Ҳаме буд баҳман ба Зобулстон

همی بود بهمن به زابلستان

Ба нахчиргар бо майу гулистон

به نخچیر گر با می و گلستان

Саворӣ ва май хӯрдану боргоҳ

سواری و می خوردن و بارگاه

Биёмухт рустам бидон пӯри шоҳ

بیاموخت رستم بدان پور شاه

Ба ҳар чизи пеш аз писар дошташ

به هر چیز پیش از پسر داشتش

Шабу рӯзи хандон ба бар дошташ

شب و روز خندان به بر داشتش

Чу гуфтору кирдор пайваста шуд

چو گفتار و کردار پیوسته شد

Дар кин ба Гуштосп бар баста шуд

در کین به گشتاسپ بر بسته شد

Яке нома бинвишт рустам ба дард

یکی نامه بنوشت رستم به درد

Ҳамаи кори фарзанд ӯ ёд кард

همه کار فرزند او یاد کرد

Сар нома кард офарин аз нахуст

سر نامه کرد آفرین از نخست

Бдонкс ки кӣна набӯдаш наҷуст

بدانکس که کینه نبودش نجست

Дигар гуфт яздон гўоӣ манаст

دگر گفت یزدان گوای منست

Пшўтни бад-ӣн раҳнамоӣ манаст

پشوتن بدین رهنمای منست

Ки ман чанд гуфтам ба Исфандиёр

که من چند گفتم به اسفندیار

Магар кам кунад кӣнау корзор

مگر کم کند کینه و کارزار

Супурдами бадви кишвару ганҷи хеш

سپردم بدو کشور و گنج خویش

Гузидам зи ҳаргунае ранҷи хеш

گزیدم ز هرگونه‌ای رنج خویش

Замонаши чунин буд накушод чеҳр

زمانش چنین بود نگشاد چهر

Марои дили пар аз дарду сари пари зи меҳр

مرا دل پر از درد و سر پر ز مهر

Бад-ӣни гӯнаи бади гардиши осмон

بدین گونه بد گردش آسمان

Басанда набошад касе бо замон

بسنده نباشد کسی با زمان

Кунун ин ҷаҳонҷӯй назд манаст

کنون این جهانجوی نزد منست

Ки фаррухи нажод аўрмзд манаст

که فرخ نژاد اورمزد منست

Ҳунарҳои шоҳонаши омухтам

هنرهای شاهانش آموختم

Аз андарзи фоми хиради тўхтм

از اندرز فام خرد توختم

Чу паймон кунад шоҳи пӯзиш пазир

چو پیمان کند شاه پوزش پذیر

Казин пас наяндешад аз кори тир

کزین پس نیندیشد از کار تیر

Ниҳони ману ҷони ман пеш ӯст

نهان من و جان من پیش اوست

Агар ганҷ ва тоҷаст вагар мағзу пӯст

اگر گنج و تاجست و گر مغز و پوست

Чу он нома шуд назд шоҳи ҷаҳон

چو آن نامه شد نزد شاه جهان

Пароганда шуд он миёни маон

پراگنده شد آن میان مهان

Пшўтн биёмад гўоиӣ бидод

پشوتن بیامد گوایی بداد

Суханҳои рустам ҳама кард ёд

سخنهای رستم همه کرد یاد

Ҳамон зорӣу панду арўнд ӯ

همان زاری و پند و اروند او

Сухани гуфтан аз марзу пайванд ӯ

سخن گفتن از مرز و پیوند او

Азон номвари шоҳи хушнӯди гашт

ازان نامور شاه خشنود گشت

Гроиндаҳро омадани суди гашт

گراینده را آمدن سود گشت

зи рустами дили номвари гашти хуш

ز رستم دل نامور گشت خوش

Назд низ бар дили зи тимори таш

نزد نیز بر دل ز تیمار تش

Ҳам андари замони нома посух навишт

هم‌اندر زمان نامه پاسخ نوشت

Ба боғи бузургӣ дарахтӣ бикушт

به باغ بزرگی درختی بکشت

Чунин гуфт каз ҷаври чархи баланд

چنین گفت کز جور چرخ بلند

Чу хоҳад расӣдан касеро газанд

چو خواهد رسیدن کسی را گزند

Ба парҳез чун боздорад касе

به پرهیز چون بازدارد کسی

Вагар сӯй дониш гароед басӣ

وگر سوی دانش گراید بسی

Пшўтн бигуфт ончи дархостӣ

پشوتن بگفت آنچ درخواستی

Дили ман ба хӯбӣ биёростӣ

دل من به خوبی بیاراستی

зи гардуни гардон ки ёради гузашт

ز گردون گردان که یارد گذشت

Хирадманди гирд гузашта нагашт

خردمند گرد گذشته نگشت

Ту онӣ ки будӣ вазони беҳтарӣ

تو آنی که بودی وزان بهتری

Ба ҳинд ва ба қнўҷ бар меҳтарӣ

به هند و به قنوج بر مهتری

зи бешии ҳрончт бибояд бихоҳ

ز بیشی هرآنچت بباید بخواه

зи тахту зи меҳру зи теғу кулоҳ

ز تخت و ز مهر و ز تیغ و کلاه

Фиристода посух биоварад зуд

فرستاده پاسخ بیاورد زود

Бидон сон ки рустамаши фармӯда буд

بدان سان که رستمش فرموده بود

Чунин то баромади барин гоҳ чанд

چنین تا برآمد برین گاه چند

Ббди шоҳзода ба болои баланд

ببد شاهزاده به بالا بلند

Хирадманду бодонашу дастгоҳ

خردمند و بادانش و دستگاه

Ба шоҳии броФрохти фаррухи кулоҳ

به شاهی برافراخت فرخ کلاه

Бидонаст ҷомоспи он неку бад

بدانست جاماسپ آن نیک و بد

Ки он подшоҳӣ ба баҳман расад

که آن پادشاهی به بهمن رسد

Ба Гуштосп гуфт эй писандидаи шоҳ

به گشتاسپ گفت ای پسندیده شاه

Туро кард бояд ба баҳмани нигоҳ

ترا کرد باید به بهمن نگاه

зи дониши падари ҳарчи ҷусти андари ӯй

ز دانش پدر هرچ جست اندر اوی

Ба ҷой омаду гашт бо об рӯй

به جای آمد و گشت با آب‌روی

Ба бегонаи шаҳрӣ фаровон бимонад

به بیگانه شهری فراوان بماند

Касе номаи ту брўбр нахонд

کسی نامهٔ تو بروبر نخواند

Ба баҳмани яке нома бояд навишт

به بهمن یکی نامه باید نوشت

Басони дарахтӣ ба боғи биҳишт

بسان درختی به باغ بهشت

Ки дорӣ ба гетии ҷуз ӯ ёдгор

که داری به گیتی جز او یادگار

Гсорндаҳи дарди Исфандиёр

گسارندهٔ درد اسفندیار

Хуш омад сухани шоҳи Гуштосп ро

خوش آمد سخن شاه گشتاسپ را

Бифармуд фархундаи ҷомосп ро

بفرمود فرخنده جاماسپ را

Ки банавис як номаи наздики ӯй

که بنویس یک نامه نزدیک اوی

Яке сӯии гарданкаши кӣнаи ҷӯй

یکی سوی گردنکش کینه‌جوی

Ки яздони сипос эй ҷаҳони паҳлавон

که یزدان سپاس ای جهان پهلوان

Ки мо аз ту шодему равшани равон

که ما از تو شادیم و روشن‌روان

Набера ки аз ҷони гиромӣ тар аст

نبیره که از جان گرامی‌تر است

Ба дониши зи ҷомоспи номӣ тар аст

به دانش ز جاماسپ نامی‌تر است

Ба бахти ту омухти фарҳангу рой

به بخت تو آموخت فرهنگ و رای

Сазад гар фиристӣ кунун бози ҷой

سزد گر فرستی کنون باز جای

Яке сӯии баҳман ки андари замон

یکی سوی بهمن که اندر زمان

Чу нома бихонӣ ба зобули ммон

چو نامه بخوانی به زابل ممان

Ки моро ба дидорат омад ниёз

که ما را به دیدارت آمد نیاز

Бророи кору дирангии мсоз

برآرای کار و درنگی مساز

Ба рустам чу бархонад номаи дабир

به رستم چو برخواند نامه دبیر

Бидон шод шуд марди дониш пазир

بدان شاد شد مرد دانش‌پذیر

зи чизе ки будаш ба ганҷи андарун

ز چیزی که بودش به گنج اندرون

з хуфтон вази ханҷари обгун

ز خفتان وز خنجر آبگون

зи бргстўону зи тиру камон

ز برگستوان و ز تیر و کمان

зи гўполу зи ханҷари ҳиндӯон

ز گوپال و ز خنجر هندوان

зи кофури вази машки вази авд тар

ز کافور وز مشک وز عود تر

Ҳам аз анбару гавҳару симу зар

هم از عنبر و گوهر و سیم و زر

зи боло ва аз ҷома нобурид

ز بالا و از جامهٔ نابرید

Парастори ваз кӯдакон норасед

پرستار وز کودکان نارسید

Камарҳои заррину заррини стом

کمرهای زرین و زرین ستام

зи ёқӯт бо занги заррини ду ҷом

ز یاقوت با زنگ زرین دو جام

Ҳамаи поки рустам ба баҳмани супурд

همه پاک رستم به بهمن سپرد

Баранда ба ганҷур ӯ бар шимурд

برنده به گنجور او بر شمرد

Таҳамтан биёмад ду манзил ба роҳ

تهمتن بیامد دو منزل به راه

Пас ӯро фиристод наздики шоҳ

پس او را فرستاد نزدیک شاه

Чу Гуштосп рӯй набера бидид

چو گشتاسپ روی نبیره بدید

Шуд аз оби дидаи Рахши нопадид

شد از آب دیده رخش ناپدید

Бадв гуфт Исфандиёрии ту бас

بدو گفت اسفندیاری تو بس

НаМонӣ ба гетии ҷуз ӯро ба кас

نمانی به گیتی جز او را به کس

Варо ёфт равшани дилу ёдгир

ورا یافت روشن‌دل و یادگیر

Азон пас ҳаме хондаш Ардашер

ازان پس همی خواندش اردشیر

Гӯй буд бо зӯру гӣрандаи даст

گوی بود با زور و گیرنده دست

Хирадманду доноу яздони параст

خردمند و دانا و یزدان پرست

Чу бар пой будӣ сарангушти ӯй

چو بر پای بودی سرانگشت اوی

зи зонуи фузунтар бадии мушти ӯй

ز زانو فزونتر بدی مشت اوی

Ҳаме озмудаш ба як чандгоҳ

همی آزمودش به یک چندگاه

Ба базм ва ба разм ва ба нахҷӣргоҳ

به بزم و به رزم و به نخجیرگاه

Ба майдони чавгону базму шикор

به میدان چوگان و بزم و شکار

Гӯй буд монанди Исфандиёр

گوی بود مانند اسفندیار

Азуи ҳеҷ Гуштоспи ншкиФтӣ

ازو هیچ گشتاسپ نشکیفتی

Ба май хӯрдан андараш Бифрефтӣ

به می خوردن اندرش بفریفتی

Ҳаме гуфт кинам ҷаҳондор дод

همی گفت کاینم جهاندار داد

Ғамӣ будам аз баҳр тимор дод

غمی بودم از بهر تیمار داد

Бмонод то ҷовдони баҳманам

بماناد تا جاودان بهمنم

Чу гум шуд сарафрози рӯйин танам

چو گم شد سرافراز رویین تنم

Саромади ҳамаи кори Исфандиёр

سرآمد همه کار اسفندیار

Ки ҷовиди бодои сари шаҳриёр

که جاوید بادا سر شهریار

Ҳамеша дил аз ранҷи пардохта

همیشه دل از رنج پرداخته

Замона ба фармон ӯ сохта

زمانه به فرمان او ساخته

Дилаши боди шодону тоҷаши баланд

دلش باد شادان و تاجش بلند

Ба гардани бидонадяш ӯро каманд

به گردن بداندیش او را کمند