Кунун хӯрд бояд май хушгувор
کنون خورد باید می خوشگُوار
Ки май буи машк ояд аз ҷӯйбор
که می بویِ مشک آید از جویبار
Ҳавои пари хурӯшу замини пари зи ҷӯш
هوا پر خروش و زمین پر ز جوش
Хунаки онки дил шод дорад ба нӯш
خنُک آنک دل، شاد دارد به نوش
Дирам дораду нақл ва ҷом набед
دِرَم دارد و نُقل و جامِ نبید
Сар гӯсфандӣ тавонад бурид
سر گوسفندی تواند برید
Маро нест фаррухи мари онро ки ҳаст
مرا نیست، فرخ مر آن را که هست
Бибахшоӣ бар мардуми тангдаст
ببخشایْ بر مردم تنگدست
Ҳамаи бӯстони зер барг гуласт
همه بوستان زیر برگ گلست
Ҳамаи кӯҳи пурлола ва сунбуласт
همه کوه پرلاله و سنبلست
Ба полез булбул бинолад ҳаме
به پالیز بلبل بنالد همی
Гул аз нола ӯ биболади ҳаме
گل از نالهٔ او ببالد همی
Чу аз абри байнами ҳамеи боду нам
چو از ابر بینم همی باد و نم
Надонам ки наргис чаро шуд дижам
ندانم که نرگس چرا شد دُژَم؟
Шаби тираи булбули нхспди ҳаме
شب تیره بلبل نخسپد همی
Гул аз бод ва борон биҷунбад ҳаме
گل از باد و باران بجنبد همی
Бихандади ҳамеи булбул аз ҳар давон
بخندد همی بلبل از هر دوان
Чу бар гул нишинад кушояди забон
چو بر گل نشیند گشاید زبان
Надонам ки ошиқ гул омадгар абр
ندانم که عاشق گل آمد گر ابر
Чу аз абри байнами хурӯши ҳужабр
چو از ابر بینم خروش هژبر
Бадаради ҳамеи боди пероҳанаш
بَدَرَّد همی باد، پیراهنش
Дирафшон шавад оташи андари таниш
دِرَفشان شود آتش اندر تنش
Ба ишқи ҳаво бар замин шуд гўо
به عشق هوا بر زمین شد گوا
Ба наздики хуршеди фармонраво
به نزدیک خورشید فرمانروا
Ки донад ки булбул чаҳ гуяд ҳаме
که داند که بلبل چه گوید همی؟
Ба зери гули андар чаҳ мӯед ҳаме
به زیر گلاندر، چه موید همی؟
Нигаҳ кун саҳаргоҳ то бишинавӣ
نگه کن سحرگاه تا بشنوی
зи булбули сухани гуфтании паҳлавӣ
ز بلبل سخن گفتنی پهلوی
Ҳаме нолад аз марги Исфандиёр
همی نالد از مرگِ اسفندیار
Надорад ба ҷузи нола зу ёдгор
ندارد به جز ناله زو یادگار
Чу овози рустами шаби тираи абр
چو آوازِ رستم، شبِ تیره، ابر
Бадаради дилу гӯши ғурони ҳужабр
بِدَرَّد دل و گوشِ غرانهژبر