Ҳаме буд хусрав барон марғзор

همی‌بود خسرو بران مرغزار

Дарахти баланди азбрши сояи дор

درخت بلند ازبرش سایه دار

Чу бигузашт нимӣ зи рӯзи дароз

چو بگذشت نیمی ز روز دراز

Бенон омад он подшои ронёз

بنان آمد آن پادشا رانیاز

Ба боғи андаруни бади яке поикор

به باغ اندرون بد یکی پایکار

Ки нашинохтӣ чеҳраи шаҳриёр

که نشناختی چهرهٔ شهریار

Парастандаи рогФти хуршеди Фш

پرستنده راگفت خورشید فش

Ки шохии гуҳари зини камари бозкш

که شاخی گهر زین کمر بازکش

Барон шохи брмҳраҳи зари панҷ

بران شاخ برمهرهٔ زر پنج

зи ҳаргунаи муҳраи басии бардаи ранҷ

ز هرگونه مهره بسی برده رنج

Чунин гуфт бо боғбони шаҳриёр

چنین گفت با باغبان شهریار

Ки ин муҳраҳо то кат ояд ба кор

که این مهره‌ها تا کت آید به کار

Ба бозори шӯи баҳрае гӯшти хар

به بازار شو بهره‌ای گوشت خر

Дигар нон ва бероҳ ҷое гузар

دگر نان و بی‌راه جایی گذر

Мрони гавҳаронро баҳои сӣ ҳазор

مرآن گوهران را بها سی هزار

Дирами бад касеро ки будӣ ба кор

درم بد کسی را که بودی به کار

Сӯй нонбо шуд сабки боғбон

سوی نانبا شد سبک باغبان

Бидон шохи заррини азуи хости нон

بدان شاخ زرین ازو خواست نان

Бадв нонво гуфт кин робҳо

بدو نانوا گفت کاین رابها

Надонам нёрмт кардани раҳо

ندانم نیارمت کردن رها

Ббрднд ҳар ду ба гавҳари фуруш

ببردند هر دو به گوهر فروش

Ки инро баҳо кун бадонаш бакӯш

که این را بها کن بدانش بکوش

Чу донандаи он муҳраҳо робдид

چو داننده آن مهره‌ها رابدید

Бадв гуфт кинро ки ёради харид

بدو گفت کاین را که یارد خرید

Чунин шох дар ганҷи хусрави бадӣ

چنین شاخ در گنج خسرو بدی

Барин гӯна ҳар соли сад нўбдӣ

برین گونه هر سال صد نوبدی

Ту ин гавҳарон аз ки дуздида Эй

تو این گوهران از که دزدیده‌ای

Гар аз бандаи хуфтаи бибрида Эй

گر از بنده خفته ببریده‌ای

Сӯии зод фаррух шуданд он се мард

سوی زاد فرخ شدند آن سه مرد

Абои гавҳару зар ва бо коркард

ابا گوهر و زر و با کارکرد

Чу он гавҳарони зод фаррух бидид

چو آن گوهران زاد فرخ بدید

Сӯии шаҳриёри нав андар кашид

سوی شهریار نو اندر کشید

Ба ширўӣ бинмуд зон сони гуҳар

به شیروی بنمود زان سان گهر

Бурӣдаи яке шохи заррини камар

بریده یکی شاخ زرین کمر

Чунин гуфт ширўӣ бо боғбон

چنین گفت شیروی با باغبان

Кигар зини худованди гавҳари нишон

که گر زین خداوند گوهر نشان

Нагӯйӣ ҳам акнӯн бабрами сарат

نگویی هم اکنون ببرم سرت

Ҳамонро ки ӯ бошад аз гавҳарат

همان را که او باشد از گوهرت

Бадв гуфт шоҳо ба боғ андараст

بدو گفت شاها به باغ اندرست

Зираи пӯши мардӣ камоне бадаст

زره پوش مردی کمانی بدست

Бболо чу сарв ва ба рух чун баҳор

ببالا چو سرو و به رخ چون بهار

Баҳри чиз монандаи шаҳриёр

بهر چیز مانندهٔ شهریار

Саросари ҳамаи боғ зу равшанаст

سراسر همه باغ زو روشنست

Чу хуршеди тобанда дар ҷавшанаст

چو خورشید تابنده در جوشنست

Фрўҳштаҳ аз шохи заррини сипар

فروهشته از شاخ زرین سپر

Яке банда дар пеш ӯ бо камар

یکی بنده در پیش او با کمر

Бурид ин чунин шохи гавҳари азуӣ

برید این چنین شاخ گوهر ازوی

Мрододу гуфто каз эдар бпўӣ

مراداد و گفتا کز ایدر بپوی

зи бозори ноновару нони хӯриш

ز بازار نان آور و نان خورش

Ҳам акнӯн бирафтам чу бод аз буриш

هم اکنون برفتم چو باد از برش

Бидонаст ширўӣ кӯ хусраваст

بدانست شیروی کو خسروست

Ки дидор ӯ дар замона наваст

که دیدار او در زمانه نوست

зи даргоҳи рафтанди сесад савор

ز درگاه رفتند سیصد سوار

Чу боди дмон то лаби ҷӯйбор

چو باد دمان تا لب جویبار

Чу хусрави зи даври он сипаҳро бидид

چو خسرو ز دور آن سپه را بدید

Ба пжмрду шамшер кин баркашид

به پژمرد و شمشیر کین برکشید

Чу рӯй шаҳаншоҳ дид он сипоҳ

چو روی شهنشاه دید آن سپاه

Ҳамаи бози гаштанди гирёни зи роҳ

همه باز گشتند گریان ز راه

Якояк бар зод фаррух шуданд

یکایک بر زاد فرخ شدند

Басӣ ҳар касе достонӣ заданд

بسی هر کسی داستانی زدند

Ки мо бандагонем ва ӯ хусраваст

که ما بندگانیم و او خسروست

Бидон шоҳи рӯзи бад акнӯн наваст

بدان شاه روز بد اکنون نوست

Наёрад бирав зад касе боди сард

نیارد برو زد کسی باد سرد

Чаҳ дар боғ бошад чаҳ андари набард

چه در باغ باشد چه اندر نبرد

Бишуд зоди фаррух ба наздики шоҳ

بشد زاد فرخ به نزدیک شاه

зи даргоҳ ӯ барад чанде сипоҳ

ز درگاه او برد چندی سپاه

Чу наздик ӯ рафт танҳо ббўд

چو نزدیک او رفت تنها ببود

Фаровон сухан гуфту хусрави шунӯд

فراوان سخن گفت و خسرو شنود

Бадв гуфт агар шоҳ боРом диҳад

بدو گفت اگر شاه بارم دهد

Барин кардаҳо зинҳорам диҳад

برین کرده‌ها زینهارم دهد

Биёям бигӯям сухан ҳарч ҳаст

بیایم بگویم سخن هرچ هست

Вагарнаи бпўим ба сӯй нишаст

وگرنه بپویم به سوی نشست

Бадв гуфт хусрав чаҳ гуфтӣ бигӯӣ

بدو گفت خسرو چه گفتی بگوی

Наандагусорӣ на пайкорҷӯӣ

نه انده گساری نه پیکارجوی

Чунин гуфт пас мард гуё ба шоҳ

چنین گفت پس مرد گویا به شاه

Ки дар кор ҳушёртар кун нигоҳ

که در کار هشیارتر کن نگاه

Бар он на ки киштии ту ҷангии ҳазор

بر آن نه که کشتی تو جنگی هزار

Саранҷоми сироиӣ аз корзор

سرانجام سیرآیی از کارزار

Ҳамаи шаҳри Эрони туро душмананд

همه شهر ایران تو را دشمنند

Ба пайкори ту як дил ва як тананд

به پیکار تو یک دل و یک تنند

Бпо то чаҳ хоҳад намӯдани сипеҳр

بپا تا چه خواهد نمودن سپهر

Магар кинҳо бозгардад ба меҳр

مگر کینها بازگردد به مهر

Бадв гуфт хусрав ки оре равост

بدو گفت خسرو که آری رواست

Ҳамаи бимам аз мардум носазост

همه بیمم از مردم ناسزاست

Ки пеш ман оянд ва хорӣ кунанд

که پیش من آیند و خواری کنند

Барам бар магар комгорӣ кунанд

برم بر مگر کامگاری کنند

Чу бишунид аз зоди фаррухи сухан

چو بشنید از زاد فرخ سخن

Дилаш бад шуд аз рӯзгори куҳан

دلش بد شد از روزگار کهن

Ки ӯро ситора шимур гуфта буд

که او را ستاره شمر گفته بود

зи гуфтор эшон барошуфта буд

ز گفتار ایشان برآشفته بود

Ки марги тўбошди миёни ду кӯҳ

که مرگ توباشد میان دو کوه

Бадасти яке бандаи давр аз гуруҳ

بدست یکی بنده دور از گروه

Яке кӯҳи заррини яке кӯҳи сим

یکی کوه زرین یکی کوه سیم

Нишаста ту андари миёни дил ба бим

نشسته تو اندر میان دل به بیم

з бар осмони ту заррин буд

ز بر آسمان تو زرین بود

Замини оҳанӣни бахти пуркин буд

زمین آهنین بخت پرکین بود

Кунун ин зира чун замин манаст

کنون این زره چون زمین منست

Сипари осмон заррин манаст

سپر آسمان زرین منست

Ду кӯҳи ин ду ганҷи ниҳода ба боғ

دو کوه این دو گنج نهاده به باغ

Казин ганҷҳо бади дилам чун чароғ

کزین گنجها بد دلم چون چراغ

Ҳамоно саромад кунун рӯзи ман

همانا سرآمد کنون روز من

Куҷои ахтари гетии афрӯзи ман

کجا اختر گیتی افروز من

Куҷои он ҳамаи кому ороми ман

کجا آن همه کام و آرام من

Ки бар тоҷҳо бар бадии номи ман

که بر تاجها بر بدی نام من

Ббрднди пелӣ ба наздики ӯй

ببردند پیلی به نزدیک اوی

Пар аз дард шуд ҷони торики ӯй

پر از درد شد جان تاریک اوی

Бар он кӯҳа пел бинишаст шоҳ

بر آن کوههٔ پیل بنشست شاه

з боғаш биоварад лашкар ба роҳ

ز باغش بیاورد لشکر به راه

Чунин гуфт зон пел бар паҳлавӣ

چنین گفت زان پیل بر پهلوی

Ки эй ганҷ агар душмани хусравӣ

که ای گنج اگر دشمن خسروی

Макун дӯстӣ низ бо душманам

مکن دوستی نیز با دشمنم

Ки имрӯз дар дасти оҳрмнм

که امروز در دست آهرمنم

Ба сахтӣ набудем фарёдрас

به سختی نبودیم فریادرس

Ниҳон бош ва манимоӣ рӯят ба кас

نهان باش و منمای رویت به کس

Ба дастур фармуд зон пас Қубод

به دستور فرمود زان پس قباد

Казу ҳеҷ бар бад макун низ ёд

کزو هیچ بر بد مکن نیز یاد

Бигӯ то сӯй тисФўнш баранд

بگو تا سوی طیسفونش برند

Бидон хона раҳнамӯнаш баранд

بدان خانهٔ رهنمونش برند

Ббошд ба ороми мо рӯз чанд

بباشد به آرام ما روز چند

Набояд ки дорад кас ӯро газанд

نباید که‌دارد کس او را گزند

Бирав бар муваккил кунанд устувор

برو بر موکل کنند استوار

Глинўшро бо савории ҳазор

گلینوش را با سواری هزار

Чу гардандаи гардун ба сар бар бгшт

چو گردنده گردون به سر بر بگشت

Шуд он шоҳро сол бар сӣ ва ҳашт

شد آن شاه را سال بر سی و هشت

Куҷои моҳи озари бадии рӯзи дай

کجا ماه آذر بُدی روز دی

Гуҳи оташу мурғи бирён ва май

گه آتش و مرغ بریان و می

Қубод омаду тоҷ бар сари ниҳод

قباد آمد و تاج بر سر نهاد

Ба ором бар тахт бинишаст шод

به آرام بر تخت بنشست شاد

зи Эрон бар ва кард байъати сипоҳ

ز ایران بر و کرد بیعت سپاه

Дирам дод як сола аз ганҷи шоҳ

درم داد یک ساله از گنج شاه

Набад подшоҳяши ҷузи ҳафт моҳ

نَبُد پادشاهیش جز هفت ماه

Ту хоҳяш ночиз хон хоҳи шоҳ

تو خواهیش ناچیز خوان خواه شاه

Чунинаст расми сарои ҷафо

چنین است رسم سرای جفا

Набояд казу чашми дории вафо

نباید کزو چشم داری وفا