Чу бинишаст бо сӯги моҳии Балош

چو بنشست با سوگ ماهی بلاش

Сараши пари зи гирду Рахши пурхарош

سرش پر ز گرد و رخش پرخراش

Сипоҳ омаду мӯбади мӯбадон

سپاه آمد و موبد موبدان

Ҳар онкас ки буд аз раду бхрдон

هر آنکس که بود از رد و بخردان

Фаровон бигуфтанд бо ӯ зи панд

فراوان بگفتند با او ز پند

Суханҳо ки будӣ варои сӯдманд

سخنها که بودی ورا سودمند

Барон тахти шоҳяши бншонднд

بران تخت شاهیش بنشاندند

Басии зару гавҳар барафшонданад

بسی زر و گوهر برافشاندند

Чу бинишаст бар гоҳ гуфт эй радон

چو بنشست بر گاه گفت ای ردان

Биҷавӣед ройу дили бхрдон

بجویید رای و دل بخردان

Шуморо бузургӣаст наздики ман

شما را بزرگیست نزدیک من

Чу равшан шавад рои торики ман

چو روشن شود رای تاریک من

Ба гетӣ ҳар онкас ки некӣ кунад

به گیتی هر آنکس که نیکی کند

Бакӯшад ки то рой мо нашканад

بکوشد که تا رای ما نشکند

Ҳар онкас куҷо бошад ӯ бадсигол

هر آنکس کجا باشد او بدسگال

Ки хоҳад ҳамеи кори худро ҳам?ил

که خواهد همی کار خود را همال

Нахустин ба пандаш тавонгар кунам

نخستین به پندش توانگر کنم

Чу напазирад аз хунаш афсар кунам

چو نپذیرد از خونش افسر کنم

Ҳронгаҳ ки зини лашкари дайни параст

هرآنگه که زین لشکر دین‌پرست

Бинолад бар мо яке зердаст

بنالد بر ما یکی زیردست

Дили мард бидодгар башиканам

دل مرد بیدادگر بشکنم

Ҳамаи беху шохаши зи бен бркнм

همه بیخ و شاخش ز بن برکنم

Мабошед густох бо подшо

مباشید گستاخ با پادشا

Бавижа касе кӯ буд порсо

بویژه کسی کو بود پارسا

Ки ӯ гоҳ заҳрасту гуҳи пои заҳр

که او گاه زهرست و گه پای‌زهر

Мҷўиид аз заҳри тирёки баҳр

مجویید از زهر تریاک بهر

зи гетии ту хўшнўдии шоҳи ҷӯй

ز گیتی تو خوشنودی شاه‌جوی

Машав пеши тахташи магари тоза рӯй

مشو پیش تختش مگر تازه‌روی

Чу хашм оварад шоҳ пӯзиш гузин

چو خشم آورد شاه پوزش گزین

Ҳаме хон ба бедоду додоФрин

همی خوان به بیداد و دادآفرین

Ҳронгаҳ ки гӯйӣ ки доно шудам

هرآنگه که گویی که دانا شدم

Ба ҳар донишӣ бар тавоно шудам

به هر دانشی بر توانا شدم

Чунон дон ки нодонтарӣ он замон

چنان دان که نادان‌تری آن زمان

Машав бар тани хеш бар бадгумон

مشو بر تن خویش بر بدگمان

Вагар кор бандед панди маро

وگر کار بندید پند مرا

Сухани гуфтани сӯдманди маро

سخن گفتن سودمند مرا

зи шоҳон донанда ёбед ганҷ

ز شاهان داننده یابید گنج

Касеро з дониш надидам ба ранҷ

کسی را ز دانش ندیدم به رنج

Бирав меҳтарони офарини хонданд

برو مهتران آفرین خواندند

зи доноӣ ӯ фурӯи монданд

ز دانایی او فرو ماندند

Бирафтанд хушнӯди зи айвони ӯй

برفتند خشنود ز ایوان اوی

Ба яздони супурдаи тану ҷони ӯй

به یزدان سپرده تن و جان اوی

Бдонгаҳ ки пирӯз шуд сӯии ҷанг

بدآنگه که پیروز شد سوی جنگ

Яке паҳлавони ҷуст бо ройу санг

یکی پهلوان جست با رای و سنگ

Ки бошад нигаҳбони тахту кулоҳ

که باشد نگهبان تخت و کلاه

Балоши ҷавонро буд никхўоаҳ

بلاش جوان را بود نیکخواه

Бидон кори шоистаи бади сўФзоӣ

بدان کار شایسته بد سوفزای

Яке номвар буд покизаи рой

یکی نامور بود پاکیزه‌رای

Ҷаҳондида аз шаҳри Широз буд

جهاندیده از شهر شیراز بود

Спҳбддлу гардани афроз буд

سپهبددل و گردن‌افراز بود

Ҳам ӯ марзбони бади бзоблстон

هم او مرزبان بد بزابلستان

Бибасту бғзнину коблстон

ببست و بغزنین و کابلستان

Чу огоҳӣ омад сӯии сўФзоӣ

چو آگاهی آمد سوی سوفزای

зи пирӯз берой ва бе раҳнамоӣ

ز پیروز بی‌رای و بی‌رهنمای

зи мижгони сиришкаши брхи брчкид

ز مژگان سرشکش به رخ برچکید

Ҳамаи ҷомаи паҳлавии брдрид

همه جامهٔ پهلوی بردرید

з сар барграфтанд гардони кулоҳ

ز سر برگرفتند گردان کلاه

Ба мотам нишастанд бо сӯги шоҳ

به ماتم نشستند با سوگ شاه

Ҳаме гуфт бар кӣнаи шаҳриёр

همی‌گفت بر کینهٔ شهریار

Балоши ҷавон чун буд хостор

بلاش جوان چون بود خواستار

Бидонаст кони кор бесуд шуд

بدانست کان کار بی‌سود شد

Сари тоҷи шоҳии пар аз дӯд шуд

سر تاج شاهی پر از دود شد

Сипоҳи парогандаро гирд кард

سپاه پراگنده را گرد کرد

Бузади кӯси ваз дашт бархест гирд

بزد کوس وز دشت برخاست گرد

Фароз омадаш тиғзни сад ҳазор

فراز آمدش تیغزن صد هزار

Ҳамаи ҷангҷӯӣ аз дар корзор

همه جنگجوی از در کارزار

Дирам дод ва он лашкар обод кард

درم داد و آن لشکر آباد کرد

Дили мардуми кӣнаи вар шод кард

دل مردم کینه‌ور شاد کرد

Фиристода Эй хонд ширини забон

فرستاده‌ای خواند شیرین‌زبان

Хирадманду бедору равшани равон

خردمند و بیدار و روشن‌روان

Яке нома бинвишт пари доғу дард

یکی نامه بنوشت پر داغ و درد

Ду дидаи пар аз обу рухсори зард

دو دیده پر از آب و رخسار زرد

Ба номаи даруни пандҳо ёд дод

به نامه درون پندها یاد داد

зи ҷамшеду Кайхусрави киқбод

ز جمشید و کیخسرو کیقباد

Вазон пас фиристод назд Балош

وزان پس فرستاد نزد بلاش

Ки шоҳои ту аз марг ғамгин мабош

که شاها تو از مرگ غمگین مباش

Ки ин марг ҳар кас нахоҳад чашид

که این مرگ هر کس بخواهد چشید

Шикебеу ном бояд гузид

شکیبایی و نام باید گزید

зи боди омада боз гардад бидам

ز باد آمده باز گردد بدم

Яке дод хондашу дигари ситам

یکی داد خواندش و دیگر ستم

Кунун ман ба дастурии шаҳриёр

کنون من به دستوری شهریار

Басӣҷами барин гӯна бар корзор

بسیجم برین گونه بر کارزار

Казин кӣнау хӯни пирӯзи шоҳ

کزین کینه و خون پیروز شاه

Бинолад зи чархи равони ҳўру моҳ

بنالد ز چرخ روان هور و ماه

Фиристодаи зин рӯй бардошти пой

فرستاده زین روی برداشت پای

Вазони сӯй гирён бишуд бози ҷой

وزان سوی گریان بشد باز جای

Биёрост лашкар чу пари тзрў

بیاراست لشکر چو پر تذرو

Биёмад зи зоўлстони сӯии Марв

بیامد ز زاولستان سوی مرو

Яке мард багазед бедордил

یکی مرد بگزید بیداردل

Ки оҳиста дорад ба гуфтори дил

که آهسته دارد به گفتار دل

Нависандаи номаро гуфт хез

نویسندهٔ نامه را گفت خیز

Ки омад сари хомаро растхез

که آمد سر خامه را رستخیز

Яке нома банавис зии хўшнўоз

یکی نامه بنویس زی خوشنواز

Ки эй бе хиради рӯбаҳи диўсоз

که ای بی‌خرد روبه دیوساز

Гунаҳкор кардӣ ба яздони танат

گنهکار کردی به یزدان تنت

Шавад мӯягар бар ту пероҳанат

شود مویه گر بر تو پیراهنت

Ба шоҳи онк ту кардӣ эй биўФо

به شاه آنک تو کردی ای بیوفا

Бибинӣ кунун зӯри теғи ҷафо

ببینی کنون زور تیغ جفا

Ба киштии шаҳаншоҳро бе гуноҳ

به کشتی شهنشاه را بی‌گناه

Набераи ҷаҳондори баҳроми шоҳ

نبیره جهاندار بهرام شاه

Яке кини нави сохтӣ дар ҷаҳон

یکی کین نو ساختی در جهان

Ки он кӣна ҳаргиз нагардад ниҳон

که آن کینه هرگز نگردد نهان

Чаро пеш ӯ чун яке чоблўс

چرا پیش او چون یکی چاپلوس

Нарафтӣ чу бархест овои кӯс

نرفتی چو برخاست آوای کوس

Ниёии ту зини хонадони зинда буд

نیای تو زین خاندان زنده بود

Падари пеши баҳроми поянда буд

پدر پیش بهرام پاینده بود

Ман инак ба Марви омадами кӣнаи хоҳ

من اینک به مرو آمدم کینه‌خواه

Намонад ба ҳитолёни тоҷу гоҳ

نماند به هیتالیان تاج و گاه

Асирон ва он хоста ҳарч ҳаст

اسیران و آن خواسته هرچ هست

Ки аз размгоҳи омдстти бадаст

که از رزمگاه آمدستت بدست

Ҳамаи бозхўоҳм ба шамшери кин

همه بازخواهم به شمشیر کین

Ба Марв оварам хоки турони замин

به مرو آورم خاک توران زمین

Нмонми ҷаҳонро бФрзнди ту

نمانم جهان را بفرزند تو

На бар дӯдау хешу пайванди ту

نه بر دوده و خویش و پیوند تو

БФрмони яздони бабрами сарат

بفرمان یزدان ببرم سرت

зи хӯни ҳамчу дарё кунам кишварат

ز خون همچو دریا کنم کشورت

На кин бошад ин чанд гӯям дароз

نه کین باشد این چند گویم دراز

Ки аз кини пирӯз бо хўшнўоз

که از کین پیروز با خوشنواز

Шавад зери хоки паии ман табоҳ

شود زیر خاک پی من تباه

Ба яздони рӯонаш буд додхоҳ

به یزدان روانش بود دادخواه

Фиристода бо номаи сўФзоӣ

فرستاده با نامهٔ سوفزای

Биёмад чу шери диловари зи ҷой

بیامد چو شیر دلاور ز جای

Чу ошуфта омад бар хўшнўоз

چو آشفته آمد بر خوشنواز

Бишуд пеши тахту ббрдши намоз

بشد پیش تخت و ببردش نماز

Бадв дод пас номаи сўФзоӣ

بدو داد پس نامهٔ سوفزای

Ҳаме буд як чанд пешаши бпоӣ

همی‌بود یک چند پیشش بپای

Нависандаи номаро дод ва гуфт

نویسندهٔ نامه را داد و گفت

Ки пинҳон бигӯӣ онч нармасту зафт

که پنهان بگوی آنچ نرمست و زفت

Ба меҳтар чунин гуфт марди дабир

به مهتر چنین گفت مرد دبیر

Ки ин номаи пари гурз ва теғасту тир

که این نامه پر گرز و تیغست و تیر

Шикаста шуд он марди ҷанги озмоӣ

شکسته شد آن مرد جنگ‌آزمای

Азон пари сухани номаи сўФзор

ازان پر سخن نامهٔ سوفزای

Ҳам андари замони зуди посухи набшат

هم اندر زمان زود پاسخ نبشت

Сухани ҳарч буд андрўи хубу зишт

سخن هرچ بود اندرو خوب و زشت

Нахустин чунин гуфт каз кирдигор

نخستین چنین گفت کز کردگار

Битарсем вази гардиши рӯзгор

بترسیم وز گردش روزگار

Ки ҳар кас ки будаст яздони параст

که هر کس که بودست یزدان‌پرست

Наёвард дар аҳди шоҳони шикаст

نیاورد در عهد شاهان شکست

Фрстодмши номаи пандманд

فرستادمش نامهٔ پندمند

Дигар аҳди он шаҳриёри баланд

دگر عهد آن شهریار بلند

Бирав хор буд онч гуфтам сухан

برو خوار بود آنچ گفتم سخن

Ҳам андешаи рӯзгори куҳан

هم اندیشهٔ روزگار کهن

Чу ӯ кӣнаи вари гашт ва ман чораи ҷӯй

چو او کینه‌ور گشت و من چاره‌جوی

Сипаҳро чу рӯй андар омад ба рӯй

سپه را چو روی اندر آمد به روی

Ба пирӯз бар ахтар ошуфта шуд

به پیروز بر اختر آشفته شد

На бркоми ман шоҳи ту кушта шуд

نه برکام من شاه تو کشته شد

Чу бишикаст паймон шоҳон дод

چو بشکست پیمان شاهان داد

Набӯд аз ҷавоняши як рӯзи шод

نبود از جوانیش یک روز شاد

Наомад писанди ҷаҳони офарин

نیامد پسند جهان‌آفرین

Ту гӯйӣ ки бигирифт поиши замин

تو گویی که بگرفت پایش زمین

Ҳар онкас ки аҳди ниёи бишиканад

هر آنکس که عهد نیا بشکند

Сари ростиро бпоӣ афганд

سر راستی را بپای افگند

Чу пирӯз бошад ба дашти набард

چو پیروز باشد به دشت نبرد

Шикастаи бикунадаи даруни пари зи гирд

شکسته بکنده درون پر ز گرد

Гар оеи ту эдар ҳам оростаст

گر آیی تو ایدر هم آراستست

На ҷанг ва на ҷанг оварон костаст

نه جنگ و نه جنگ‌آوران کاستست

Фиристода бо нома тозон зи ҷой

فرستاده با نامه تازان ز جای

Ба як ҳафта омад сӯии сўФзоӣ

به یک هفته آمد سوی سوفزای

Чу бархонад он номаро паҳлавон

چو برخواند آن نامه را پهلوان

Ба дашном бикшод гуё забон

به دشنام بگشاد گویا زبان

зи майдон хурӯшидани гоўдм

ز میدان خروشیدن گاودم

Шуниданду овои рўиинаҳи хам

شنیدند و آوای رویینه خم

Бикаш меҳан оварад чандон сипоҳ

به کشمیهن آورد چندان سپاه

Ки бар чархи хуршед гум кард роҳ

که بر چرخ خورشید گم کرد راه

Барин ҳамнишони рӯзи бгзоштнд

برین همنشان روز بگذاشتند

Ҳамеи роҳро хона пиндоштанд

همی راه را خانه پنداشتند

Чу огоҳӣ омад сӯии хўшнўоз

چو آگاهی آمد سوی خوشنواز

Ба дашт омаду ҷангро кард соз

به دشت آمد و جنگ را کرد ساز

Ба пайканд шуд размгоҳӣ гузид

به پیکند شد رزمگاهی گزید

Ки чархи равон рӯй ҳомӯн надид

که چرخ روان روی هامون ندید

Вазин рӯй пари кӣнаи дили сўФзоӣ

وزین روی پر کینه دل سوفزای

Ба кирдори бод андар омад зи ҷой

به کردار باد اندر آمد ز جای

Чу шаб тира шуд паҳлавони сипоҳ

چو شب تیره شد پهلوان سپاه

Ба пелон осӯда барбаст роҳ

به پیلان آسوده بربست راه

Тилоияи ҳамеи гашт бар ҳар ду сӯй

طلایه همی‌گشت بر هر دو سوی

Ҷаҳон шуд пари овози прхошҷўӣ

جهان شد پر آواز پرخاشجوی

Ғўи посбонону бонги ҷарас

غو پاسبانان و بانگ جرس

Ҳаме омад аз давр бар пеш ва пас

همی‌آمد از دور بر پیش و پس

Чунин то падед омад аз меғ шед

چنین تا پدید آمد از میغ شید

Дар ва дашт шуд чун булӯри сипед

در و دشت شد چون بلور سپید

Ду лашкари ҳамеи ҷангро сохтанд

دو لشکر همی جنگ را ساختند

Дирафши бузургӣ барафрохтанад

درفش بزرگی برافراختند

Аз овози гардони прхошхр

از آواز گردان پرخاشخر

Бадаред мари аждаҳоро ҷигар

بدرید مر اژدها را جگر

Ҳавои дом каркас шуд аз пари тир

هوا دام کرکس شد از پر تیر

Замин шуд зи хӯни сарони обгир

زمین شد ز خون سران آبگیر

з ҳар сӯи зи мардони телии кушта буд

ز هر سو ز مردان تلی کشته بود

Кро аз ҷаҳони рӯзи баргашта буд

کرا از جهان روز برگشته بود

Биҷунбед бар қлбгаҳи сўФзоӣ

بجنبید بر قلبگه سوفزای

Якояки сипоҳ андар омад зи ҷой

یکایک سپاه اندر آمد ز جای

Вазон рӯй бо теғи кини хўшнўоз

وزان روی با تیغ کین خوشنواز

Бипечед ва омад ба танагии фароз

بپیچید و آمد به تنگی فراز

Яке теғ зад бар сараши сўФзоӣ

یکی تیغ زد بر سرش سوفزای

Сипоҳ андар омад ба тундии зи ҷой

سپاه اندر آمد به تندی ز جای

Биҷуст аз кафи тиғзни хўшнўоз

بجست از کف تیغزن خوشنواز

Ба шеби андари андохти асб аз фароз

به شیب اندر انداخت اسب از فراز

Бидид онк шуд рӯзгораши дурушт

بدید آنک شد روزگارش درشت

Аннанро бипечед ва бинмуд пушт

عنان را بپیچید و بنمود پشت

Чу боди дмон аз пасаш сўФзоӣ

چو باد دمان از پسش سوفزای

Ҳамеи тохт бо найзаи сргроӣ

همی‌تاخت با نیزهٔ سرگزای

Басӣ кард зон номдорони асир

بسی کرد زان نامداران اسیر

Басӣ кушта шуд ҳам бпикону тир

بسی کشته شد هم بپیکان و تیر

Ҳамеи тохт то пеш лашкар расед

همی‌تاخت تا پیش لشکر رسید

Барра бар басии кушта ва хаста дид

بره بر بسی کشته و خسته دید

зи боло нигаҳ кард пас хўшнўоз

ز بالا نگه کرد پس خوشنواز

Сипаҳро ба ҳомӯни нишебу фароз

سپه را به هامون نشیب و فراز

Ҳамаи дашти пуркуштау хоста

همه دشت پرکشته و خواسته

Шудаи дашт чун чархи ороста

شده دشت چون چرخ آراسته

Силеҳ ва камарҳоу асбу раҳе

سلیح و کمرها و اسب و رهی

Стому синону кулоҳи маӣ

ستام و سنان و کلاه مهی

Ҳамеи барад ҳар кас бар сўФзоӣ

همی‌برد هر کس بر سوفزای

Телӣ гашта чун кӯҳи Албурзи ҷой

تلی گشته چون کوه البرز جای

Бубахшед яксар ҳама бар сипоҳ

ببخشید یکسر همه بر سپاه

Накард андари он чизи таркони нигоҳ

نکرد اندر آن چیز ترکان نگاه

Ба лашкар чунин гуфт комрўзи кор

به لشکر چنین گفت کامروز کار

Ба коми мо бад аз рӯзгор

به کام ما بد از روزگار

Чу хуршед бинмоед аз чархи даст

چو خورشید بنماید از چرخ دست

Барин дашт хира набояд нишаст

برین دشت خیره نباید نشست

Ба кини шаҳаншоҳ Эрон шавем

به کین شهنشاه ایران شویم

Барин диз ба кирдор шерон шавем

برین دز به کردار شیران شویم

Ҳамаи лашкараши даст бар барзаданд

همه لشکرش دست بر برزدند

Ҳаме ҳар касе рой дигар заданд

همی هر کسی رای دیگر زدند

Барин ҳамнишон то зи хами сипеҳр

برین همنشان تا ز خم سپهر

Падед омад он зевари тоҷи меҳр

پدید آمد آن زیور تاج مهر

Табираи баромади зи пардаи сарой

تبیره برآمد ز پرده‌سرای

Нишаст аз бар бора бар сўФзоӣ

نشست از بر باره بر سوفزای

Фиристода Эй омад аз хўшнўоз

فرستاده‌ای آمد از خوشنواز

Ба наздики солори гардани фароз

به نزدیک سالار گردن‌فراز

Ки аз ҷангу пайкору хӯни рехтан

که از جنگ و پیکار و خون ریختن

Набошад ҷуз аз ранҷ ва овихтан

نباشد جز از رنج و آویختن

Ду марди хирадманди некӯи гумон

دو مرد خردمند نیکو گمان

Ба дӯзах фиристем ҳар ду равон

به دوزخ فرستیم هر دو روان

Агар бозҷӯии зи роҳи радӣ

اگر بازجویی ز راه ردی

Бадоне ки он кори бади эзадӣ

بدانی که آن کار بد ایزدی

На бар бод шуд куштаи пирўзшоаҳ

نه بر باد شد کشته پیروزشاه

Каз ахтари саромади бадви солу моҳ

کز اختر سرآمد بدو سال و ماه

Гунаҳкор шуд зонк бишикаст аҳд

گنهکار شد زانک بشکست عهد

Гузин кард ҳанзали биндохти шаҳд

گزین کرد حنظل بینداخت شهد

Кунун бӯданӣ буд ва бар мо гузашт

کنون بودنی بود و بر ما گذشت

Хунаки онки гирд гузашта нагашт

خنک آنک گرد گذشته نگشت

Асирони вази хостаи ҳарч буд

اسیران وز خواسته هرچ بود

зи симу зару гавҳари нобсўд

ز سیم و زر و گوهر نابسود

зи асбу силеҳу зи тоҷу зи тахт

ز اسب و سلیح و ز تاج و ز تخت

Ки он рӯзи бгзошти пирўзбхт

که آن روز بگذاشت پیروزبخت

Фиристам ҳама назд солори шоҳ

فرستم همه نزد سالار شاه

Саропардау ганҷу пелу сипоҳ

سراپرده و گنج و پیل و سپاه

Чу пирӯзгари сӯии Эрони шӯй

چو پیروزگر سوی ایران شوی

Ба наздики шоҳи далерони шӯй

به نزدیک شاه دلیران شوی

Набошад марои сӯии Эрони бсич

نباشد مرا سوی ایران بسیچ

Ту аз аҳди баҳром гардан мапӣч

تو از عهد بهرام گردن مپیچ

Шаҳаншоҳ гетӣ бубахшед рост

شهنشاه گیتی ببخشید راست

Марои тарк ва чинасту Эрони ту рост

مرا ترک و چین است و ایران تو راست

Чу бишунид пайғом ӯ сўФроз

چو بشنید پیغام او سوفزای

Биоварад лашкар ба пардаи сарой

بیاورد لشکر به پرده‌سرای

Фиристодаро гуфт пеши сипоҳ

فرستاده را گفت پیش سپاه

Бигӯӣ онч бишунидӣ аз рзмхўоаҳ

بگوی آنچ بشنیدی از رزمخواه

Биёмад фиристодаи хўшнўоз

بیامد فرستادهٔ خوشنواز

Бигуфт онч буд ошкороу роз

بگفت آنچ بود آشکارا و راز

Чунин гуфт лашкар ки фармони ту рост

چنین گفت لشکر که فرمان تو راست

Бад-ӣни оштии ройу паймони ту рост

بدین آشتی رای و پیمان تو راست

Ба Эрон надонад касе аз ту ба

به ایران نداند کسی از تو به

Бмо бар туе шоҳу солору ма

بما بر تویی شاه و سالار و مه

Чунин гуфт бо саракашони сўФзоӣ

چنین گفت با سرکشان سوفزای

Ки имрӯзи моро ҷузин нест рой

که امروز ما را جزین نیست رای

Казишон азин пас нҷўиими ҷанг

کزیشان ازین پس نجوییم جنگ

Ба Эрон барем ин сипаҳ бе диранг

به ایران بریم این سپه بی‌درنگ

Ки дар дасти эшон буд киқбод

که در دست ایشان بود کیقباد

Чу фарзанди пирӯзи хусрави нажод

چو فرزند پیروز خسرو نژاد

Ҳамон мӯбади мӯбадони Ардашер

همان موبد موبدان اردشیر

зи лашкари бузургони бурноу пер

ز لشکر بزرگان برنا و پیر

Агар ҷанг созем бо хўшнўоз

اگر جنگ سازیم با خوشنواز

Шўдкор бесуд бар мо дароз

شودکار بی‌سود بر ما دراز

Кашад онк дорад зи Эрони асир

کشد آنک دارد ز ایران اسیر

Қубоди ҷаҳонҷӯй чун Ардашер

قباد جهانجوی چون اردشیر

Агар нестӣ дар миёнаи Қубод

اگر نیستی در میانه قباد

з мӯбад накардӣ дилу мағзи ёд

ز موبد نکردی دل و مغز یاد

Гар ӯро зи таркон бад ояд биравӣ

گر او را ز ترکان بد آید بروی

Намонад ба Эрони ҷуз аз гуфту гӯй

نماند به ایران جز از گفت و گوی

Яке нанг бошад ки то растхез

یکی ننگ باشد که تا رستخیز

Бимонад миёни далерони ситез

بماند میان دلیران ستیز

Фиристодаро нағзи посухи диҳем

فرستاده را نغز پاسخ دهیم

Дарин оштии рой фаррух наҳем

درین آشتی رای فرخ نهیم

Магар боз байнем рӯй Қубод

مگر باز بینیم روی قباد

Ки бе ӯ сар подшоҳӣ мабод

که بی او سر پادشاهی مباد

Ҳамон мӯбади покдли Ардашер

همان موبد پاکدل اردشیر

Касеро ки байнед бурноу пер

کسی را که بینید برنا و پیر

Фиристодаро хонд пас паҳлавон

فرستاده را خواند پس پهلوان

Сухан гуфт бо ӯ ба ширини забон

سخن گفت با او به شیرین زبان

Чунин гуфт кин эзадӣ буду бас

چنین گفت کاین ایزدی بود و بس

Ҷаҳони бад сголд нагӯяд бкс

جهان بد سگالد نگوید بکس

Бузургони Эрон ки ҳастанд асир

بزرگان ایران که هستند اسیر

Қубодаст бо номдори Ардашер

قبادست با نامدار اردشیر

Дигар ҳар ки доред бар ноӣ банд

دگر هر که دارید بر نای بند

Фиристед сӯии маниши арҷманд

فرستید سوی منش ارجمند

Дигар хоста ҳарч доред низ

دگر خواسته هرچ دارید نیز

зи динори вази тоҷу ҳаргунаи чиз

ز دینار وز تاج و هرگونه چیز

Якояк фиристед наздики ман

یکایک فرستید نزدیک من

Ба пеши бузургони ин анҷуман

به پیش بزرگان این انجمن

Ба тороҷ ва куштан ниёзем даст

به تاراج و کشتن نیازیم دست

Ки мо бе ниёзему яздони параст

که ما بی‌نیازیم و یزدان‌پرست

зи Ҷайҳун ба рӯз даҳум бигузарем

ز جیحون به روز دهم بگذریم

Вазони пас пеи хокро наспурем

وزان پس پیی خاک را نسپریم

Ҳама ҳарч гуфтам туро гӯши дор

همه هرچ گفتم تو را گوش‌دار

Чу рафтӣ якояк бирав баршумор

چو رفتی یکایک برو برشمار

Фиристодаи ҳам дар замони гашти боз

فرستاده هم در زمان گشت باز

Биёмад гурозон бар хўшнўоз

بیامد گرازان بر خوشنواز

Бигуфт онч бишунид взўи гашти шод

بگفت آنچ بشنید وزو گشت شاد

Ҳамонгоҳ бардошти банди Қубод

همانگاه برداشت بند قباد

Ҳамон хостаи сар ба сар гирд кард

همان خواسته سر به سر گرد کرد

Куҷо ёфт аз хоку дашти набард

کجا یافت از خاک و دشت نبرد

Ҳамон тахт бо тоҷи пирӯзи шоҳ

همان تخت با تاج پیروز شاه

Чу чизи парогандаи он сипоҳ

چو چیز پراگندهٔ آن سپاه

Фиристод яксар сӯии сўФзоӣ

فرستاد یکسر سوی سوفزای

Ба дасти яке марди покизаи рой

به دست یکی مرد پاکیزه‌رای

Чу лашкар бидиданд рӯй Қубод

چو لشکر بدیدند روی قباد

зи дидор ӯ анҷумани гашти шод

ز دیدار او انجمن گشت شاد

Бузургони ҳамаи хаймаи бгзоштнд

بزرگان همه خیمه بگذاشتند

Ҳамаи даст бар осмон доштанд

همه دست بر آسمان داشتند

Ки пӯри шаҳаншоҳро бе газанд

که پور شهنشاه را بی‌گزند

Бидиданд бо ҳрки бади арҷманд

بدیدند با هرک بد ارجمند

Ҳмонгаҳи Фрўҳшти пардаи сарой

همانگه فروهشت پرده‌سرای

Сипаҳбади босб андар оварад пой

سپهبد باسب اندر آورد پای

зи Ҷайҳун гузар кард пирӯзу шод

ز جیحون گذر کرد پیروز و شاد

Абои номвари мӯбаду киқбод

ابا نامور موبد و کیقباد

Чу огоҳӣ омад ба Эрони замин

چو آگاهی آمد به ایران زمین

Азон неки паии меҳтари бФрин

ازان نیک‌پی مهتر بفرین

Ҳамон ҷангу пайкор бо хўшнўоз

همان جنگ و پیکار با خوشنواز

зи рои чунон марди найранги соз

ز رای چنان مرد نیرنگ‌ساز

Ҳамон мӯбади мӯбадони Ардашер

همان موبد موبدان اردشیر

Асирон ки буданд бурноу пер

اسیران که بودند برنا و پیر

Ки аз ҷанги баргашти пирӯзу шод

که از جنگ برگشت پیروز و شاد

Кушода шуд аз банди пои Қубод

گشاده شد از بند پای قباد

Биоварад ва акнӯн зи Ҷайҳуни гузашт

بیاورد و اکنون ز جیحون گذشت

з Эрон сипоҳаст бар кӯҳу дашт

ز ایران سپاهست بر کوه و دشت

Хурӯшии зи Эрони баромад ки гӯш

خروشی ز ایران برآمد که گوش

Ту гуфтӣ ҳаме кар шавад зон хурӯш

تو گفتی همی کر شود زان خروش

Бузургони фарзонаи бархестанд

بزرگان فرزانه برخاستند

Пазира шуданро биёростанд

پذیره شدن را بیاراستند

Балоши он замони тахти заррини ниҳод

بلاش آن زمان تخت زرین نهاد

Ки то брншинд бирав киқбод

که تا برنشیند برو کیقباد

Чу омад ба шаҳри андаруни сўФзоӣ

چو آمد به شهر اندرون سوفزای

Бузургон бирафтанд як сари зи ҷой

بزرگان برفتند یک سر ز جای

Пазира шуданро биёрост шоҳ

پذیره شدن را بیاراست شاه

Ҳаме рафт бо онк будаш сипоҳ

همی‌رفت با آنک بودش سپاه

Балоши он замон дид рӯй Қубод

بلاش آن زمان دید روی قباد

Раҳо гашта аз банди пирӯзу шод

رها گشته از بند پیروز و شاد

Мар ӯро сабки шоҳ дар барграфт

مر او را سبک شاه در برگرفت

зи ҳитолу чини даст бар сар гирифт

ز هیتال و چین دست بر سر گرفت

зи роҳи андари айвон шоҳ омаданд

ز راه اندر ایوان شاه آمدند

Кушодаи дилу нек хоҳ омаданд

گشاده‌دل و نیک‌خواه آمدند

Бифармуд то хон биёростанд

بفرمود تا خوان بیاراستند

намева равад ва ромишгарон хостанд

می و رود و رامشگران خواستند

Ҳаме буд ҷашнӣ на бар орзӯӣ

همی‌بود جشنی نه بر آرزوی

зи тимори пирӯзи озодаи хуй

ز تیمار پیروز آزاده‌خوی

Ҳамаи чомагар сўФзоро ситуд

همه چامه گر سوفزا را ستود

Ббрбти ҳамеи разми таркони сурӯд

ببربط همی رزم ترکان سرود

Маонро ҳамаи чашм бар сўФзоӣ

مهان را همه چشم بر سوفزای

Азу гашта шод ва бадв дода рой

ازو گشته شاد و بدو داده رای

Ҳамаи шаҳри Эрони бадви гашти боз

همه شهر ایران بدو گشت باز

Касеро ки бади кӣнаи хўшнўоз

کسی را که بد کینهٔ خوشنواز

Бидон паҳлавони дили ҳаме шод кард

بدان پهلوان دل همی شاد کرد

Равонро зи андеша озод кард

روان را ز اندیشه آزاد کرد

Ббди сўФзоӣ аз ҷаҳон бе ҳам?ил

ببد سوفزای از جهان بی‌همال

Ҳаме рафт зини гӯна то чори сол

همی‌رفت زین گونه تا چار سال

Набӯдӣ ҷузи он чизи кӯи хостӣ

نبودی جز آن چیز کو خواستی

Ҷаҳонро ба рой худ оростӣ

جهان را به رای خود آراستی

Чри фармон ӯ гашт дар шаҳри фош

چو فرمان او گشت در شهر فاش

Ба хӯбӣ бипардохт гоҳ аз Балош

به خوبی بپرداخت گاه از بلاش

Бадв гуфт шоҳӣ наронӣ ҳаме

بدو گفت شاهی نرانی همی

Бидонро з некон ндонӣ ҳаме

بدان را ز نیکان ندانی همی

Ҳамеи подшоҳӣ ба бозӣ кунӣ

همی پادشاهی به بازی کنی

зи парии ваз бениёзӣ кунӣ

ز پری وز بی‌نیازی کنی

Қубод аз ту дар кори донотрст

قباد از تو در کار داناترست

Бад-ӣни подшоҳии тўонотрст

بدین پادشاهی تواناترست

Ба айвони хеш андар омад Балош

به ایوان خویش اندر آمد بلاش

Наёраст гуфтан ки эдар мабош

نیارست گفتن که ایدر مباش

Ҳаме гуфт бе ранҷи тахти ин буд

همی‌گفت بی‌رنج تخت این بود

Ки бекӯшишу дарду нафрин буд

که بی‌کوشش و درد و نفرین بود