Аз он пас баромади зи Эрони хурӯш

از آن پس برآمد ز ایران خروش

Падед омад аз ҳар сӯеи ҷангу ҷӯш

پدید آمد از هر سویی جنگ و جوش

Сияҳи гашти рухшандаи рӯзи сипед

سیه گشت رخشنده روز سپید

Гусастанд пайванд аз ҷамшед

گسستند پیوند از جمّشید

Бар ӯ тира шуд фараи эзадӣ

بر او تیره شد فرّهٔ ایزدی

Ба кажигароӣаду нобахрадӣ

به کژی گرایید و نابخردی

Падед омад аз ҳар сӯеи хусравӣ

پدید آمد از هر سویی خسروی

Яке номҷўиии з ҳар паҳлавӣ

یکی نامجویی ز هر پهلُوی

Сипаҳ кардау ҷангро сохта

سپه کرده و جنگ را ساخته

Дил аз меҳри ҷамшеди пардохта

دل از مهر جمشید پرداخته

Якояки зи Эрони баромади сипоҳ

یکایک ز ایران برآمد سپاه

Сӯй тозён барграфтанд роҳ

سوی تازیان برگرفتند راه

Шунӯданд кони ҷои яке меҳтар аст

شنودند کان‌جا یکی مهتر است

Пар аз ҳавли шоҳи аждаҳо пайкар аст

پر از هول شاه اژدها پیکر است

Саворони Эрони ҳамаи шоҳи ҷӯй

سواران ایران همه شاه‌جوی

Ниҳоданд як сар ба заҳҳок рӯй

نهادند یک‌سر به ضحاک روی

Ба шоҳӣ бар ӯ офарини хонданд

به شاهی بر او آفرین خواندند

Варои шоҳи Эрони замини хонданд

ورا شاه ایران زمین خواندند

Кӣ аждҳоФш биёмад чу бод

کی اژدهافش بیامد چو باد

Ба Эрони замини тоҷ бар сари ниҳод

به ایران زمین تاج بر سر نهاد

Аз Эрон ва аз тозён лашкарӣ

از ایران و از تازیان لشکری

Гузин кард гирд аз ҳамаи кишварӣ

گزین کرد گرد از همه کشوری

Сӯии тахт ҷамшед биниҳод рӯй

سوی تخت جمشید بنهاد روی

Чу ангуштарӣ кард гетӣ биравӣ

چو انگشتری کرد گیتی بروی

Чу ҷамшедро бахт шуд кндрў

چو جمشید را بخت شد کندرو

Ба танг андар омад ҷаҳондори нав

به تنگ اندر آمد جهاندار نو

Бирафт ва бадв дод тахту кулоҳ

برفت و بدو داد تخت و کلاه

Бузургӣ ва дияему ганҷу сипоҳ

بزرگی و دیهیم و گنج و سپاه

Чу сад солаши андари ҷаҳон кас надид

چو صد سالش اندر جهان کس ندید

Бар ӯ номи шоҳӣ ва ӯ нопадид

بر او نام شاهی و او ناپدید

Садуми соли рӯзӣ ба дарёии чин

صدم سال روزی به دریای چین

Падед омад он шоҳи нопоки дайн

پدید آمد آن شاه ناپاک دین

Ниҳон гашта буд аз бади аждаҳо

نهان گشته بود از بد اژدها

Наомад ба фарҷоми ҳам з ӯ раҳо

نیامد به فرجام هم ز او رها

Чу заҳҳокаш оварад ногуҳ ба чанг

چو ضحاکش آورد ناگه به چنگ

Якояки надодаши замонии диранг

یکایک ندادش زمانی درنگ

Ба арраи ши саросар ба ду ним кард

به ارّه‌ش سراسر به دو نیم کرد

Ҷаҳонро аз ӯ пок бебим кард

جهان را از او پاک بی‌بیم کرد

Шуд он тахти шоҳӣ ва он дастгоҳ

شد آن تخت شاهی و آن دستگاه

Замонаи рабӯдаш чу биҷодаҳи коҳ

زمانه ربودش چو بیجاده کاه

Аз ӯ беш бар тахти шоҳӣ ки буд

از او بیش بر تخت شاهی که بود

Бар он ранҷи бурдан чаҳ омадаш суд

بر آن رنج بردن چه آمدش سود

Гузашта бар ӯ солиёни ҳафтсад

گذشته بر او سالیان هفتصد

Падед овареда ҳамаи неку бад

پدید آوریده همه نیک و بد

Чаҳ бояд ҳамаи зиндагонии дароз

چه باید همه زندگانی دراز

Чу гетӣ нахоҳад кушоданати роз

چو گیتی نخواهد گشادنت راز

Ҳамеи прўрондт бо шаҳду нӯш

همی پروراندت با شهد و نوش

Ҷузи овоз нармат наёяд ба гӯш

جز آواز نرمت نیاید به گوش

Якояк чу гетӣ ки густард меҳр

یکایک چو گوئی که گسترد مهر

Нахоҳад намӯдан ба бад низ чеҳр

نخواهد نمودن به بد نیز چهر

Бадв шод бошӣу нозии бадавӣ

بدو شاد باشی و نازی بدوی

Ҳамон рози дилро гушойии бадавӣ

همان راز دل را گشایی بدوی

Яке нағзи бозӣ бурун оварад

یکی نغز بازی برون آورد

Ба дилати андаруни дард ва хӯн оварад

به دلت اندرون درد و خون آورد

Дилам сайр шуд зини сарои сипанҷ

دلم سیر شد زین سرای سپنج

Худоёи марои зуди бурҳони зи ранҷ

خدایا مرا زود بِرْهان ز رنج