Сари гоҳ ва дияем шоҳи аўрмзд

سر گاه و دیهیم شاه اورمزد

Бёроим акнӯн чу моҳи аўрмзд

بیارایم اکنون چو ماه اورمزد

з шоҳӣ бирав ҳеҷ товон набӯд

ز شاهی برو هیچ تاوان نبود

Азон бад ки аҳдаш фаровон набӯд

ازان بد که عهدش فراوان نبود

Чу бинишаст шоҳи аўрмзди бузург

چو بنشست شاه اورمزد بزرگ

Ба обишхур омад ҳамеи мяшу гург

به آبشخور آمد همی میش و گرگ

Чунин гуфт к-эии номвари бхрдон

چنین گفت کای نامور بخردان

Ҷаҳон гаштау кори дидаи радон

جهان گشته و کار دیده ردان

Бакӯшем то некии орем ва дод

بکوشیم تا نیکی آریم و داد

Хунаки онки панд падар кард ёд

خنک آنک پند پدر کرد یاد

Чу яздони некии диҳиши некӯӣ

چو یزدان نیکی‌دهش نیکوی

Бмо доду тоҷи сари хусравӣ

بما داد و تاج سر خسروی

Ба некӣ кунам вижаи анбозатон

به نیکی کنم ویژه انبازتان

Нахоҳам ки бе ман буд розатон

نخواهم که بی من بود رازتان

Бидонед кони кӯи манӣ Фш буд

بدانید کان کو منی فش بود

Бар меҳтарони сахти нохуш буд

بر مهتران سخت ناخوش بود

Стираҳ буд мардро пеши рӯ

ستیزه بود مرد را پیش رو

Бимонад ниёзаши ҳамаи солаи нав

بماند نیازش همه ساله نو

Ҳамон рашки шамшери нодон буд

همان رشک شمشیر نادان بود

Ҳамеша бирав бахти хандон буд

همیشه برو بخت خندان بود

Дигар ҳрк дорад з ҳар кори нанг

دگر هرک دارد ز هر کار ننگ

Буд зиндагонӣу рӯзяши танг

بود زندگانی و روزیش تنگ

Дар оз бошад дили сифлаи мард

در آز باشد دل سفله مرد

Бар сифлагон то туоне магарад

بر سفلگان تا توانی مگرد

Ҳронкс ки дониш наёбӣ буриш

هرانکس که دانش نیابی برش

Макун раҳ гузар тозед бар дараш

مکن ره‌گذر تازید بر درش

Ба марди хирадманду фарҳангу рой

به مرد خردمند و فرهنگ و رای

Буд ҷовдони тахти шоҳӣ ба пой

بود جاودان تخت شاهی به پای

Дилат зинда бошад ба фарҳангу ҳуш

دلت زنده باشد به فرهنگ و هوش

Ба бад дар ҷаҳон то туоне макуш

به بد در جهان تا توانی مکوش

Хирад ҳамчу обасту дониши замин

خرد همچو آبست و دانش زمین

Бидон кин ҷудо ва он ҷудо нест зин

بدان کاین جدا و آن جدا نیست زین

Дили шоҳ каз меҳр даврӣ гирифт

دل شاه کز مهر دوری گرفت

Агар бозгардад набошад шигифт

اگر بازگردد نباشد شگفت

Ҳронкс ки бошад марои зердаст

هرانکس که باشد مرا زیردست

Ҳамаи шодмони боду яздони параст

همه شادمان باد و یزدان‌پرست

Ба хушнӯдии кирдигори ҷаҳон

به خشنودی کردگار جهان

Хиради ёри боди ошкору ниҳон

خرد یار باد آشکار و نهان

Хирадмандгар мардуми порсо

خردمند گر مردم پارسا

Чу ҷое сухан ронад аз подшо

چو جایی سخن راند از پادشا

Ҳамаи сахта бояд ки ронад сухан

همه سخته باید که راند سخن

Ки гуфтор некӯ нагардад куҳан

که گفتار نیکو نگردد کهن

Набояд ки гӯйӣ ба ҷузи некӯӣ

نباید که گویی به جز نیکوی

Вагар бад сарояд нигар нашнавӣ

وگر بد سراید نگر نشنوی

Бибинад дили подшои рози ту

ببیند دل پادشا راز تو

Ҳамон башнавад гӯши овози ту

همان بشنود گوش آواز تو

Чаҳ гуфт он сухани гӯии посухи нюаш

چه گفت آن سخن‌گوی پاسخ نیوش

Ки девор дорад ба гуфтори гӯш

که دیوار دارد به گفتار گوش

Ҳамаи анҷумани хонданди офарин

همه انجمن خواندند آفرین

Барон шоҳи бинодлу поки дайн

بران شاه بینادل و پاک‌دین

Парогандаи гашти он бузурги анҷуман

پراگنده گشت آن بزرگ انجمن

Ҳамаи шод зон сарви сояи Фгн

همه شاد زان سرو سایه فگن

Ҳамон расми шопӯри шоҳи Ардашер

همان رسم شاپور شاه اردشیر

Ҳаме дошт он шоҳи дониш пазир

همی داشت آن شاه دانش‌پذیر

Ҷаҳонии саросари бадви гашти шод

جهانی سراسر بدو گشت شاد

Чаҳ некӯ буд шоҳ бо бахш ва дод

چه نیکو بود شاه با بخش و داد

Ҳаме ронад бо шарм ва бо дод кор

همی راند با شرم و با داد کار

Чунин то баромади барин рӯзгор

چنین تا برآمد برین روزگار

Бгстрди кофур бар ҷои машк

بگسترد کافور بر جای مشک

Гул ва арғавон шуд ба полези хушк

گل و ارغوان شد به پالیز خشک

Сеӣ сарв ӯ гашт ҳамчун камон

سهی سرو او گشت همچون کمان

На он буд кони шоҳро бадгумон

نه آن بود کان شاه را بدگمان

Набӯд аз ҷаҳони шоди баси рӯзгор

نبود از جهان شاد بس روزگار

Саромад барон додгари шаҳриёр

سرآمد بران دادگر شهریار