Взонҷои сӯии порс андар кашид
وزانجا سوی پارس اندر کشید
Ки дар порси бади ганҷҳоро калид
که در پارس بد گنجها را کلید
Ншстнгаҳи он гуҳ ба астхр буд
نشستنگه آن گه به اسطخر بود
Каёнро бидон ҷойгаҳи фахр буд
کیان را بدان جایگه فخر بود
Ҷаҳонии сӯй ӯ ниҳоданд рӯй
جهانی سوی او نهادند روی
Ки ӯ буд солор дияем ҷӯй
که او بود سالار دیهیم جوی
Ба тахти каён андар оварад пой
به تخت کیان اندر آورد پای
Ба дод ва ба ойини фархундаи рой
به داد و به آیین فرخندهرای
Чунин гуфт бо номвари меҳтарон
چنین گفت با نامور مهتران
Ки гетии маро аз карон то карон
که گیتی مرا از کران تا کران
Агар пел бо пашша кин оварад
اگر پیل با پشه کین آورد
Ҳамаи рахна дар дод ва дайн оварад
همه رخنه در داد و دین آورد
Нахоҳам ба гетии ҷуз аз ростӣ
نخواهم به گیتی جز از راستی
Ки хашм худо оварад костӣ
که خشم خدا آورد کاستی
Тани осонӣ аз дард ва ранҷ манаст
تن آسانی از درد و رنج منست
Куҷои хок ва обаст ганҷ манаст
کجا خاک و آبست گنج منست
Сипоҳӣу шаҳрӣ ҳама яксаранд
سپاهی و شهری همه یکسرند
Ҳамаи подшоҳӣ маро лашкаранд
همه پادشاهی مرا لشکرند
Ҳама дар паноҳи ҷаҳондори бед
همه در پناه جهاندار بید
Хирадманди бед ва бе озори бед
خردمند بید و بیآزار بید
Ҳар онкас ки дорад хуред ва диҳед
هر آنکس که دارد خورید و دهید
Сипосии з хӯрдан ба ман брнҳид
سپاسی ز خوردن به من برنهید
Ҳронкси куҷои бозмонд з хӯрд
هرآنکس کجا بازماند ز خورد
Надорад ҳамеи тӯшаи коркард
ندارد همی توشهٔ کارکرد
Чарогоҳашон боргоҳ манаст
چراگاهشان بارگاه منست
Ҳронкс ки андар сипоҳ манаст
هرآنکس که اندر سپاه منست
Вазони рафтаи номи оварон ёд кард
وزان رفته نامآوران یاد کرد
Ба доду диҳиши гетӣ обод кард
به داد و دهش گیتی آباد کرد
Барин гӯнаи сдсол шодон бизӣаст
برین گونه صدسال شادان بزیست
Нигар то чунин дар ҷаҳон шоҳ кист
نگر تا چنین در جهان شاه کیست
Писари бади мар ӯро хирадманди чор
پسر بد مر او را خردمند چار
Ки буданд зу дар ҷаҳони ёдгор
که بودند زو در جهان یادگار
Нахустин чу Ковӯси боофарин
نخستین چو کاووس باآفرین
Кӣ Ораши дувум ва дигар кӣ пшин
کی آرش دوم و دگر کی پشین
Чаҳоруми куҷои Орашаш буд ном
چهارم کجا آرشش بود نام
Супурданд гетӣ ба орому ком
سپردند گیتی به آرام و کام
Чу сад сол бигузашт бо тоҷу тахт
چو صد سال بگذشت با تاج و تخت
Саранҷоми тоб андар омад ба бахт
سرانجام تاب اندر آمد به بخت
Чу донист комад ба наздики марг
چو دانست کامد به نزدیک مرگ
Бпжмрд хоҳад ҳамеи сабзи барг
بپژمرد خواهد همی سبز برگ
Сари моҳи Ковӯс киро бихонад
سر ماه کاووس کی را بخواند
з доду диҳиш чанд бо ӯ баранд
ز داد و دهش چند با او براند
Бадв гуфт мо бар ниҳодем рахт
بدو گفت ما بر نهادیم رخت
Ту бисипор тобут ва бурдор тахт
تو بسپار تابوت و بردار تخت
Чунонам ки гӯйии зи Албурзи кӯҳ
چنانم که گویی ز البرز کوه
Кунун омадами шодмон бо гуруҳ
کنون آمدم شادمان با گروه
Чу бахтӣ ки беогаҳӣ бугзарад
چو بختی که بیآگهی بگذرد
Парастанда ӯ надорад хирад
پرستندهٔ او ندارد خرد
Тугар додгар бошӣу поки дайн
تو گر دادگر باشی و پاک دین
з ҳар кас наёбӣ ба ҷузи офарин
ز هر کس نیابی به جز آفرین
Вагар оз гирад саратро ба дом
و گر آز گیرد سرت را به دام
Барории яке теғи тез аз ниёам
برآری یکی تیغ تیز از نیام
Бигуфт ин ва шуд зини ҷаҳони фарох
بگفت این و شد زین جهان فراخ
Гузин кард сандӯқ бар ҷои кох
گزین کرد صندوق بر جای کاخ
Басар шуд кунун қиссаи киқбод
بسر شد کنون قصهٔ کیقباد
зи Ковӯс бояд сухан кард ёд
ز کاووس باید سخن کرد یاد