Чу ширўӣ бинишаст бртхти ноз

چو شیروی بنشست برتخت ناز

Ба сар барниҳод он кеи тоҷи оз

به سر برنهاد آن کیی تاج آز

Бирафтанд гӯяндаи эрониён

برفتند گوینده ایرانیان

Бирав хонданди офарини каён

برو خواندند آفرین کیان

Ҳаме гуфт ҳаряк ба бонги баланд

همی‌گفت هریک به بانگ بلند

Ки эй пари ҳунари хусрави арҷманд

که ای پر هنر خسرو ارجمند

Чунон ҳам ки яздони туро дод тоҷ

چنان هم که یزدان تو را داد تاج

Нишастӣ ба ором бар тахти оҷ

نشستی به آرام بر تخت عاج

Бмоноди гетӣ ба фарзанди ту

بماناد گیتی به فرزند تو

Чунин ҳам ба хуишону пайванди ту

چنین هم به خویشان و پیوند تو

Чунин дод посухи бадишони Қубод

چنین داد پاسخ بدیشان قباد

Ки ҳамвора пирӯз бошеду шод

که همواره پیروز باشید و شاد

Набошем то ҷовдони бдкнш

نباشیم تا جاودان بدکنش

Чаҳ некӯ буд дод бохуши маниш

چه نیکو بود داد باخوش منش

Ҷаҳонро бидорем бо эминӣ

جهان را بداریم با ایمنی

Бабрем кирдори оҳрмнӣ

ببُریم کردار آهرمنی

з боистатар кори пешии маро

ز بایسته‌تر کار پیشی مرا

Ки афзӯн буд фару хешии маро

که افزون بود فر و خویشی مرا

Паёмӣ фиристам ба назд падар

پیامی فرستم به نزد پدر

Бигӯям бадви ин сухан дар ба дар

بگویم بدو این سخن در به در

зи нохуби корӣ ки ӯ ронадаст

ز ناخوب کاری که او راندست

Барин гӯнаи корӣ ба пеш омадаст

برین گونه کاری به پیش آمدست

Ба яздон кунад пӯзиш ӯ аз гуноҳ

به یزدان کند پوزش او از گناه

Гроиндаҳ гардад ба ойину роҳ

گراینده گردد به آیین و راه

Бипардозам он гуҳ ба кори ҷаҳон

بپردازم آن گه به کار جهان

Бакӯшам ба дод ошкору ниҳон

بکوشم به داد آشکار و نهان

Ба ҷои накукор некӣ кунем

به جای نکوکار نیکی کنیم

Дили марди дарвеши роншкним

دل مرد درویش رانشکنیم

Дутан боядам роду никўсхн

دوتن بایدم راد و نیکوسخن

Куҷо ёд доранд зи кори куҳан

کجا یاد دارند ز کار کهن

Бидон анҷуман гуфт кин коркист

بدان انجمن گفت کاین کارکیست

зи эрониёни пок ва бедор кист

ز ایرانیان پاک و بیدار کیست

Намуданд гардони саросар ба чашм

نمودند گردان سراسر به چشم

Ду устодро гар нагиранд хашм

دو استاد را گر نگیرند خشم

Бидонаст ширўии коиронён

بدانست شیروی کایرانیان

Киро баргузинанд пок аз миён

که را برگزینند پاک از میان

Чу аштоду хроди брзини пер

چو اشتاد و خراد برزین پیر

Ду доноу гӯяндау ёдгир

دو دانا و گوینده و یادگیر

Бадишон чунин гуфт к-эии бхрдон

بدیشان چنین گفت کای بخردان

Ҷаҳондидау коркардаи радон

جهاندیده و کارکرده ردان

Мадоред кори ҷаҳонро ба ранҷ

مدارید کار جهان را به رنج

Ки аз ранҷ ёбад сарафрози ганҷ

که از رنج یابد سرافراز گنج

Ду донанда бе коми бархестанд

دو داننده بی‌کام برخاستند

Пар аз об мижгон биёростанд

پر از آب مژگان بیاراستند

Чу хрод бар зину аштогшсп

چو خراد بر زین و اشتاگشسپ

Ба фармон нишастанд ҳар ду бар асп

به فرمان نشستند هر دو بر اسپ

Бадишон чунин гуфт каз дил кунун

بدیشان چنین گفت کز دل کنون

Бибояд гирифтани раҳи тисФўн

بباید گرفتن ره طیسفون

Паёмии расонид назд падар

پیامی رسانید نزد پدر

Сухани ёдгирии ҳама дар бадар

سخن یادگیری همه در بدر

Бигӯе ки моро набад ин гуноҳ

بگویی که ما را نبد این گناه

На эрониёнро бади ин дастгоҳ

نه ایرانیان را بد این دستگاه

Ки боди аФраҳ эзадӣ ёфтӣ

که باد افرهٔ ایزدی یافتی

Чу аз некӯӣ рӯй бар тофтӣ

چو از نیکوی روی بر تافتی

Яке онки нобоки хӯни падар

یکی آنک ناباک خون پدر

Наризад зи тани поки зодаи писар

نریزد ز تن پاک زاده پسر

Набошад ҳамон низ ҳам достон

نباشد همان نیز هم داستان

Ки пешаш касе гуяд ин достон

که پیشش کسی گوید این داستان

Дигар онки гетии пар аз ганҷи тест

دگر آنک گیتی پر از گنج تست

Расида ба ҳар кишварии ранҷи тест

رسیده به هر کشوری رنج تست

Набӯдӣ бад-ӣн низ ҳам достон

نبودی بدین نیز هم داستان

Пар аз дард кардӣ дили расатон

پر از درد کردی دل راستان

Сдигр ки чандон далеру савор

سدیگر که چندان دلیر و سوار

Ки буд андари Эрони ҳамаи номдор

که بود اندر ایران همه نامدار

Набуданди шодони зи фарзанди хеш

نبودند شادان ز فرزند خویش

зи бум ва бару поки пайванди хеш

ز بوم و بر و پاک پیوند خویش

Яке сӯии чини бади яке сӯии рӯм

یکی سوی چین بد یکی سوی روم

Пароганда гашта ба ҳар марзу бум

پراگنده گشته به هر مرز و بوم

Дигар онки қайсари биҷой ту кард

دگر آنک قیصر بجای تو کرد

з ҳар гӯна аз ту чаҳ тимор хӯрд

ز هر گونه از تو چه تیمار خورد

Сипаҳ доду духтари туро дод низ

سپه داد و دختر تو را داد نیز

Ҳамон ганҷ ва бо ганҷ бисёр чиз

همان گنج و با گنج بسیار چیز

Ҳамеи хости дори масеҳо ба рӯм

همی‌خواست دار مسیحا به روم

Бидон то шавад хуррами ободи бум

بدان تا شود خرم آباد بوم

Ба ганҷи ту аз дори исо чаҳ суд

به گنج تو از دار عیسی چه سود

Ки қайсар ба хӯбии ҳамеи шод буд

که قیصر به خوبی همی شاد بود

зи бечорагони хостаи бстдӣ

ز بیچارگان خواسته بستدی

зи нафрин ба рӯй ту омад бадӣ

ز نفرین به روی تو آمد بدی

зи яздони шинос онч омадат пеш

ز یزدان شناس آنچ آمدت پیش

Бар андеш зон зишти кирдори хеш

بر اندیش زان زشت کردار خویش

Бидон бад ки кардӣ баҳонаи манам

بدان بد که کردی بهانه منم

Суханро нахусти остонаи манам

سخن را نخست آستانه منم

Ба яздон ки аз ман набад ин гуноҳ

به یزدان که از من نبد این گناه

Нҷстм ки вайрон шавад гоҳи шоҳ

نجستم که ویران شود گاه شاه

Кунун пӯзиши ин ҳамаи бозҷӯӣ

کنون پوزش این همه بازجوی

Бад-ӣни номдорон Эрон бигӯӣ

بدین نامداران ایران بگوی

з ҳар бад ки кардӣ ба яздони гароӣ

ز هر بد که کردی به یزدان گرای

Куҷо ҳаст бар некӯии раҳнамоӣ

کجا هست بر نیکوی رهنمای

Магари мари туро ӯ буд дастгир

مگر مر تو را او بود دستگیر

Бад-ӣни ранҷҳое ки будат гзир

بدین رنجهایی که بودت گزیر

Дигар онки фарзанд будат ду ҳашт

دگر آنک فرزند بودت دو هشت

Шабу рӯзи эшон ба зиндони гузашт

شب و روز ایشان به زندان گذشت

Ба дар бар касе эмин аз ту нахуфт

به در بر کسی ایمن از تو نخفت

зи бими ту бгзоштндӣ наҳуфт

ز بیم تو بگذاشتندی نهفت

Чу бишунид пайғом ӯ ин ду мард

چو بشنید پیغام او این دو مرد

Бирафтанд дилҳо пар аз доғу дард

برفتند دلها پر از داغ و درد

Барин гӯна то кишвари тисФўн

برین گونه تا کشور طیسفون

Ҳамаи дидаи пуробу дили пари зи хӯн

همه دیده پرآب و دل پر ز خون

Нишаста бадар бар глинўш буд

نشسته بدر بر گلینوش بود

Ки гуфтӣ замин зу пар аз ҷӯш буд

که گفتی زمین زو پر از جوش بود

Ҳамаи лашкараши як сари ороста

همه لشکرش یک سر آراسته

Кашида ҳамаи теғу пероста

کشیده همه تیغ و پیراسته

Абои ҷавшан ва худ бастаи миён

ابا جوشن و خود بسته میان

Ҳамон тозии аспони бабри гстўон

همان تازی اسپان به برگستوان

Ба ҷанги андаруни гурз пӯлод дошт

به جنگ اندرون گرز پولاد داشت

Ҳамаи дили пар аз оташ ва бод дошт

همه دل پر از آتش و باد داشت

Чу хроди брзину аштогшсп

چو خراد برزین و اشتاگشسپ

Фурӯд омаданд ин ду доно аз асп

فرود آمدند این دو دانا از اسپ

Глинўш бар пои ҷусти он замон

گلینوش بر پای جست آن زمان

зи дидори эшон ббди шодмон

ز دیدار ایشان ببد شادمان

Баҷое ки боист бншондшон

بجایی که بایست بنشاندشان

Ҳамеи меҳтар номвар хондашон

همی مهتر نامور خواندشان

Сухани гӯии хроди брзини нахуст

سخن گوی خراد برزین نخست

Забонро ба об далерӣ бишуст

زبان را به آب دلیری بشست

Глинўшро гуфт фаррухи Қубод

گلینوش را گفت فرخ قباد

Ба ороми тоҷ каён барниҳод

به آرام تاج کیان برنهاد

Ба Эрону турон ва рӯм огаҳӣаст

به ایران و توران و روم آگهیست

Ки ширўӣ бар тахти шоҳншҳист

که شیروی بر تخت شاهنشهیست

Тўоини ҷавшан ва худу габру камон

تواین جوشن و خود و گبر و کمان

Чаҳ дорӣ ҳаме кистат бади гумон

چه داری همی کیستت بد گمان

Глинўш гуфт эй ҷаҳондидаи мард

گلینوش گفت ای جهاندیده مرد

Ба коми ту бодои ҳамаи коркард

به کام تو بادا همه کارکرد

Ки тимори барадии зи нозуки танам

که تیمار بردی ز نازک تنم

Куҷои оҳанӣн буд пероҳанам

کجا آهنین بود پیراهنم

Барин меҳр бар офарини хўонмт

برین مهر بر آفرین خوانمت

Сазое ки гавҳари броФшонмт

سزایی که گوهر برافشانمت

Набошад ба ҷузи хуби гуфтори ту

نباشد به جز خوب گفتار تو

Ки хуршеди бодои нигаҳдори ту

که خورشید بادا نگهدار تو

Ба кории куҷо омдстӣ бигӯӣ

به کاری کجا آمدستی بگوی

Пас онгаҳ суханҳои ман бозҷӯӣ

پس آنگه سخنهای من بازجوی

Чунин дод посух ки фаррухи Қубод

چنین داد پاسخ که فرخ قباد

Ба хусрави маро чанд пайғом дод

به خسرو مرا چند پیغام داد

Агар боз хоҳӣ бигӯям ҳама

اگر باز خواهی بگویم همه

Паёми ҷаҳондори шоҳи рама

پیام جهاندار شاه رمه

Глинўш гуфт ин гиронмояи мард

گلینوش گفت این گرانمایه مرد

Ки донад суханҳо ҳама ёд кард

که داند سخنها همه یاد کرد

зи лекини марои шоҳи Эрони Қубод

ز لیکن مرا شاه ایران قباد

Басии андарин панд ва андарз дод

بسی اندرین پند و اندرز داد

Ки ҳамдостонӣ макун рӯзу шаб

که همداستانی مکن روز و شب

Ки каси пеши хусрави кушояди ду лаб

که کس پیش خسرو گشاید دو لب

Магари онки гуфтор ӯ бишинавӣ

مگر آنک گفتار او بشنوی

Агар порсӣ гуяд ар паҳлавӣ

اگر پارسی گوید ار پهلوی

Чунин гуфт аштоди к-эии шодком

چنین گفت اشتاد کای شادکام

Ман андар наоне надорам паём

من اندر نهانی ندارم پیام

Паёмӣаст кони теғ бор оварад

پیامیست کان تیغ بار آورد

Сари саракашон дар канор оварад

سر سرکشان در کنار آورد

Ту акнӯн зи хусрави барин борхўоаҳ

تو اکنون ز خسرو برین بارخواه

Бидон то бигӯям паёмаши зи шоҳ

بدان تا بگویم پیامش ز شاه

Глинўш бишунид ва бар пои ҷуст

گلینوش بشنید و بر پای جست

Ҳамаи бандҳо ро баами бршкст

همه بندها رابهم برشکست

Бар шоҳ шуд даст карда бикаш

بر شاه شد دست کرده بکش

Чунон чун бибояд прсторФш

چنان چون بباید پرستارفش

Бадв гуфт шоҳои анӯшаи бадӣ

بدو گفت شاها انوشه بدی

Мабодои дили ту нижанд аз бадӣ

مبادا دل تو نژند از بدی

Чу аштоду хроди брзин ба шоҳ

چو اشتاد و خراد برزین به شاه

Паём овареданд зон боргоҳ

پیام آوریدند زان بارگاه

Бихандед хусрав ба овоз гуфт

بخندید خسرو به آواز گفت

Ки ин рои ту бо хирад нест ҷуфт

که این رای تو با خرد نیست جفت

Гарав шаҳриёраст пас ман кӣм

گرو شهریارست پس من کیم

Дарин танги зиндони з баҳр чем

درین تنگ زندان ز بهر چیم

Ки аз ман ҳамеи бор боядат хост

که از من همی بار بایدت خواست

Агар кажи гӯйӣ агар роҳи рост

اگر کژ گویی اگر راه راست

Биёмад глинўш назд гӯон

بیامد گلینوش نزد گوان

Бигуфт ин сухани гуфтани паҳлавон

بگفت این سخن گفتن پهلوان

Кунун даст карда бикаш дар шавед

کنون دست کرده بکش در شوید

Бигӯеду гуфтор ӯ бишанвед

بگویید و گفتار او بشنوید

Ду марди хирадманду покизаи гӯй

دو مرد خردمند و پاکیزه‌گوی

Ба дастор чинӣ бапушед рӯй

به دستار چینی بپوشید روی

Чу диданди бурданди пешаши намоз

چو دیدند بردند پیشش نماز

Ббўднд ҳар ду замонии дароз

ببودند هر دو زمانی دراز

Ҷаҳондор бар шодўрди бузург

جهاندار بر شادورد بزرگ

Навиштаи ҳамаи пайкараши мяшу гург

نوشته همه پیکرش میش و گرگ

Ҳамон зар ва гавҳар бирав бофта

همان زر و گوهر برو بافته

Саросари як андар дигар тофта

سراسر یک اندر دگر تافته

Ниҳоляш дар зери дебои зард

نهالیش در زیر دیبای زرد

Пас пушт ӯ маснади ложвард

پس پشت او مسند لاژورد

Баӣ тноўри гирифтаи бадаст

بهی تناور گرفته بدست

Дижами хуфта бар ҷойгоҳ нишаст

دژم خفته بر جایگاه نشست

Чўдиди он ду марди гиронмоя ро

چودید آن دو مرد گرانمایه را

Ба донои андари сармоя ро

به دانایی اندر سرمایه را

Аз он хуфтагӣ хештан кард рост

از آن خفتگی خویشتن کرد راست

Ҷаҳони офаринандаро ёри хост

جهان آفریننده را یار خواست

Ба болини ниҳоди он гиромӣ баӣ

به بالین نهاد آن گرامی بهی

Бидон то бипурсед з ҳар ду раҳе

بدان تا بپرسید ز هر دو رهی

Баӣ зон ду болаш ба нармии бгшт

بهی زان دو بالش به نرمی بگشت

Бе озори гардони зи марқади гузашт

بی‌آزار گردان ز مرقد گذشت

Бад-ӣни гӯна то шодўрди маин

بدین گونه تا شادورد مهین

Ҳамеи гашти тошд ба рӯй замин

همی‌گشت تاشد به روی زمین

Ба пўииди аштод ва он барграфт

به پویید اشتاد و آن برگرفت

Ба молидааш аз хок ва бар сар гирифт

به مالیدش از خاک و بر سر گرفت

Ҷаҳондор аз аштоди бргошт рӯй

جهاندار از اشتاد برگاشت روی

Бидон то надид аз баӣ рангу буи

بدان تا ندید از بهی رنگ و بوی

Баӣ ронҳоднд бар шодўрд

بهی رانهادند بر شادورد

Ҳаме буд барпои пеши ин ду мард

همی‌بود برپای پیش این دو مرد

Пар андеша шуд номдор аз баӣ

پر اندیشه شد نامدار از بهی

Надид андар ва ҳеҷ фол баӣ

ندید اندر و هیچ فال بهی

Ҳмонгаҳи сӯй осмон кард рӯй

همانگه سوی آسمان کرد روی

Чунин гуфт к-эии довари рости гӯй

چنین گفت کای داور راست گوی

Ки баргирад он ракаи ту аФгнӣ

که برگیرد آن راکه تو افگنی

Ки пайвандади онро ки ту башиканӣ

که پیوندد آن را که تو بشکنی

Чу аз дӯдаам бахти равшани бгшт

چو از دوده‌ام بخت روشن بگشت

Ғам оварад чун равшанои гузашт

غم آورد چون روشنایی گذشت

Ба аштод гуфт ончи дории паём

به اشتاد گفت آنچ داری پیام

Азон бе маниши кӯдаки зишти ком

ازان بی منش کودک زشت کام

Вазони бади сголон ки бе донишанд

وزان بد سگالان که بی‌دانشند

з бе донишии вижа беромиш анд

ز بی دانشی ویژه بی رامش‌اند

Ҳамон зон сипоҳи парогандагон

همان زان سپاه پراگندگان

Пари андешау тираи дили бандагон

پر اندیشه و تیره دل بندگان

Бихоҳад шудани бахти зини дудмон

بخواهد شدن بخت زین دودمان

Намонад дарин тухмаи каси шодмон

نماند درین تخمه کس شادمان

Сӯй носазоён шавад тоҷи втхт

سوی ناسزایان شود تاج وتخت

Таба гардад ин хусравонеи дарахт

تبه گردد این خسروانی درخت

Намонад бузургӣ ба фарзанди ман

نماند بزرگی به فرزند من

На бар дӯдау хешу пайванди ман

نه بر دوده و خویش و پیوند من

Ҳамаи дӯстони вижа душман шаванд

همه دوستان ویژه دشمن شوند

Бад-ӣни дӯдаи бдгўӣ ва бдтн шаванд

بدین دوده بَدگوی و بَدتَن شوند

Ниҳони ошкорои бикради ин баӣ

نهان آشکارا بکرد این بهی

Ки бе ту шавад тахти шоҳии тиҳӣ

که بی تو شود تخت شاهی تهی

Сухан ҳарч бишунидӣ акнӯн бигӯӣ

سخن هرچ بشنیدی اکنون بگوی

Паёмаши марои камтар аз оби ҷӯй

پیامش مرا کمتر از آب جوی

Кушоданд гуё забони ин ду мард

گشادند گویا زبان این دو مرد

Баровард печони яке боди сард

برآورد پیچان یکی باد سرد