Ба рустам чунин гуфт фархундаи зол

به رستم چنین گفت فرخنده زال

Ки баргир куполу бФрози ёл

که برگیر کوپال و بفراز یال

Бирав тозён то ба Албурзи кӯҳ

برو تازیان تا به البرز کوه

Гузин кун яке лашкари ҳамгуруҳ

گزین کن یکی لشکر همگروه

Абри киқбод офарин кун яке

ابر کیقباد آفرین کن یکی

Макун пеш ӯ бар диранги андакӣ

مکن پیش او بر درنگ اندکی

Ба ду ҳафта бояд ки эдар буи

به دو هفته باید که ایدر بوی

Гуҳу бега аз тохтани нғнўӣ

گه و بیگه از تاختن نغنوی

Бигӯе ки лашкар туро хостанд

بگویی که لشکر ترا خواستند

Ҳамеи тахт шоҳӣ биёростанд

همی تخت شاهی بیاراستند

Ки дар хӯрд тоҷи каёни ҷузи ту кас

که در خورد تاج کیان جز تو کس

Набинем шоҳои ту фарёдрас

نبینیم شاها تو فریادرس

Таҳамтани заминро ба мижгон бирафт

تهمتن زمین را به مژگان برفت

Камари бармеони баст ва чун боди тафт

کمر برمیان بست و چون باد تفت