Манӯчеҳрро сол шуд бар ду шаст

منوچهر را سال شد بر دو شست

зи гетии ҳамеи бор рафтан бибаст

ز گیتی همی بار رفتن ببست

Ситораи шиносон бар ӯ шуданд

ستاره‌شناسان برِ او شدند

Ҳамеи зи осмон достонҳо заданд

همی ز آسمان داستانها زدند

Надиданд рӯзаш кашӣдан дароз

ندیدند روزش کشیدن دراز

зи гетии ҳаме гашт боист боз

ز گیتی همی گشت بایست باز

Бидоданд зон рӯзи талхи огаҳӣ

بدادند زان روزِ تلخ آگهی

Ки шуд тираи он тахти шоҳаншаҳӣ

که شد تیره آن تخت شاهنشهی

Гуҳ рафтан омад ба дигари сарой

گَهِ رفتن آمد به دیگر سرای

Магар назд яздон ба оядат ҷой

مگر نزد یزدان بِهْ آیدت جای

Нигар то чаҳ бояд кунун сохтан

نگر تا چه باید کنون ساختن

Набояд ки марг оварад тохтан

نباید که مرگ آورد تاختن

Сухан чун з донанда бишунид шоҳ

سخن چون ز داننده بشنید شاه

Ба расм дигаргун биёрост гоҳ

به رسم دگرگون بیاراست گاه

Ҳамаи мӯбадону радонро бихонад

همه موبدان و ردان را بخواند

Ҳамаи рози дили пеш эшон баранд

همه راز دل پیش ایشان براند

Бифармуд то навзар омадаш пеш

بفرمود تا نوذر آمدش پیش

Варо пандҳо дод зи андоза беш

ورا پندها داد ز اندازه بیش

Ки ин тахт шоҳӣ фусунасту бод

که این تخت شاهی فسونست و باد

Бирав ҷовдон дил набояд ниҳод

برو جاودان دل نباید نهاد

Маро бар сад ва бист шуд солиён

مرا بر صد و بیست شد سالیان

Ба ранҷ ва ба сахтӣ бибастам миён

به رنج و به سختی ببستم میان

Басии шодӣу ком дил ронадам

بسی شادی و کام دل راندم

Ба разми андарун душманон мондам

به رزم اندرون دشمنان ماندم

Ба фар Фаридун бибастам миён

به فر فریدون ببستم میان

Ба пандаши маро суд шуд ҳар зиён

به پندش مرا سود شد هر زیان

Биҷустам зи силаму зи тӯри сутург

بجستم ز سلم و ز تور سترگ

Ҳамон кини Эраҷи ниёии бузург

همان کین ایرج نیای بزرگ

Ҷаҳон вижа кардам зи патёра ҳо

جهان ویژه کردم ز پتیاره‌ها

Басӣ шаҳр кардам басии бора ҳо

بسی شهر کردم بسی باره‌ها

Чунонам ки гӯйӣ надидам ҷаҳон

چنانم که گویی ندیدم جهان

Шумор гузашта шуд андари ниҳон

شمار گذشته شد اندر نهان

Наярзад ҳамеи зндгониши марг

نیرزد همی زندگانیش مرگ

Дарахтӣ ки заҳр оварад бору барг

درختی که زهر آورد بار و برگ

Азон пас ки барадами басии дарду ранҷ

ازان پس که بردم بسی درد و رنج

Супурдами турои тахти шоҳӣу ганҷ

سپردم ترا تخت شاهی و گنج

Чунон чун Фаридун маро дода буд

چنان چون فریدون مرا داده بود

Туро додам ин тоҷ шоҳ озмуд

ترا دادم این تاج شاه آزمود

Чунон дон ки хӯрдӣ ва бар ту гузашт

چنان دان که خوردی و بر تو گذشت

Ба хуштар замони бозам боядат гашт

به خوشتر زمان بازم بایدت گشت

Нишоне ки монад ҳаме аз ту боз

نشانی که مانَد همی از تو باز

Барояд бирав рӯзгори дароз

برآید برو روزگار دراز

Набояд ки бошад ҷуз аз офарин

نباید که باشد جز از آفرین

Ки покӣ нажод оварад поки дайн

که پاکی نژاد آورد پاک دین

Нигар то нтобӣ зи дайни худоӣ

نگر تا نتابی ز دین خدای

Ки дайн худоӣ оварад поки рой

که دین خدای آورد پاک رای

Кунун нав шавад дар ҷаҳони доварӣ

کنون نو شود در جهان داوری

Чу Мӯсо бияёд ба пайғамбарӣ

چو موسی بیاید به پیغمبری

Падед ояд онгаҳ ба ховари замин

پدید آید آنگه به خاور زمین

Нигар то нтобӣ бар ӯ бар ба кин

نگر تا نتابی بر او بر به کین

Бадви бгрўи он дайни яздон буд

بدو بگرو آن دین یزدان بود

Нигаҳ кун зи сар то чаҳ паймон буд

نگه کن ز سر تا چه پیمان بود

Ту магузор ҳаргизи раҳи эзадӣ

تو مگذار هرگز ره ایزدی

Ки некии азўист ва ҳам зу бадӣ

که نیکی ازویست و هم زو بدی

Азон пас бияёд зи таркони сипоҳ

ازان پس بیاید ز ترکان سپاه

Ниҳанд аз бар тахти Эрони кулоҳ

نهند از بر تخت ایران کلاه

Туро корҳои дуруштаст пеш

ترا کارهای درشتست پیش

Гуҳии гург бояд бадани гоҳи мяш

گهی گرگ باید بدن گاه میش

Газанд ту ояд зи пӯри пашанг

گزند تو آید ز پور پشنگ

з турон шавад корҳо бар ту нанг

ز توران شود کارها بر تو تنگ

Биҷавӣ эй писар чун расад доварӣ

بجوی ای پسر چون رسد داوری

зи сому зи зол онгаҳе ёварӣ

ز سام و ز زال آنگهی یاوری

Вазин нави дарахтӣ ки аз пушти зол

وزین نو درختی که از پشت زال

Баромад кунун баркашад шоху ёл

برآمد کنون برکشد شاخ و یال

Азуи шаҳр турон шавад бе ҳунар

ازو شهر توران شود بی‌هنر

Ба кин ту ояд ҳамон кӣнаи вар

به کین تو آید همان کینه‌ور

Бигуфт ва фурӯд омад обаш биравӣ

بگفت و فرود آمد آبش بروی

Ҳаме зор бигирист навзар биравӣ

همی زار بگریست نوذر بروی

« бе онкаши бадии ҳеҷ беморе ,

«بی‌آنکش بُدی هیچ بیماریی،

На аз дардҳо ҳеҷ озоре ;

نه از دردها هیچ آزاریی؛

Ду чашми киёнӣ ба ҳам бар ниҳод ,

دو چشم کیانی به هم بر نهاد،

Бпжмрду барзади яке сарди бод »

بپژمرد و برزد یکی سرد باد»

Шуд он номвари пурҳунари шаҳриёр

شد آن نامور پرهنر شهریار

Ба гетӣ сухан монад зу ёдгор

به گیتی سخن ماند زو یادگار