Тиҳӣ шуд зи кӣнаи сари кӣнаи дор

تهی شد ز کینه سر کینه دار

Гурезон ҳаме рафт сӯии ҳисор

گریزان همی رفت سوی حصار

Пас андари сипоҳи манӯчеҳри шоҳ

پس اندر سپاه منوچهر شاه

Дмон ва ?данон барграфтанд роҳ

دمان و دنان برگرفتند راه

Чу шуд силам то пеши дарёи канор

چو شد سلم تا پیش دریا کنار

Надид ончии киштии барони раҳгузор

ندید آنچه کشتی برآن رهگذار

Чунон шуд зи баси куштау хастаи дашт

چنان شد ز بس کشته و خسته دشت

Ки пӯяндаро роҳи душвори гашт

که پوینده را راه دشوار گشت

Пар аз хашму пари кӣнаи солори нав

پر از خشم و پر کینه سالار نو

Нишаст аз бар чармаи тезрав

نشست از بر چرمهٔ تیزرو

БиФгнд бар гстўон ва битохт

بیفگند برگستوان و بتاخت

Ба гирди сипаҳи чармаи андари ншохт

به گرد سپه چرمه اندر نشاخت

Расед онгаҳе танг дар шоҳи рӯм

رسید آنگهی تنگ در شاه روم

Хурӯшед к-эии мард бедод шавам

خروشید کای مرد بیداد شوم

Бикуштӣ бародари зи баҳри кулоҳ

بکشتی برادر ز بهر کلاه

Калла ёфтӣ чанд пўиии бароа

کله یافتی چند پویی براه

Кунун тоҷат оварадам эй шоҳу тахт

کنون تاجت آوردم ای شاه و تخت

Ба бор омад он хусравонеи дарахт

به بار آمد آن خسروانی درخت

Зтоҷи бузургӣ гурезон машав

زتاج بزرگی گریزان مشو

Фаридунат гоҳе биёрост нав

فریدونت گاهی بیاراست نو

Дарахтӣ ки прўрдӣ омад ба бор

درختی که پروردی آمد به بار

Биёбӣ ҳам акнӯн буриш дар канор

بیابی هم اکنون برش در کنار

Агар бор хораст худ кушта Эй

اگر بار خارست خود کشته‌ای

Ва гар парниёнаст худ ришта Эй

و گر پرنیانست خود رشته‌ای

Ҳамеи тохти асп андарин гуфт гӯй

همی تاخت اسپ اندرین گفت‌گوی

Якояк ба танагӣ расед андари ӯй

یکایک به تنگی رسید اندر اوی

Яке теғ зад зуд бар гарданаш

یکی تیغ زد زود بر گردنش

Бадв нима шуд хусравонеи таниш

بدو نیمه شد خسروانی تنش

Бифармуд то сараш бардоштанд

بفرمود تا سرش برداشتند

Ба найза ба абр андар афроштанд

به نیزه به ابر اندر افراشتند

Бимонаданд лашкари шигифти андари ӯй

بماندند لشکر شگفت اندر اوی

Азон зӯр ва он бозуии ҷангҷӯӣ

ازان زور و آن بازوی جنگجوی

Ҳамаи лашкари силам ҳамчун рама

همه لشکر سلم همچون رمه

Ки бпрогнди рӯзгори дама

که بپراگند روزگار دمه

Бирафтанд яксар гаравҳо гуруҳ

برفتند یکسر گروها گروه

Пароганда дар дашту дарёу кӯҳ

پراگنده در دشت و دریا و کوه

Яке пурхиради марди покизаи мағз

یکی پرخرد مرد پاکیزه مغز

Ки будаш забони пари зи гуфтори нағз

که بودش زبان پر ز گفتار نغز

Бигуфтанд то зии манӯчеҳри шоҳ

بگفتند تا زی منوچهر شاه

Шавад гарм ва бошад забони сипоҳ

شود  گرم و باشد زبان سپاه

Бигӯед ки гуфтанд мо кеҳтарем

بگوید که گفتند ما کهتریم

Замини ҷуз ба фармон ӯ наспурем

زمین جز به فرمان او نسپریم

Гуруҳеи худованд бар чорпоӣ

گروهی خداوند بر چارپای

Гуруҳеи худованди кишту сарой

گروهی خداوند کشت و سرای

Сипоҳии бад-ӣни размгоҳи омадем

سپاهی بدین رزمگاه آمدیم

На бар орзӯи кӣнаи хоҳи омадем

نه بر آرزو کینه خواه آمدیم

Кунун сар ба сари шоҳро банда ем

کنون سر به سر شاه را بنده‌ایم

Дилу ҷон ба меҳри вай огндаҳ ем

دل و جان به مهر وی آگنده‌ایم

Гараш рой ҷангасту хӯни рехтан

گرش رای جنگ است و خون ریختن

Надорем неруӣ овихтан

نداریم نیروی آویختن

Сарони яксараи пеши шоҳи оварем

سران یکسره پیش شاه آوریم

Бар ӯ сари бигноаҳи оварем

بر او سر بیگناه آوریم

Баранд ҳар он коми кӯро ҳавост

براند هر آن کام کو را هواست

Барин бигнаҳи ҷони мо подшост

برین بیگنه جان ما پادشاست

Бигуфт ин сухани мард бисёр ҳуш

بگفت این سخن مرد بسیار هوش

Сипаҳдори хираи бадви додгўш

سپهدار خیره بدو دادگوش

Чунин дод посух ки ман коми хеш

چنین داد پاسخ که من کام خویش

Ба хок аФгнм баркашам номи хеш

به خاک افگنم برکشم نام خویش

Ҳар он чиз кон наз раҳи аиздист

هر آن چیز کان نز ره ایزدیست

Аз оҳрмнигар з даст бадӣаст

از آهرمنی گر ز دست بدیست

Саросари зи дидори ман даври бод

سراسر ز دیدار من دور باد

Бадиро тани деви ранҷури бод

بدی را تن دیو رنجور باد

Шумогар ҳамаи кӣна дор манед

شما گر همه کینه‌دار منید

Вагар дӯстдоред ва ёр манед

وگر دوستدارید و یار منید

Чу пирӯзгар додмон дастгоҳ

چو پیروزگر دادمان دستگاه

Гунаҳи кор пайдо шуд аз бе гуноҳ

گنه کار پیدا شد از بی‌گناه

Кунун рӯз додаст бедод шуд

کنون روز دادست بیداد شد

Саронро сар аз куштан озод шуд

سران را سر از کشتن آزاد شد

Ҳама меҳр ҷӯйед ва афсун кунед

همه مهر جویید و افسون کنید

зи тани олати ҷанг берун кунед

ز تن آلت جنگ بیرون کنید

Хурӯшӣ бар омад зи пардаи сарой

خروشی بر آمد ز پرده سرای

Ки эй паҳлавонони фархундаи рой

که ای پهلوانان فرخنده رای

Азин пас ба хира марезед хӯн

ازین پس به خیره مریزید خون

Ки бахт ҷФопишгон шуд нигун

که بخت جفاپیشگان شد نگون

Ҳамаи олати лашкару сози ҷанг

همه آلت لشکر و ساز جنگ

Ббрднди наздики пӯри пашанг

ببردند نزدیک پور پشنگ

Сипаҳбади манӯчеҳри бнўохтшон

سپهبد منوچهر بنواختشان

Барандоза бар поигаҳи сохташон

براندازه بر پایگه ساختشان

Сӯй диж фиристод ширўӣ ро

سوی دژ فرستاد شیروی را

Ҷаҳондидаи марди ҷаҳонҷӯй ро

جهاندیده مرد جهانجوی را

Бифармуд кони хостаи бргроӣ

بفرمود کان خواسته برگرای

Нигаҳ кун ҳама ҳар чаҳ ёбӣ ба ҷой

نگه کن همه هر چه یابی به جای

Ба пелони грдўнкши он хоста

به پیلان گردونکش آن خواسته

Ба даргоҳи шоҳовар ороста

به درگاه شاه‌آور آراسته

Бифармуд то кӯси рӯйин ва ноӣ

بفرمود تا کوس رویین و نای

Заданду фурӯи ҳашт пардаи сарой

زدند و فرو هشت پرده سرای

Сипаҳро зи дарё ба ҳомӯн кашид

سپه را ز دریا به هامون کشید

зи ҳомӯни сӯй оФридўн кашид

ز هامون سوی آفریدون کشید

Чу омад ба наздики тмишаҳи боз

چو آمد به نزدیک تمیشه باز

Ниёро бадӣдор ӯ бади ниёз

نیا را بدیدار او بد نیاز

Баромади з дар нолаи кар ноӣ

برآمد ز در نالهٔ کر نای

Саросар биҷунбед лашкари зи ҷой

سراسر بجنبید لشکر ز جای

Ҳамаи пушти пелони зи пирӯзаи тахт

همه پشت پیلان ز پیروزه تخت

Биёрост солори пирӯзи бахт

بیاراست سالار پیروز بخت

Чаҳ бо маҳди заррин ба дебои чин

چه با مهد زرین به دیبای چین

Бгўҳр биёроста ҳамчунин

بگوهر بیاراسته همچنین

Чаҳ бо гӯнаи гӯнаи дирафшони дирафш

چه با گونه گونه درفشان درفش

Ҷаҳонӣ шудаи сурху зарду бунафш

جهانی شده سرخ و زرد و بنفش

зи дарёии Гелон чу абри сиёҳ

ز دریای گیلان چو ابر سیاه

Дамодам бсорӣ расед он сипоҳ

دمادم بساری رسید آن سپاه

Чу омад бнздики шоҳи он сипоҳ

چو آمد بنزدیک شاه آن سپاه

Фаридун пазира биёмад бароа

فریدون پذیره بیامد براه

Ҳамаи гӣли мардон чу шери яла

همه گیل مردان چو شیر یله

Абои тавқи заррину мишкӣни калла

ابا طوق زرین و مشکین کله

Пас пушти шоҳи андари эрониён

پس پشت شاه اندر ایرانیان

Далерон ва ҳар як чу шери жён

دلیران و هر یک چو شیر ژیان

Ба пеши сипоҳи андаруни пелу шер

به پیش سپاه اندرون پیل و شیر

Пас жандаи пелони ялони далер

پس ژنده پیلان یلان دلیر

Дирафши дирафшон чу омад падед

درفش درفشان چو آمد پدید

Сипоҳи манӯчеҳри саф бар кашид

سپاه منوچهر صف بر کشید

Пиёда шуд аз бораи солори нав

پیاده شد از باره سالار نو

Дарахти нўоиини пар аз бори нав

درخت نوآیین پر از بار نو

Заминро бабўсед ва кард офарин

زمین را ببوسید و کرد آفرین

Барон тоҷу тахту кулоҳу нигин

بران تاج و تخت و کلاه و نگین

Фаридунаш фармуд то барнишаст

فریدونش فرمود تا برنشست

Бабўседу бистаради рӯйиш ба даст

ببوسید و بسترد رویش به دست

Пас онгаҳ сӯй осмон кард рӯй

پس آنگه سوی آسمان کرد روی

Ки эй додгари довари рости гӯй

که ای دادگر داور راست‌گوی

Ту гуфтӣ ки ман додгари доварам

تو گفتی که من دادگر داورم

Ба сахтии ситами дидаро ёварам

به سختی ستم دیده را یاورم

Ҳамм дод додӣ ва ҳам доварӣ

همم داد دادی و هم داوری

Ҳамм тоҷ додӣ ҳам ангуштарӣ

همم تاج دادی هم انگشتری

Бифармуд пас то манӯчеҳри шоҳ

بفرمود پس تا منوچهر شاه

Нишаст аз бар тахти зар бо кулоҳ

نشست از بر تخت زر با کلاه

Сипаҳдори ширўӣ бо хоста

سپهدار شیروی با خواسته

Ба даргоҳ шоҳ омад ороста

به درگاه شاه آمد آراسته

Бифармуд пас то манӯчеҳри шоҳ

بفرمود پس تا منوچهر شاه

Бубахшед яксар ҳама бо сипоҳ

ببخشید یکسر همه با سپاه

Чу ин карда шуд рӯзи баргашти бахт

چو این کرده شد روز برگشت بخت

Бпжмрди барги киёнии дарахт

بپژمرد برگ کیانی درخت

Карона гузид аз бар тоҷу гоҳ

کرانه گزید از بر تاج و گاه

Ниҳода бар худ сар ҳар се шоҳ

نهاده بر خود سر هر سه شاه

Пар аз хӯни дилу пари зи гиряи ду рӯй

پر از خون دل و پر ز گریه دو روی

Чунин то замона саромад биравӣ

چنین تا زمانه سرآمد بروی

Фаридун шуду ном азу монад боз

فریدون شد و نام ازو ماند باز

Баромади барин рӯзгори дароз

برآمد برین روزگار دراز

Ҳамон никномӣ бау ростӣ

همان نیکنامی به و راستی

Ки кард эй писари суди бркостӣ

که کرد ای پسر سود برکاستی

Манӯчеҳр биниҳод тоҷи каён

منوچهر بنهاد تاج کیان

Бзнор хунин бибасташ миён

بزنار خونین ببستش میان

Броиини шоҳони яке дахма кард

برآیین شاهان یکی دخمه کرد

Чаҳ аз зари сурх ва чаҳ аз ложвард

چه از زر سرخ و چه از لاژورد

Ниҳоданд зери андараши тахти оҷ

نهادند زیر اندرش تخت عاج

Бёўихтнд аз бар оҷи тоҷ

بیاویختند از بر عاج تاج

Бпдрўди карданаши рафтанди пеш

بپدرود کردنش رفتند پیش

Чунон чун буд расми ойину кеш

چنان چون بود رسم آیین و کیش

Дар дахмаи бастанд бар шаҳриёр

در دخمه بستند بر شهریار

Шуд он арҷманд аз ҷаҳони зору хор

شد آن ارجمند از جهان زار و خوار

Ҷаҳонои саросари фусӯсӣу бод

جهانا سراسر فسوسی و باد

Бтў нест марди хирадманди шод

بتو نیست مرد خردمند شاد