Ҳамон зоди фаррухи бадаргоҳ бар
همان زاد فرخ بدرگاه بر
Ҳаме буду касро надодии гузар
همیبود و کس را ندادی گذر
Ки огаҳ шудӣ зон сухани шаҳриёр
که آگه شدی زان سخن شهریار
Ба даргоҳ бар буд чун пардаи дор
به درگاه بر بود چون پرده دار
Чу пажмурда шуд чодари офтоб
چو پژمرده شد چادر آفتاب
Ҳамеи сохт ҳар меҳтарии ҷои хоб
همیساخت هر مهتری جای خواب
Бифармуд то посбонони шаҳр
بفرمود تا پاسبانان شهر
Ҳар онкас ки аз меҳтарӣ дошт баҳр
هر آنکس که از مهتری داشت بهر
Бирафтанд яксар сӯии боргоҳ
برفتند یکسر سوی بارگاه
Бидон ҷои шодӣу ороми шоҳ
بدان جای شادی و آرام شاه
Бадишон чунин гуфт комшби хурӯш
بدیشان چنین گفت کامشب خروش
Дигаргуна тар кард бояд зи дӯш
دگرگونهتر کرد باید ز دوش
Ҳамаи посбонони баноми Қубод
همه پاسبانان بنام قباد
Ҳаме кард бояд баҳри поси ёд
همیکرد باید بهر پاس یاد
Чунин дод посух ки эй дун кунам
چنین داد پاسخ که ای دون کنم
зи сари номи парвиз берун кунам
ز سر نام پرویز بیرون کنم
Чу шаби чодар қиргўн кард нав
چو شب چادر قیرگون کرد نو
зи шаҳру з бозор бархест ғў
ز شهر و ز بازار برخاست غو
Ҳамаи посбонони баноми Қубод
همه پاسبانان بنام قباد
Чу овоз доданд карданд ёд
چو آواز دادند کردند یاد
Шаби тираи шоҳи ҷаҳони хуфта буд
شب تیره شاه جهان خفته بود
Чу ширин ба болинаш бар ҷуфта буд
چو شیرین به بالینش بر جفته بود
Чу овози он посбонон шунид
چو آواز آن پاسبانان شنید
Ғамии гашту зишони дилаши ?бардамӣад
غمی گشت و زیشان دلش بردمید
Бадв гуфт шоҳо чаҳ шояд бадан
بدو گفت شاها چه شاید بدن
Барин достонӣ бибояд задан
برین داستانی بباید زدن
Аз овоз ӯ шоҳ бедор шуд
از آواز او شاه بیدار شد
Дилаш зон сухани пари з озор шуд
دلش زان سخن پر ز آزار شد
Ба ширин чунин гуфт к-эии моҳ рӯй
به شیرین چنین گفت کای ماه روی
Чаҳ дорӣ бихоб андарун гуфт вгўӣ
چه داری بخواب اندرون گفت وگوی
Бадв гуфт ширин ки бигушоӣ гӯш
بدو گفت شیرین که بگشای گوش
Хурӯшидани посбонони нюаш
خروشیدن پاسبانان نیوش
Чу хусрав бидон гӯна ово шунид
چو خسرو بدان گونه آوا شنید
Ба рухсора шуд чун гули шнблид
به رخساره شد چون گل شنبلید
Чунин гуфт каз шаби гузаштаи се пос
چنین گفت کز شب گذشته سه پاس
Биёбед гуфтори ахтаршинос
بیابید گفتار اخترشناس
Ки ин бади гуҳар то зи модари бзод
که این بد گهر تا ز مادر بزاد
Наоне варо ном кардам Қубод
نهانی و را نام کردم قباد
Ба овоз шируия гуфтам ҳаме
به آواز شیرویه گفتم همی
Дигар номаш андар наҳафтум ҳаме
دگر نامش اندر نهفتم همی
Варои номи ширўии бади ошкор
ورا نام شیروی بد آشکار
Қубодаш ҳаме хонд ин пешкор
قبادش همیخواند این پیشکار
Шаби тира бояд шудани сӯии чин
شب تیره باید شدن سوی چین
Вагар сӯии мо чину макрони замин
وگر سوی ما چین و مکران زمین
Баришон ба афсуни бигиреми роҳ
بریشان به افسون بگیریم راه
зи фағфур чинӣ бихоҳам сипоҳ
ز فغفور چینی بخواهم سپاه
Азон кохтрш ба осмони тира буд
ازان کاخترش به آسمان تیره بود
Суханҳои ӯ бар замини хира буд
سخنهای او بر زمین خیره بود
Шаби тира афсун наомад ба кор
شب تیره افسون نیامد به کار
Ҳаме омадаш кори душвори хор
همیآمدش کار دشوار خوار
Ба ширин чунин гуфт ки омад замон
به شیرین چنین گفت که آمد زمان
Бар афсуни мо чира шуд бадгумон
بر افسون ما چیره شد بدگمان
Бадв гуфт ширин ки нӯшаи бадӣ
بدو گفت شیرین که نوشه بدی
Ҳамеша зи ту даври дасти бадӣ
همیشه ز تو دور دست بدی
Бадонаш кунун чораи хеши соз
بدانش کنون چارهٔ خویش ساز
Мабодо ки ояд ба душмани ниёз
مبادا که آید به دشمن نیاز
Чу равшан шавад душмани чораи ҷӯй
چو روشن شود دشمن چاره جوی
Наад бе гумони сӯии ин кох рӯй
نهد بیگمان سوی این کاخ روی
Ҳам онгаҳ зираи хост аз ганҷи шоҳ
هم آنگه زره خواست از گنج شاه
Ду шамшери ҳиндӣу рӯмии кулоҳ
دو شمشیر هندی و رومی کلاه
Ҳамон таркиши тирўи заррини сипар
همان ترکش تیرو زرین سپر
Яке бандаи гирду прхошхр
یکی بندهٔ گرد و پرخاشخر
Шаби тираи гаван андар омад ба боғ
شب تیرهگون اندر آمد به باغ
Бидон гуҳ ки бархезад азхўоби зоғ
بدان گه که برخیزد ازخواب زاغ
Ба боғи бузурги андар аз баси дарахт
به باغ بزرگ اندر از بس درخت
Набад шоҳро дар чамани ҷои тахт
نبد شاه را در چمن جای تخت
Бёўихт аз шохи заррини сипар
بیاویخت از شاخ زرین سپر
Баҷое казу давр будӣ гузар
بجایی کزو دور بودی گذر
Нишаст аз брнргсу заъфарон
نشست از برنرگس و زعفران
Яке теғ дар зери зонуи гарон
یکی تیغ در زیر زانو گران
Чу хуршеди барзади синон аз фароз
چو خورشید برزد سنان از فراز
Сӯй кох шуд душмани деви соз
سوی کاخ شد دشمن دیو ساز
Якояки бгштнди гирди сарой
یکایک بگشتند گرد سرای
Тиҳии бади зи шоҳи сарафрози ҷой
تهی بد ز شاه سرافراز جای
Ба тороҷ доданд ганҷи варо
به تاراج دادند گنج ورا
Накард инчи каси ёди ранҷи варо
نکرد ایچ کس یاد رنج ورا
Ҳамаи бози гштнддидаҳи пуроб
همه باز گشتنددیده پرآب
Гирифтаи зи кори замонаи шитоб
گرفته ز کار زمانه شتاب
Чаҳ ҷӯйем азин гунбади тизгрд
چه جوییم ازین گنبد تیزگرد
Ки ҳаргиз наёсоед аз коркард
که هرگز نیاساید از کارکرد
Якро ҳамеи тоҷ шоҳӣ диҳад
یک را همی تاج شاهی دهد
Яке ро баи дарё ба моҳӣ диҳад
یکی رابه دریا به ماهی دهد
Якеро бараҳнаи сару пойу сифт
یکی را برهنه سر و پای و سفت
На ором ва хӯрд ва на ҷой наҳуфт
نه آرام و خورد و نه جای نهفت
Якеро диҳад нӯшау шаҳду шер
یکی را دهد نوشه و شهد و شیر
Бипушад ба дебо ва хазу ҳарир
بپوشد به دیبا و خز و حریر
Саранҷоми ҳарду ба хок андаранд
سرانجام هردو به خاک اندرند
Ба торики дом ҳалок андаранд
به تاریک دام هلاک اندرند
Агар худ нзодии хирадманди мард
اگر خود نزادی خردمند مرد
Набӯдӣ варои рӯзи нангу набард
نبودی ورا روز ننگ و نبرد
Надидӣ ҷаҳон аз буна ба бадӣ
ندیدی جهان از بنه به بدی
Агар ки бадии мард агар маи бадӣ
اگر که بدی مرد اگر مه بدی
Кунун ранҷ дар кор хусрав барем
کنون رنج در کار خسرو بریم
Бхўонндаҳ огоҳӣ навбарем
بخواننده آگاهی نوبریم