Яке пери бади номаши озоди сарв
یکی پیر بد نامش آزاد سرو
Ки бо Аҳмади саҳл будӣ ба Марв
که با احمد سهل بودی به مرو
Дилии пари зи дониши сиррии пари сухан
دلی پر ز دانش سری پر سخن
Забони пари зи гуфторҳои куҳан
زبان پر ز گفتارهای کهن
Куҷои нома хусравон доштӣ
کجا نامهٔ خسروان داشتی
Тану пайкар паҳлавон доштӣ
تن و پیکر پهلوان داشتی
Ба сом Наримон кашидӣ нажод
به سام نریمان کشیدی نژاد
Басӣ доштӣ разми рустам ба ёд
بسی داشتی رزم رستم به یاد
Бигӯям кунун онч азу ёфтам
بگویم کنون آنچ ازو یافتم
Суханро як андар дигар бофтам
سخن را یک اندر دگر بافتم
Агар монами андари сипанҷии сарой
اگر مانم اندر سپنجی سرای
Равон ва хирад бошудам раҳнамоӣ
روان و خرد باشدم رهنمای
Срорми ман ин номаи бостон
سرآرم من این نامهٔ باستان
Ба гетии бимонами яке достон
به گیتی بمانم یکی داستان
Ба номи ҷаҳондори Маҳмӯди шоҳ
به نام جهاندار محمود شاه
Абулқосими он фар дияему гоҳ
ابوالقاسم آن فر دیهیم و گاه
Худованди Эрону нирону ҳинд
خداوند ایران و نیران و هند
зи фарш ҷаҳон шуд чу рӯмӣ паранд
ز فرش جهان شد چو رومی پرند
Ба бахшиши ҳамеи ганҷи бпрогнд
به بخشش همی گنج بپراگند
Ба доноӣ аз ганҷи номи огнд
به دانایی از گنج نام آگند
Бузургаст ва чун солиён бугзарад
بزرگست و چون سالیان بگذرد
Азу гуяд онкас ки дорад хирад
ازو گوید آنکس که دارد خرد
зи разму зи базму зи бахшу шикор
ز رزم و ز بزم و ز بخش و شکار
з додаш ҷаҳон шуд чу хуррами баҳор
ز دادش جهان شد چو خرم بهار
Хунак онк бинад кулоҳи варо
خنک آنک بیند کلاه ورا
Ҳамон боргоҳу сипоҳи варо
همان بارگاه و سپاه ورا
Ду гӯш ва ду пои ман оҳӯ гирифт
دو گوش و دو پای من آهو گرفت
Тиҳии дастӣу сол неру гирифт
تهی دستی و سال نیرو گرفت
Бибастам барин гӯнаи бадхоҳи бахт
ببستم برین گونه بدخواه بخت
Бинолам зи бахти баду соли сахт
بنالم ز بخت بد و سال سخت
Шаб ва рӯз хонам ҳамеи офарин
شب و روز خوانم همی آفرین
Барон додгари шаҳриёри замин
بران دادگر شهریار زمین
Ҳамаи шаҳр бо ман бад-ӣн ёваранд
همه شهر با من بدین یاورند
Ҷузи онкас ки бддин ва бадгавҳаранд
جز آنکس که بددین و بدگوهرند
Ки то ӯ ба тахт ке барнишаст
که تا او به تخت کیی برنشست
Дар кину дасти бадиро бибаст
در کین و دست بدی را ببست
Бипечанд онро ки бешӣ кунад
بپیچاند آن را که بیشی کند
Вагар чанд бешии з пешӣ кунад
وگر چند بیشی ز پیشی کند
Бибахшоед онро ки дорад хирад
ببخشاید آن را که دارد خرد
зи андозаи рӯз барнагзарад
ز اندازهٔ روز برنگذرد
Азу ёдгорӣ кунам дар ҷаҳон
ازو یادگاری کنم در جهان
Ки то ҳаст мардум нагардад ниҳон
که تا هست مردم نگردد نهان
Бад-ӣни номаи шаҳриёрони пеш
بدین نامهٔ شهریاران پیش
Бузургону ҷангии саворони пеш
بزرگان و جنگی سواران پیش
Ҳамаи разм ва базмасту ройу сухан
همه رزم و بزمست و رای و سخن
Гузаштаи басии рӯзгори куҳан
گذشته بسی روزگار کهن
Ҳамон донишу дайну парҳезу рой
همان دانش و دین و پرهیز و رای
Ҳамон раҳнамӯнӣ ба дигари сарой
همان رهنمونی به دیگر سرای
зи чизе казишон писанд оядаш
ز چیزی کزیشان پسند آیدش
Ҳамин рӯзро сӯдманд оядаш
همین روز را سودمند آیدش
Казон бартарони ёдгораш буд
کزان برتران یادگارش بود
Ҳамон мӯниси рӯзгораш буд
همان مونس روزگارش بود
Ҳаме чашм дорам бад-ӣни рӯзгор
همی چشم دارم بدین روزگار
Ки динор ёбам ман аз шаҳриёр
که دینار یابم من از شهریار
Дигар чашм дорам ба дигари сарой
دگر چشم دارم به دیگر سرای
Ки омурзиш ояд маро аз худоӣ
که آمرزش آید مرا از خدای
Ки аз ман пас аз марг монад нишон
که از من پس از مرگ ماند نشان
зи ганҷи шаҳаншоҳи гарданкашон
ز گنج شهنشاه گردنکشان
Кунун бозгардам ба гуфтори сарв
کنون بازگردم به گفتار سرو
Фурӯзандаи саҳли моҳон ба Марв
فروزندهٔ سهل ماهان به مرو