Чу Ковӯс дар шаҳр Эрон расед

چو کاووس در شهر ایران رسید

зи гирд сипаҳ шуд ҳавои нопадид

ز گرد سپه شد هوا ناپدید

Баромади ҳаме то ба хуршеди ҷӯш

برآمد همی تا به خورشید جوش

Зан ва мард шуд пеш ӯ бо хурӯш

زن و مرد شد پیش او با خروش

Ҳамаи шаҳр Эрон биёростанд

همه شهر ایران بیاراستند

намева равад ва ромишгарон хостанд

می و رود و رامشگران خواستند

Ҷаҳони сар ба сар нав шуд аз шоҳи нав

جهان سر به سر نو شد از شاه نو

зи Эрони баромади яке моҳи нав

ز ایران برآمد یکی ماه نو

Чу бар тахт бинишаст пирӯзу шод

چو بر تخت بنشست پیروز و شاد

Дар ганҷҳои куҳан баргушод

در گنجهای کهن برگشاد

з ҳар ҷои рӯзии даҳонро бихонад

ز هر جای روزی‌دهان را بخواند

Ба девони динор додани нишонд

به دیوان دینار دادن نشاند

Баромади хурӯш аз дар пилтан

برآمد خروش از در پیلتن

Бузургон лашкар шуданд анҷуман

بزرگان لشکر شدند انجمن

Ҳамаи шодмон назд шоҳ омаданд

همه شادمان نزد شاه آمدند

Барон номвар пешгоҳ омаданд

بران نامور پیشگاه آمدند

Таҳамтан биёмад ба сар бар кулоҳ

تهمتن بیامد به سر بر کلاه

Нишаст аз бар тахти наздики шоҳ

نشست از بر تخت نزدیک شاه

Сазовор ӯ шаҳриёри замин

سزاوار او شهریار زمین

Яке халъат орост бо офарин

یکی خلعت آراست با آفرین

Яке тахти пирӯзау мяш сор

یکی تخت پیروزه و میش‌سار

Яке хусравии тоҷи гавҳар нигор

یکی خسروی تاج گوهر نگار

Яке дасти зарбафти шоҳаншаҳӣ

یکی دست زربفت شاهنشهی

Абои ёрау тавқ ва бо Фрҳӣ

ابا یاره و طوق و با فرهی

Сад аз моҳрӯёни заррини камар

صد از ماهرویان زرین کمر

Сад аз машки мӯён бо зебу фар

صد از مشک مویان با زیب و فر

Сад аз асп бо зину заррини стом

صد از اسپ با زین و زرین ستام

Сад астари сияҳи мӯӣу заррини лагом

صد استر سیه موی و زرین لگام

Ҳамаи борашони дибаҳи хусравӣ

همه بارشان دیبهٔ خسروی

зи чинӣу рӯмӣ ва аз паҳлавӣ

ز چینی و رومی و از پهلوی

Ббрднди сад бадараи динор низ

ببردند صد بدره دینار نیز

зи рангу зи буиу зи ҳаргунаи чиз

ز رنگ و ز بوی و ز هرگونه چیز

зи ёқӯти ҷомии пар аз машки ноб

ز یاقوت جامی پر از مشک ناب

зи пирӯзаи дигари яке пари гулоб

ز پیروزه دیگر یکی پر گلاب

Навиштаи яке номае бар ҳарир

نوشته یکی نامه‌ای بر حریر

зи машку зи анбари зи авду абир

ز مشک و ز عنبر ز عود و عبیر

Супурди ин ба солор гетӣ фурӯз

سپرد این به سالار گیتی فروز

Ба навай ҳамаи кишвари нимрўз

به نوی همه کشور نیمروز

Чунон каз пас аҳди Ковӯси шоҳ

چنان کز پس عهد کاووس شاه

Набошад барон тахти касро кулоҳ

نباشد بران تخت کس را کلاه

Магари номвари рустами зол ро

مگر نامور رستم زال را

Худованди шамшеру гўпол ро

خداوند شمشیر و گوپال را

Азон пас бирав офарин кард шоҳ

ازان پس برو آفرین کرد شاه

Ки бе ту мубиноади каси пешгоҳ

که بی‌تو مبیناد کس پیشگاه

Дили тоҷдорон ба ту гарми бод

دل تاجداران به تو گرم باد

Равонати пар аз шарму озарми бод

روانت پر از شرم و آزرم باد

Фурӯи барад рустам бабўсед тахт

فرو برد رستم ببوسید تخت

Бсич гузар кард ва барбаст рахт

بسیچ گذر کرد و بربست رخت

Хурӯши табираи баромади зи шаҳр

خروش تبیره برآمد ز شهر

зи шодӣ ба ҳаркаси расониди баҳр

ز شادی به هرکس رسانید بهر

Бишуд рустами зол ва бинишаст шоҳ

بشد رستم زال و بنشست شاه

Ҷаҳон кард равшан ба ойину роҳ

جهان کرد روشن به آیین و راه

Ба шодӣ бар тахт заррин нишаст

به شادی بر تخت زرین نشست

Ҳамеи ҷавру бедодро дар бибаст

همی جور و بیداد را در ببست

Заминро бубахшед бар меҳтарон

زمین را ببخشید بر مهتران

Чу боз омад аз шаҳри Мозандарон

چو باز آمد از شهر مازندران

Ба Тӯси он замон дод аспаҳбудӣ

به طوس آن زمان داد اسپهبدی

Бадв гуфт аз Эрон бигардон бадӣ

بدو گفت از ایران بگردان بدی

Пас онгаҳ сипоҳон ба Гӯдарз дод

پس آنگه سپاهان به گودرز داد

Варои кому фармони он марз дод

ورا کام و فرمان آن مرز داد

Вазони пас ба шодӣ ва май дасти барад

وزان پس به شادی و می دست برد

Ҷаҳонро намӯда басии дастбурд

جهان را نموده بسی دستبرد

Бузади гардани ғам ба шамшер дод

بزد گردن غم به شمشیر داد

Наомад ҳаме бар дил аз марги ёд

نیامد همی بر دل از مرگ یاد

Замини гашти пари сабзау обу нам

زمین گشت پر سبزه و آب و نم

Биёрост гетӣ чу боғи Ирам

بیاراست گیتی چو باغ ارم

Тавонгар шуд аз дод ва аз эминӣ

توانگر شد از داد و از ایمنی

зи бад баста шуд дасти аҳрӣманӣ

ز بد بسته شد دست اهریمنی

Ба гетӣ хабар шуд ки Ковӯси шоҳ

به گیتی خبر شد که کاووس شاه

зи Мозандарони бастади он тоҷу гоҳ

ز مازندران بستد آن تاج و گاه

Бимонаданд яксар ҳамаи зини шигифт

بماندند یکسر همه زین شگفت

Ки Ковӯси шоҳи ин бузургӣ гирифт

که کاووس شاه این بزرگی گرفت

Ҳамаи пок бо ҳадя ва бо нисор

همه پاک با هدیه و با نثار

Кашиданд саф бар дар шаҳриёр

کشیدند صف بر در شهریار

Ҷаҳон чун биҳиштӣ шуд ороста

جهان چون بهشتی شد آراسته

Пар аз доду огндаҳ аз хоста

پر از داد و آگنده از خواسته

Сар омад кунун разми Мозандарон

سر آمد کنون رزم مازندران

Ба пеш оварам ҷанги ҳомоўрон

به پیش آورم جنگ هاماوران