Чу сӯги падари шоҳи навзари бдошт

چو سوگ پدر شاه نوذر بداشت

зи кайвони кулоҳи кеи брФрошт

ز کیوان کلاه کیی برفراشت

Ба тахти манӯчеҳр бар бор дод

به تخت منوچهر بر بار داد

Бихонад анҷуманро ва динор дод

بخواند انجمن را و دینار داد

Барин барнаёмад басии рӯзгор

برین برنیامد بسی روزگار

Ки бидодгар шуд сари шаҳриёр :

که بیدادگر شد سر شهریار:

зи гетии баромад ба ҳар ҷои ғў

ز گیتی برآمد به هر جای غَو

Ҷаҳонро куҳан шуд сар аз шоҳи нав

جهان را کهن شد سر از شاه نو

Чу ӯ расмҳои падари дрнўшт

چو او رسمهای پدر درنَوَشت

Абои мӯбадону радони тези гашт ;

ابا موبدان و ردان تیز گشت؛

Ҳамеи мардумӣ назд ӯ хор шуд

همی مردمی نزد او خوار شد

Дилаши бардаи ганҷ ва динор шуд

دلش بردهٔ گنج و دینار شد

Кдиўри якояк сипоҳӣ шуданд

کدیور یکایک سپاهی شدند

Далерони сазовор шоҳӣ шуданд

دلیران سزاوار شاهی شدند

Чу аз рӯй кишвари баромади хурӯш

چو از روی کشور برآمد خروش

Ҷаҳонии саросари баромад ба ҷӯш

جهانی سراسر برآمد به جوش

Битарсед бидодгари шаҳриёр

بترسید بیدادگر شهریار

Фиристод кас назд соми савор

فرستاد کس نزد سام سوار

Ба сгсори Мозандарон буд сом

به سگسار مازندران بود سام

Фиристод навзар бар ӯ бар паём

فرستاد نوذر بر او بر پیام

« худованди кайвону баҳрому ҳўр

«خداوند کیوان و بهرام و هور

Ки ҳаст офаринандаи пелу мӯр

که هست آفرینندهٔ پیل و مور

На душворӣ аз чизи бртрмнш

نه دشواری از چیز برترمنش

На осонӣ аз андаки андари Буш

نه آسانی از اندک اندر بوش

Ҳама бо тавоноӣ ӯ якеаст

همه با توانایی او یکیست

Агар ҳаст бисёр ва гар андакӣаст

اگر هست بسیار و گر اندکیست

Кунун аз худованди хуршеду моҳ

کنون از خداوند خورشید و ماه

Сано бар равони манӯчеҳри шоҳ

ثنا بر روان منوچهر شاه

Абри соми яли боди чандон дуруд

ابر سام یل باد چندان درود

Ки ояд ҳамеи зи абри борони фурӯд

که آید همی ز ابر باران فرود

Марони паҳлавони ҷаҳондида ро

مران پهلوان جهاندیده را

Сарафрози гирди писандида ро

سرافراز گرد پسندیده را

Ҳамеша дилу ҳушаши ободи бод

همیشه دل و هوشش آباد باد

Рӯонаши з ҳар дарди озоди бод

روانش ز هر درد آزاد باد

Шиносади магари паҳлавони ҷаҳон

شناسد مگر پهلوان جهان

Суханҳо ҳам аз ошкору ниҳон

سخنها هم از آشکار و نهان

Ки то шоҳи мижгон ба ҳам барниҳод

که تا شاه مژگان به هم برنهاد

зи соми Наримон басӣ кард ёд

ز سام نریمان بسی کرد یاد

Ҳмидўни марои пушт гармӣ бадваст

همیدون مرا پشت گرمی بدوست

Ки ҳам паҳлавонаст ва ҳам шоҳи дӯст

که هم پهلوانست و هم شاه دوست

Нигаҳбони кишвар ба ҳангоми шоҳ

نگهبان کشور به هنگام شاه

Азўисти рухшандаи фаррухи кулоҳ

ازویست رخشنده فرخ کلاه

Кунун подшоҳии пурошӯби гашт

کنون پادشاهی پرآشوب گشت

Суханҳо аз андозаи андари гузашт

سخنها از اندازه اندر گذشت

Агар брнагирад ваии он гурзи кин

اگر برنگیرد وی آن گرز کین

Азин тахт прдхтаҳ монад замин »

ازین تخت پردخته ماند زمین»

Чу нома бар сом нирм расед

چو نامه بر سام نیرم رسید

Яке боди сард аз ҷигар баркашид

یکی باد سرد از جگر برکشید

Ба шабгири ҳангоми бонги хурӯс

به شبگیر هنگام بانگ خروس

Баромад хурӯшидани буқу кӯс

برآمد خروشیدن بوق و کوس

Яке лашкарӣ ронад аз гргсор

یکی لشکری راند از گرگسار

Ки дарёии сабзи андрўи гашти хор

که دریای سبز اندرو گشت خوار

Чу наздик Эрон расед он сипоҳ

چو نزدیک ایران رسید آن سپاه

Пазира шудандаш бузургон ба роҳ

پذیره شدندش بزرگان به راه

Пиёдаи ҳамаи пеши соми далер

پیاده همه پیش سام دلیر

Бирафтанд ва гуфтанд ҳар гӯнаи дайр

برفتند و گفتند هر گونه ویر

зи бедодии навзари тоҷўр

ز بیدادی نوذر تاجور

Ки бар хира гум кард роҳи падар

که بر خیره گم کرد راه پدر

Ҷаҳони гашти вайрони зи кирдори ӯй

جهان گشت ویران ز کردار اوی

Ғунуда шуд он бахти бедори ӯй

غنوده شد آن بخت بیدار اوی

Бигардади ҳаме аз раҳи бхрдӣ

بگردد همی از ره بخردی

Азу давр шуд фараи эзадӣ

ازو دور شد فرهٔ ایزدی

Чаҳ бошад агар соми яли паҳлавон

چه باشد اگر سام یل پهلوان

Нишинад барин тахти равшани равон

نشیند برین تخت روشن روان

Ҷаҳон гардад обод бо дод ӯ

جهان گردد آباد با داد او

Брўисти Эрону бунёд ӯ

برویست ایران و بنیاد او

Ки мо банда бошем ва фармон кунем

که ما بنده باشیم و فرمان کنیم

Равонҳо ба меҳраш гаравгон кунем

روانها به مهرش گروگان کنیم

Бадишон чунин гуфт соми савор

بدیشان چنین گفت سام سوار

Ки ин кӣ писандади зи ман кирдигор

که این کی پسندد ز من کردگار

Ки чун навзарӣ аз нажоди каён

که چون نوذری از نژاد کیان

Ба тахти ке бар камар бар миён

به تخت کیی بر کمر بر میان

Ба шоҳии марои тоҷ бояд бсўд

به شاهی مرا تاج باید بسود

Маҳоласт ва ин кас наёрад шунӯд

محالست و این کس نیارد شنود

Худ ин гуфт ёради каси андари ҷаҳон !

خود این گفت یارد کس اندر جهان!

Чунин Зуҳра дорад каси андари ниҳон ?

چنین زهره دارد کس اندر نهان؟

Агар духтарӣ аз манӯчеҳри шоҳ

اگر دختری از منوچهر شاه

Барон тахт заррин шудӣ бо кулоҳ

بران تخت زرین شدی با کلاه

Набӯдӣ ҷуз аз хоки болини ман

نبودی جز از خاک بالین من

Бадви шод будӣ ҷҳонбини ман

بدو شاد بودی جهانبین من

Дилашгар зи роҳи падари гашти боз

دلش گر ز راه پدر گشت باز

Барин бар наомад замонии дароз

برین‌بر نیامد زمانی دراز

Ҳануз оҳанӣ нест зангор хӯрд

هنوز آهنی نیست زنگار خورد

Ки рухшандаи душвор шоядаш кард

که رخشنده دشوار شایدش کرد

Ман он эзадии фара боз оварам

من آن ایزدی فره باز آورم

Ҷаҳонро ба меҳраш ниёз оварам

جهان را به مهرش نیاز آورم

Шумо бар гузашта пушаймон шавед

شما بر گذشته پشیمان شوید

Ба навай зи сари боз паймон шавед

به نوی ز سر باز پیمان شوید

Гар омурзиши кирдигори сипеҳр

گر آمرزش کردگار سپهر

Наёбед ва аз навзари шоҳи меҳр

نیابید و از نوذر شاه مهر

Бад-ӣни гетии андар буд хашми шоҳ

بدین گیتی اندر بود خشم شاه

Ба баргаштани оташ буд ҷойгоҳ

به برگشتن آتش بود جایگاه

Бузургон з карда пушаймон шуданд

بزرگان ز کرده پشیمان شدند

Якояки зи сари боз паймон шуданд

یکایک ز سر باز پیمان شدند

Чу омад ба даргоҳи соми савор

چو آمد به درگاه سام سوار

Пазира шудаш навзари шаҳриёр

پذیره شدش نوذر شهریار

Ба фаррухи паии номвари паҳлавон

به فرخ پی نامور پهلوان

Ҷаҳони сар ба сар шуд ба навай ҷавон

جهان سر به سر شد به نوی جوان

Ба пӯзиши маони пеш навзар шуданд

به پوزش مهان پیش نوذر شدند

Ба ҷон ва ба дили вижа кеҳтар шуданд

به جان و به دل ویژه کهتر شدند

Барафрӯхт навзари зи тахти маӣ

برافروخت نوذر ز تخت مهی

Нишаст андари ором бо Фрҳӣ

نشست اندر آرام با فرهی

Ҷаҳони паҳлавони пеши навзар ба пой

جهان پهلوان پیش نوذر به پای

Парастанда ӯ буд ва ҳам раҳнамоӣ

پرستنده او بود و هم رهنمای

Ба навзар дар пандҳоро кушод

به نوذر در پندها را گشاد

Суханҳои некӯ басӣ кард ёд

سخنهای نیکو بسی کرد یاد

зи гирди Фаридуну Ҳушанги шоҳ

ز گرد فریدون و هوشنگ شاه

Ҳамон аз манӯчеҳри зебои гоҳ

همان از منوچهر زیبای گاه

Ки гетӣ бидод ва диҳиш доштанд

که گیتی بداد و دهش داشتند

Ба бедод бар чашми нгмоштнд

به بیداد بر چشم نگماشتند

Дил ӯ зи кажӣ ба дод оваред

دل او ز کژی به داد آورید

Чунон кард навзар ки ӯ рой дид

چنان کرد نوذر که او رای دید

Дили меҳтаронро бадв нарм кард

دل مهتران را بدو نرم کرد

Ҳама доду бунёд озарм кард

همه داد و بنیاد آزرم کرد

Чу гуфта шуд аз гуфтанӣҳо ҳама

چو گفته شد از گفتنیها همه

Ба гарданкашон ва ба шоҳи рама

به گردنکشان و به شاه رمه

Бурун рафт бо халъати навзарӣ

برون رفت با خلعت نوذری

Чаҳ тахт ва чаҳ тоҷ ва чаҳ ангуштарӣ

چه تخت و چه تاج و چه انگشتری

Ғуломону аспони заррини стом

غلامان و اسپان زرین ستام

Пар аз гавҳари сурхи заррини ду ҷом

پر از گوهر سرخ زرین دو جام

Барин низ бигузашт чанде сипеҳр

برین نیز بگذشت چندی سپهر

На бо навзари ором будаш на меҳр

نه با نوذر آرام بودش نه مهر