дорост равшани дилам

پر از درد داراست روشن دلم

Бакӯшам каз андарз ӯ нгслм

بکوشم کز اندرز او نگسلم

Ҳронкс ки ояд бад-ӣни боргоҳ

هرانکس که آید بدین بارگاه

Дирам ёбаду арҷу тахту кулоҳ

درم یابد و ارج و تخت و کلاه

Чу хоҳад ки бошад ба айвони хеш

چو خواهد که باشد به ایوان خویش

Нагардад гурезони зи паймони хеш

نگردد گریزان ز پیمان خویش

Биёбанд чизе ки хоҳад зи ганҷ

بیابند چیزی که خواهد ز گنج

Азон пас набинад касе дарду ранҷ

ازان پس نبیند کسی درد و رنج

Дирамро ба номи Сикандари занед

درم را به نام سکندر زنید

Бакӯшеду паймон мо машканед

بکوشید و پیمان ما مشکنید

Ншстнгаҳи шаҳриёрони хеш

نشستنگه شهریاران خویش

Бисозед зини пас ба ойини пеш

بسازید زین پس به آیین پیش

Мадоред бозор бе посбон

مدارید بازار بی‌پاسبان

Ки ронад ҳамеи номи ман бар забон

که راند همی نام من بر زبان

Мадоред бе марзбони марзи хеш

مدارید بی‌مرزبان مرز خویش

Падед оваред андарин арзи хеш

پدید آورید اندرین ارز خویش

Бидон то набошад зи дуздони газанд

بدان تا نباشد ز دزدان گزند

Бимонед шодони дилу сӯдманд

بمانید شادان‌دل و سودمند

з ҳар шаҳри зебои парастанда Эй

ز هر شهر زیبا پرستنده‌ای

Пар аз шарми бедордили банда Эй

پر از شرم بیداردل بنده‌ای

Ки шояд ба мшкўии заррини мо

که شاید به مشکوی زرین ما

Бидонад парастидани ойини мо

بداند پرستیدن آیین ما

Чунон кӯ брФтн набошад дижам

چنان کو برفتن نباشد دژم

Нишоед ки бар барда бошад ситам

نشاید که بر برده باشد ستم

Фиристед сӯии шабистони мо

فرستید سوی شبستان ما

Ба наздики хсрўпрстони мо

به نزدیک خسروپرستان ما

Ғарибон ки бар шаҳрҳо бигузаранд

غریبان که بر شهرها بگذرند

Чмонндаҳи пойу лабони ночаранд

چماننده پای و لبان ناچرند

Дил аз айби софӣу сӯфӣ ба ном

دل از عیب صافی و صوفی به نام

Ба дўришии андари дилии шодком

به دوریشی اندر دلی شادکام

зи хоҳандагони номашон сар кунед

ز خواهندگان نامشان سر کنید

Шумори андари оғоз дафтар кунед

شمار اندر آغاز دفتر کنید

Ҳронкс ки ҳаст аз шумо мустаманд

هرآنکس که هست از شما مستمند

Куҷо ёфт аз кордории газанд

کجا یافت از کارداری گزند

Дилу пушт бидодгар башиканед

دل و پشت بیدادگر بشکنید

Ҳамаи беху шохаши зи бен бркнид

همه بیخ و شاخش ز بن برکنید

Ниҳодани баду кор кардани бадавӣ

نهادن بد و کار کردن بدوی

Биёбам ҳамон чун кунам ҷусту ҷӯй

بیابم همان چون کنم جست و جوی

Кунам зинда бар дори бадном ро

کنم زنده بر دار بدنام را

Ки гум кард зи оғози фарҷом ро

که گم کرد ز آغاز فرجام را

Касе кӯи зи фармон мо бугзарад

کسی کو ز فرمان ما بگذرد

Ба фарҷом зон кори кайфари барад

به فرجام زان کار کیفر برد

Чу нома фиристода шуд барграфт

چو نامه فرستاده شد برگرفت

Ҷаҳонӣ ба ором дар бар гирифт

جهانی به آرام در بر گرفت

з Кирмон биёмад ба шаҳри стхр

ز کرمان بیامد به شهر صطخر

Ба сар бар ниҳоди он кеи тоҷи фахр

به سر بر نهاد آن کیی تاج فخر

Ту рози ҷаҳон то туоне мҷўӣ

تو راز جهان تا توانی مجوی

Ки ӯ зуди печади зи ҷӯянда рӯй

که او زود پیچد ز جوینده روی