Пас онгаҳ зи марги манӯчеҳри шоҳ

پس آنگه ز مرگ منوچهر شاه

Бишуд огаҳӣ то ба турони сипоҳ

بشد آگهی تا به توران سپاه

з норафтани кори навзари ҳамон

ز نارفتن کار نوذر همان

Якояк бигуфтанд бо бадгумон

یکایک بگفتند با بدگمان

Чу бишунид солори таркони пашанг

چو بشنید سالار ترکان پشنگ

Чунон хост коед ба Эрон ба ҷанг

چنان خواست کاید به ایران به جنگ

Яке ёд кард аз ниёи зодшм

یکی یاد کرد از نیا زادشم

Ҳам аз тӯр бар зад яке тези дам

هم از تور بر زد یکی تیز دم

зи кори манӯчеҳр ва аз лашкараш

ز کار منوچهر و از لشکرش

зи гардону солор ва аз кишвараш

ز گردان و سالار و از کشورش

Ҳамаи номдорони кишвараш ро

همه نامداران کشورش را

Бихонаду бузургони лашкараш ро

بخواند و بزرگان لشکرش را

Чу арҷспу грсиўзу бормон

چو ارجسپ و گرسیوز و بارمان

Чу клбоди ҷангии ҳужабри дмон

چو کلباد جنگی هژبر دمان

Сипаҳбадаш чун висаи тизчнг

سپهبدش چون ویسهٔ تیزچنگ

Ки солори бад бар сипоҳи пашанг

که سالار بد بر سپاه پشنگ

Ҷаҳони паҳлавони пӯраши афросйоб

جهان پهلوان پورش افراسیاب

Бхўондши дирангӣ ва омад шитоб

بخواندش درنگی و آمد شتاب

Сухан ронад аз тӯр ва аз силам гуфт

سخن راند از تور و از سلم گفت

Ки кини зер доман нишоед наҳуфт

که کین زیر دامن نشاید نهفت

Касеро куҷои мағз ҷӯшида нест

کسی را کجا مغز جوشیده نیست

Бирав бар чунин кор пӯшида нест

برو بر چنین کار پوشیده نیست

Ки бо мо чаҳ карданд эрониён

که با ما چه کردند ایرانیان

Бадиро бибастанд як як миён

بدی را ببستند یک یک میان

Кунун рӯзи тундӣ ва кин ҷустанаст

کنون روز تندی و کین جستنست

Рух аз хӯни дида гуҳ шустанаст

رخ از خون دیده گه شستنست

з гуфт падари мағзи афросйоб

ز گفت پدر مغز افراسیاب

Баромади зи ором ваз хӯрду хоб

برآمد ز آرام وز خورد و خواب

Ба пеш падар шуд кушодаи забон

به پیش پدر شد گشاده زبان

Дили огндаҳ аз кини камари бармеон

دل آگنده از کین کمر برمیان

Ки шоистаи ҷанги шерони манам

که شایستهٔ جنگ شیران منم

Ҳам оварад солори Эрони манам

هم‌آورد سالار ایران منم

Агар зодшми теғи бардоштӣ

اگر زادشم تیغ برداشتی

Ҷаҳонро ба гршосп нагузоштӣ

جهان را به گرشاسپ نگذاشتی

Миёнро бибастӣ ба кин оварӣ

میان را ببستی به کین آوری

Бойирон накардӣ магари сарварӣ

بایران نکردی مگر سروری

Кунун ҳарчӣ монидаҳ буд аз ниё

کنون هرچه مانیده بود از نیا

зи кин ҷустану чорау кимиё

ز کین جستن و چاره و کیمیا

Кушоданаш бар теғ тез манаст

گشادنش بر تیغ تیز منست

Гуҳи шӯриш ва растхез манаст

گه شورش و رستخیز منست

Ба мағзи пашанг андар омад шитоб

به مغز پشنگ اندر آمد شتاب

Чу дид он сеӣ қади афросйоб

چو دید آن سهی قد افراسیاب

Бару бозуии шер ва ҳам зӯри пел

بر و بازوی شیر و هم زور پیل

Взўи сояи густарда бар чанд майл

وزو سایه گسترده بر چند میل

Забонаш ба кирдори барандаи теғ

زبانش به کردار برنده تیغ

Чу дарёи дилу каф чу борандаи меғ

چو دریا دل و کف چو بارنده میغ

Бифармуд то баркашад теғи ҷанг

بفرمود تا برکشد تیغ جنگ

Ба Эрон шавад бо сипоҳи пашанг

به ایران شود با سپاه پشنگ

Сипаҳбад чу шоиста бинад писар

سپهبد چو شایسته بیند پسر

Сазадгар برارد ба хуршеди сар

سزد گر برآرد به خورشید سر

Пас аз марг бошад сар ӯ ба ҷой

پس از مرگ باشد سر او به جای

Азирои писар ном зад раҳнамоӣ

ازیرا پسر نام زد رهنمای

Чу шуд сохтаи кори ҷанги озмоӣ

چو شد ساخته کار جنگ آزمای

Ба кох омад ағрираси раҳнамоӣ

به کاخ آمد اغریرث رهنمای

Ба пеш падар шуд пурандешаи дил

به پیش پدر شد پراندیشه دل

Ки андеша дорад ҳамеи пешаи дил

که اندیشه دارد همی پیشه دل

Чунин гуфт к-эии кори дидаи падар

چنین گفت کای کار دیده پدر

зи таркон ба мардии баровардаи сар

ز ترکان به مردی برآورده سر

Манӯчеҳр аз Эрон агар кам шудаст

منوچهر از ایران اگر کم شدست

Сипаҳдор чун сом нирм шудаст

سپهدار چون سام نیرم شدست

Чу гршосп ва чун Қорани разми зан

چو گرشاسپ و چون قارن رزم زن

Ҷузи ин номдорони он анҷуман

جز این نامداران آن انجمن

Ту доне ки бо силаму тӯри сутург

تو دانی که با سلم و تور سترگ

Чаҳ омад азон теғи зани пери гург ?

چه آمد ازان تیغ زن پیر گرگ؟

Ниёи зодшми шоҳи турони сипоҳ

نیا زادشم شاه توران سپاه

Ки тргши ҳамеи суд бар чарху моҳ

که ترگش همی سود بر چرخ و ماه

Азин дар сухани ҳеҷ гӯна наронад

ازین در سخن هیچ گونه نراند

Ба ором бар нома кин нахонд

به آرام بر نامهٔ کین نخواند

Агар мо ншўрими беҳтар буд

اگر ما نشوریم بهتر بود

Казин ҷунбиши ошӯби кишвар буд

کزین جنبش آشوب کشور بود

Писарро чунин дод посухи пашанг

پسر را چنین داد پاسخ پشنگ

Ки афросйоби он диловари наҳанг

که افراسیاب آن دلاور نهنگ

Яке нараҳ шераст рӯзи шикор

یکی نره شیرست روز شکار

Яке пели ҷангии гуҳи корзор

یکی پیل جنگی گه کارزار

Туро низ бо ӯ бибояд шудан

ترا نیز با او بباید شدن

Ба ҳар беш ва кам рои фаррух задан

به هر بیش و کم رای فرخ زدن

Набера ки кини ниёро наҷуст

نبیره که کین نیا را نجست

Сазад гар нахонӣ нажодаши дуруст

سزد گر نخوانی نژادش درست

Чу аз домани абри чин кам шавад

چو از دامن ابر چین کم شود

Биёбони зи борони пар аз нам шавад

بیابان ز باران پر از نم شود

Чарогоҳ аспон шавад кӯҳу дашт

چراگاه اسپان شود کوه و دشت

Гёҳои зи ёли ялони бргзшт

گیاها ز یال یلان برگذشت

Ҷаҳони сар ба сар сабз гардад з хуед

جهان سر به سر سبز گردد ز خوید

Ба ҳомӯни саропарда бояд кашид

به هامون سراپرده باید کشید

Сипаҳро ҳамаи сӯй омул баранд

سپه را همه سوی آمل براند

Дилии шод бар сабза ва гул баранд

دلی شاد بر سبزه و گل براند

Диҳистону гиреҳгони ҳамаи зери наъл

دهستان و گرگان همه زیر نعل

Бикӯбед ваз хӯн кунед оби лаъл

بکوبید وز خون کنید آب لعل

Манӯчеҳр аз он ҷойгаҳи ҷангҷӯӣ

منوچهر از آن جایگه جنگجوی

Ба кӣнаи сӯй тӯр биниҳод рӯй

به کینه سوی تور بنهاد روی

Бакӯшед бо Қорани разми зан

بکوشید با قارن رزم زن

Дигар гирди гршосп зон анҷуман

دگر گرد گرشاسپ زان انجمن

Магар даст ёбед бар дашти кин

مگر دست یابید بر دشت کین

Барин ду сарафрози Эрони замин

برین دو سرافراز ایران زمین

Равони ниёгони мо хуш кунед

روان نیاگان ما خوش کنید

Дили бадсиголон пуроташ кунед

دل بدسگالان پرآتش کنید

Чунин гуфт бо номвари номҷўӣ

چنین گفت با نامور نامجوی

Ки ман хӯн ба кини андари орм ба ҷӯй

که من خون به کین اندر آرم به جوی