зи таркони тилоияи басии бади бароа

ز ترکان طلایه بسی بد براه

Расед андари эшон яли сафи паноҳ

رسید اندر ایشان یل صف پناه

Броўихт бо номдорони ҷанг

برآویخت با نامداران جنگ

Яке гурзаи гови пайкар ба чанг

یکی گُرزهٔ گاو پیکر به چنگ

Далерони турони броўихтнд

دلیران توران برآویختند

Саранҷом аз разм бигурехтанд

سرانجام از رزم بگریختند

Ниҳоданд сари сӯии афросйоб

نهادند سر سوی افراسیاب

Ҳамаи дили пар аз хӯну дидаи пари об

همه دل پر از خون و دیده پر آب

Бигуфтанд вайро ҳама беш ва кам

بگفتند وی را همه بیش و کم

Сипаҳбад шуд аз кори эшон дижам

سپهبد شد از کار ایشان دژم

Бифармуд то назд ӯ шуд қлўн

بفرمود تا نزد او شد قلون

зи таркони далерии гӯии пурфусун

ز ترکان دلیری گوی پرفسون

Бадв гуфт багазин зи лашкари савор

بدو گفت بگزین ز لشکر سوار

Ваз эдар бирав то дар кӯҳсор

وز ایدر برو تا در کوهسار

Далеру хирадманд ва ҳушёр бош

دلیر و خردمند و هشیار باش

Ба поси андарун низ бедор бош

به پاس اندرون نیز بیدار باش

Ки эрониёни мардумии римннд

که ایرانیان مردمی ریمنند

Ҳамеи ногаҳон бар тилоия зананд

همی ناگهان بر طلایه زنند

Бурун омад аз назд хусрави қлўн

برون آمد از نزد خسرو قلون

Ба пеши андаруни мардуми раҳнамӯн

به پیش اندرون مردم رهنمون

Сари роҳ бар номдорон бибаст

سر راه بر نامداران ببست

Ба мардони ҷангӣу пелони маст

به مردان جنگی و پیلان مست

Вазон рӯй рустами далер ва гузин

وزان روی رستم دلیر و گزین

Бпимўди зии шоҳи Эрони замин

بپیمود زی شاه ایران زمین

Яке майли раҳ то ба Албурзи кӯҳ

یکی میل ره تا به البرز کوه

Яке ҷойгаҳ дид бурнои шиква

یکی جایگه دید برنا شکوه

Дарахтон бисёру оби равон

درختان بسیار و آب روان

Ншстнгаҳи мардуми навҷавон

نشستنگه مردم نوجوان

Яке тахт биниҳода наздики об

یکی تخت بنهاده نزدیک آب

Бирав рехтаи машки нобу гулоб

برو ریخته مشک ناب و گلاب

Ҷавонӣ ба кирдори тобандаи моҳ

جوانی به کردار تابنده ماه

Нишаста барон тахт бар сояи гоҳ

نشسته بران تخت بر سایه‌گاه

Рада баркашида басии паҳлавон

رده برکشیده بسی پهلوان

Ба расми бузургони камар бар миён

به رسم بزرگان کمر بر میان

Биёроста маҷлисии шоҳвор

بیاراسته مجلسی شاهوار

Басони биҳиштӣ ба ранг ва нигор

بسان بهشتی به رنگ و نگار

Чу диданди мари паҳлавонро ба роҳ

چو دیدند مر پهلوان را به راه

Пазира шудандаш азон сояи гоҳ

پذیره شدندش ازان سایه‌گاه

Ки мо мизбонему меҳмони мо

که ما میزبانیم و مهمان ما

Фурӯди ой эдар ба фармони мо

فرود آی ایدر به فرمان ما

Бидон то ҳамаи даст шодӣ барем

بدان تا همه دست شادی بریم

Ба ёди рух номвар ме хӯрем

به یاد رخ نامور می خوریم

Таҳамтани бадишон чунин гуфт боз

تهمتن بدیشان چنین گفت باز

Ки эй номдорони гардани фароз

که ای نامداران گردن فراز

Маро рафт бояд ба Албурзи кӯҳ

مرا رفت باید به البرز کوه

Ба корӣ ки бисёр дорад шиква

به کاری که بسیار دارد شکوه

Набояд ба болини сару дасти ноз

نباید به بالین سر و دست ناز

Ки пешаст бисёр ранҷи дароз

که پیشست بسیار رنج دراز

Сари тахти Эрони абии шаҳриёр

سر تخت ایران ابی شهریار

Марои бода хӯрдан наёяд ба кор

مرا باده خوردن نیاید به کار

Нишоне диҳедам сӯии киқбод

نشانی دهیدم سوی کیقباد

Касе каз шумо дорад ӯро ба ёд

کسی کز شما دارد او را به یاد

Сари он далерон забон баргушод

سر آن دلیران زبان برگشاد

Ки дорам нишонеи ман аз киқбод

که دارم نشانی من از کیقباد

Гар оеи фурӯду хурии нони мо

گر آیی فرود و خوری نان ما

БиФрўзӣ аз рӯй худ ҷони мо

بیفروزی از روی خود جان ما

Бигӯем яксар нишони Қубод

بگوییم یکسر نشان قباد

Ки ӯро чгўнсти расму ниҳод

که او را چگونست رسم و نهاد

Таҳамтани зи Рахш андар омад чу бод

تهمتن ز رخش اندر آمد چو باد

Чу бишунид аз ваии нишони Қубод

چو بشنید از وی نشان قباد

Биёмад дмон то лаби рӯдбор

بیامد دمان تا لب رودبار

Нишастанд дар зери он сояи дор

نشستند در زیر آن سایه‌دار

Ҷавон аз бар тахт худ барнишаст

جوان از بر تخت خود برنشست

Гирифтаи яке дасти рустам ба даст

گرفته یکی دست رستم به دست

Ба даст дигар ҷоми пар бода кард

به دست دگر جام پر باده کرد

Взўи ёди мардон озода кард

وزو یاد مردان آزاده کرد

Дигар ҷом бар дасти рустами супурд

دگر جام بر دست رستم سپرد

Бадв гуфт к-эии номбурдору гирд

بدو گفت کای نامبردار و گرد

Бпрсидӣ аз ман нишони Қубод

بپرسیدی از من نشان قباد

Ту ин номро аз ки дорӣ ба ёд

تو این نام را از که داری به یاد

Бадв гуфт рустам ки аз паҳлавон

بدو گفت رستم که از پهلوان

Паём оваредам ба равшани равон

پیام آوریدم به روشن روان

Сари тахт Эрон биёростанд

سر تخت ایران بیاراستند

Бузургон ба шоҳӣ варо хостанд

بزرگان به شاهی ورا خواستند

Падарам он гузин ялони сар ба сар

پدرم آن گزین یلان سر به سر

Ки хонанд ӯро ҳамеи золи зар

که خوانند او را همی زال زر

Маро гуфт рӯ то ба Албурзи кӯҳ

مرا گفت رو تا به البرز کوه

Қубод диловар бибин бо гуруҳ

قباد دلاور ببین با گروه

Ба шоҳӣ бирав офарин кун яке

به شاهی برو آفرین کن یکی

Набояд кисозӣ диранги андакӣ

نباید که سازی درنگ اندکی

Бигӯяш ки гардон туро хостанд

بگویش که گردان ترا خواستند

Ба шодӣ ҷаҳонӣ биёростанд

به شادی جهانی بیاراستند

Нишон ар туонеу донеи маро

نشان ار توانی و دانی مرا

Диҳӣ ва ба шоҳии расонии варо

دهی و به شاهی رسانی ورا

зи гуфтори рустами далери ҷавон

ز گفتار رستم دلیر جوان

Бихандед ва гуфташ ки эй паҳлавон

بخندید و گفتش که ای پهلوان

зи тухми Фаридуни манам киқбод

ز تخم فریدون منم کیقباد

Падар бар падар ном дорам ба ёд

پدر بر پدر نام دارم به یاد

Чу бишунид рустами фурӯи баради сар

چو بشنید رستم فرو برد سر

Ба хизмат фурӯд омад аз тахти зар

به خدمت فرود آمد از تخت زر

Ки эй хусрави хусравони ҷаҳон

که ای خسرو خسروان جهان

Паноҳи бузургону пушти маон

پناه بزرگان و پشت مهان

Сари тахти Эрон ба коми ту бод

سر تخت ایران به کام تو باد

Тани жандаи пелон ба доми ту бод

تن ژنده پیلان به دام تو باد

Нишаст ту бар тахти шоҳаншаҳӣ

نشست تو بر تخت شاهنشهی

Ҳиммати саркашии бод ва ҳам Фрҳӣ

همت سرکشی باد و هم فرهی

Дурудии расонам ба шоҳи ҷаҳон

درودی رسانم به شاه جهان

з зол гузин он яли паҳлавон

ز زال گزین آن یل پهلوان

Агар шоҳ фармон диҳад банда ро

اگر شاه فرمان دهد بنده را

Ки бигушоем аз банди гӯянда ро

که بگشایم از بند گوینده را

Қубоди диловари баромади зи ҷой

قباد دلاور برآمد ز جای

зи гуфтори рустами дилу ҳушу рой

ز گفتار رستم دل و هوش و رای

Таҳамтани ҳмонгаҳ забон баргушод

تهمتن همانگه زبان برگشاد

Паёми сипаҳдор Эрон бидод

پیام سپهدار ایران بداد

Сухан чун ба гӯш сипаҳбад расед

سخن چون به گوش سپهبد رسید

зи шодии дили андари буриши бртпид

ز شادی دل اندر برش برطپید

Бёзиди ҷомӣ лаболаб набед

بیازید جامی لبالب نبید

Биёади Таҳамтан ба дами дркшид

بیاد تهمتن به دم درکشید

Таҳамтани ҳмидўни яке ҷом май

تهمتن همیدون یکی جام می

Бихӯрад офарин кард бар ҷон кӣ

بخورد آفرین کرد بر جان کی

Баромади хурӯш аз дили зеру Бам

برآمد خروش از دل زیر و بم

Фаровон шудаи шодии андӯҳ кам

فراوان شده شادی اندوه کم

Шҳншаҳ чунин гуфт бо паҳлавон

شهنشه چنین گفت با پهلوان

Ки хобӣ бидидам ба равшани равон

که خوابی بدیدم به روشن روان

Ки аз сӯии Эрони ду бози сипед

که از سوی ایران دو باز سپید

Яке тоҷи рахшон ба кирдор шед

یکی تاج رخشان به کردار شید

Хиромон ва нозон шудандӣ барам

خرامان و نازان شدندی برم

Нҳодндии он тоҷро бар серум

نهادندی آن تاج را بر سرم

Чу бедор гаштам шудам пурумед

چو بیدار گشتم شدم پرامید

Азон тоҷи рахшону бози сипед

ازان تاج رخشان و باز سپید

Биёростам маҷлисии шоҳвор

بیاراستم مجلسی شاهوار

Барин сон ки бинии бад-ӣни марғзор

برین سان که بینی بدین مرغزار

Таҳамтан маро шуд чу бози сипед

تهمتن مرا شد چو باز سپید

зи тоҷи бузургони расидами навид

ز تاج بزرگان رسیدم نوید

Таҳамтан чу бишунид аз хоби шоҳ

تهمتن چو بشنید از خواب شاه

зи бозу зи тоҷи фурӯзон чу моҳ

ز باز و ز تاج فروزان چو ماه

Чунин гуфт бо шоҳи кндоўрон

چنین گفت با شاه کنداوران

Нишонаст хобати зи пайғамбарон

نشانست خوابت ز پیغمبران

Кунун хез то сӯй Эрон шавем

کنون خیز تا سوی ایران شویم

Ба ёрӣ ба назд далерон шавем

به یاری به نزد دلیران شویم

Қубод андар омад чу оташи зи ҷой

قباد اندر آمد چو آتش ز جای

Ббўри набард андар оварад пой

ببور نبرد اندر آورد پای

Камари бармеони басти рустам чу бод

کمر برمیان بست رستم چو باد

Биёмад гурозони пас киқбод

بیامد گرازان پس کیقباد

Шабу рӯз аз тохтани нғнўид

شب و روز از تاختن نغنوید

Чунин то ба назд тилоия расед

چنین تا به نزد طلایه رسید

Қлўн диловар шуд огаҳи зи кор

قلون دلاور شد آگه ز کار

Чу оташ биёмад сӯии корзор

چو آتش بیامد سوی کارزار

Шаҳаншоҳи Эрон чу зон гӯна дид

شهنشاه ایران چو زان گونه دید

Баробари ҳамеи хост саф баркашид

برابر همی خواست صف برکشید

Таҳамтан бадв гуфт к-эии шаҳриёр

تهمتن بدو گفت کای شهریار

Турои разм ҷустан наёяд бакор

ترا رزم جستن نیاید بکار

Ману Рахшу куполу бргстўон

من و رخش و کوپال و برگستوان

Ҳамоно надоранд бо ман тавон

همانا ندارند با من توان

Бигуфт ин ва аз ҷои бркрди Рахш

بگفت این و از جای برکرد رخش

Ба захмии саворӣ ҳаме кард пахш

به زخمی سواری همی کرد پخش

Қлўн дид девӣ биҷуста зи банд

قلون دید دیوی بجسته ز بند

Ба дасти андаруни гурзу брзини каманд

به دست اندرون گُرز و برزین کمند

Бирав ҳамла оварад монанди бод

برو حمله آورد مانند باد

Бузади найзау банди ҷавшани кушод

بزد نیزه و بند جوشن گشاد

Таҳамтани бузади даст ва найза гирифт

تهمتن بزد دست و نیزه گرفت

Қлўн аз далеряши мондаи шигифт

قلون از دلیریش مانده شگفت

Ситади найза аз даст ӯ номдор

ستد نیزه از دست او نامدار

Буғурред чун тундар аз кӯҳсор

بغرید چون تندر از کوهسار

Бузади найза ва барграфташ зи зин

بزد نیزه و برگرفتش ز زین

Ниҳоди он бен найзаро бар замин

نهاد آن بن نیزه را بر زمین

Қлўни гашт чун мурғ бо бобизан

قلون گشت چون مرغ با بابزن

Бидиданд лашкари ҳамаи тан ба тан

بدیدند لشکر همه تن به تن

Ҳазимат шуд аз ваии сипоҳи қлўн

هزیمت شد از وی سپاه قلون

Ба якборагии бахти бадро забун

به یکبارگی بخت بد را زبون

Таҳамтани гузашт аз тилоияи савор

تهمتن گذشت از طلایه سوار

Биёмад шитобони сӯии кӯҳсор

بیامد شتابان سوی کوهسار

Куҷои бади алафзору оби равон

کجا بد علفزار و آب روان

Фурӯд омад он ҷойгаҳи паҳлавон

فرود آمد آن جایگه پهلوان

Чунин то шаб тира омад фароз

چنین تا شب تیره آمد فراز

Таҳамтан ҳаме кард ҳаргунаи соз

تهمتن همی کرد هرگونه ساز

Аз ороиши ҷомаи паҳлавӣ

از آرایش جامهٔ پهلوی

Ҳамон тоҷ ва ҳам бораи хусравӣ

همان تاج و هم بارهٔ خسروی

Чу шаб тира шуд паҳлуи пеши байн

چو شب تیره شد پهلو پیش‌بین

Брорости бошоҳи Эрони замин

برآراست باشاه ایران زمین

Ба наздик зол оваредаш ба шаб

به نزدیک زال آوریدش به شب

Ба омад шудан ҳеҷ накушод лаб

به آمد شدن هیچ نگشاد لب

Нишастанд як ҳафта бо рои зан

نشستند یک هفته با رای زن

Шуданд андарони мӯбадони анҷуман

شدند اندران موبدان انجمن

Биҳиштам биёрост пас тахти оҷ

بهشتم بیاراست پس تخت عاج

Броўихтнд аз бар оҷи тоҷ

برآویختند از بر عاج تاج