Биёмад бтхт ке барнишаст

بیامد به تخت کیی برنشست

Чунон чун буд шоҳи яздони параст

چنان چون بود شاه یزدان‌پرست

Нахустин чунин гуфт бо меҳтарон

نخستین چنین گفت با مهتران

Ки эй пурҳунари покдли сарварон

که ای پرهنر پاکدل سروران

Ҳаме хоҳам аз довар бе ниёз

همی‌خواهم از داور بی‌نیاز

Ки бошад марои зиндагонии дароз

که باشد مرا زندگانی دراز

Ки киро ба ки дораму ма ба ма

که که را به که دارم و مه به مه

Фаровон хирад бошудам рӯз ба

فراوان خرد باشدم روز به

Сари мардумии бурдборӣ буд

سر مردمی بردباری بود

Сабки сар ҳамеша бхўорӣ буд

سبک سر همیشه به خواری بود

Сутун хирад дод ва бахшоишаст

ستون خرد داد و بخشایشست

Дар бахшиш ӯро чу ороишаст

در بخشش او را چو آرایشست

Забони чарбу гӯяндагӣ фар ӯст

زبان چرب و گویندگی فر اوست

Далерӣу мардонагӣ пар ӯст

دلیری و مردانگی پر اوست

Ҳарон номвар кӯ надорад хирад

هران نامور کو ندارد خرد

зи тахти бузургии куҷои бархӯрд

ز تخت بزرگی کجا برخورد؟

Хирадманди ҳам низ ҷовид нест

خردمند هم نیز جاوید نیست

Фарии бартар аз фар ҷамшед нест

فری برتر از فر جمشید نیست

Чу тоҷаш ба моҳ андар омад бамурд

چو تاجش به ماه اندر آمد بمرد

Нишаст кеи дайгариро супурд

نشست کیی دیگری را سپرد

Намонад барин хоки ҷовиди кас

نماند برین خاک جاوید کس

з ҳар бад ба яздон паноҳеду бас

ز هر بد به یزدان پناهید و بس

Ҳаме буд як сол бо доду панд

همی‌بود یک سال با داد و پند

Хирадманди ваз ҳар бадӣ бе газанд

خردمند وز هر بدی بی‌گزند

Дигар сол рӯй ҳаво хушк шуд

دگر سال روی هوا خشک شد

Ба ҷӯи андаруни об чун машк шуд

به جو اندرون آب چون مشک شد

Се дигари ҳамону чаҳоруми ҳамон

سه دیگر همان و چهارم همان

з хушкӣ набад ҳечкас шодмон

ز خشکی نبد هیچکس شادمان

Ҳаворо даҳони хушк чун хок шуд

هوا را دهان خشک چون خاک شد

зи танагӣ ба ҷӯи об тирёк шуд

ز تنگی به جو آب تریاک شد

зи баси мурдани мардуму чорпоӣ

ز بس مردن مردم و چارپای

Перо надиданд бар хоки ҷой

پیی را ندیدند بر خاک جای

Шаҳаншоҳи Эрон чу дид он шигифт

شهنشاه ایران چو دید آن شگفت

Хароҷу газят аз ҷаҳон барграфт

خراج و گزیت از جهان برگرفت

Ба ҳар сӯ ки анбор будаш ниҳон

به هر سو که انبار بودش نهان

Бубахшед бар кеҳтарону маон

ببخشید بر کهتران و مهان

Хурӯшии баромади зи даргоҳи шоҳ

خروشی برآمد ز درگاه شاه

Ки эй номдорон бо дастгоҳ

که ای نامداران با دستگاه

Ғалла ҳарч доред пайдо кунед

غله هرچ دارید پیدا کنید

зи динори пирӯзи ганҷи огнид

ز دینار پیروز گنج آگنید

Ҳар онкас ки дорад наоне ғалла

هر آنکس که دارد نهانی غله

Вагар гов вагар гӯсфанду гила

وگر گاو و گر گوسفند و گله

Ба нархии фурушад ки ӯро ҳавост

به نرخی فروشد که او را هواست

Ки аз хӯрдании ҷонвар бе навост

که از خوردنی جانور بی‌نواست

Ба ҳар кордорӣу худкома Эй

به هر کارداری و خودکامه‌ای

Фиристод тозон яке нома Эй

فرستاد تازان یکی نامه‌ای

Ки анборҳо бргшоинди боз

که انبارها برگشایند باز

Ба гетии бронкс ки ҳасташ ниёз

به گیتی برآنکس که هستش نیاز

Касегар бимиради бноёФти нон

کسی گر بمیرد بنایافت نان

зи бурно ва аз пери марду занон

ز برنا و از پیر مرد و زنان

Бирезам зи тани хӯни анбордор

بریزم ز تن خون انباردار

Куҷои кор яздон гирифтаст хор

کجا کار یزدان گرفتست خوار

Бифармуд то хонаи бгзоштнд

بفرمود تا خانه بگذاشتند

Ба дашт омад ва даст бардоштанд

به دشت آمد و دست برداشتند

Ҳаме ба осмон андар омад хурӯш

همی به آسمان اندر آمد خروش

зи баси мӯяу дарду зорӣу ҷӯш

ز بس مویه و درد و زاری و جوش

зи кӯҳу биёбони вази дашту ғор

ز کوه و بیابان وز دشت و غار

зи яздони ҳамеи хостӣ зинҳор

ز یزدان همی‌خواستی زینهار

Барин гӯна то ҳафт сол аз ҷаҳон

برین گونه تا هفت سال از جهان

Надиданд сабзӣ киону маон

ندیدند سبزی کهان و مهان

Биҳиштам биёмад маи фордин

به هشتُم بیامد مه فرودین

Баромади яке абр бо офарин

برآمد یکی ابر با آفرین

Ҳаме дар борид бар хоки хушк

همی درّ بارید بر خاک خشک

Ҳаме омад аз бӯстони буии машк

همی‌آمد از بوستان بوی مشک

Шудаи жолаи бргл чу мл дар қадаҳ

شده ژاله بر گل چو مل در قدح

Ҳаме тофт аз абри қавси қзҳ

همی‌تافت از ابر قوس قزح

Замона бараст аз бади бадгумон

زمانه‌ برست از بد بدگمان

Ба ҳарҷоӣ бар зиҳи ниҳодаи камон

به هرجای بر زه نهاده کمان

Чу пирӯз азон рӯз танагӣ бараст

چو پیروز ازان روز تنگی‌ برست

Бар ором бар тахт шоҳӣ нишаст

بر آرام بر تخت شاهی نشست

Яке шористон кард пирӯзи ком

یکی شارستان کرد پیروز کام

Бифармуд кӯро ниҳоданд ном

بفرمود کو را نهادند نام

Ҷаҳондор гӯянда гуфт ин райаст

جهاندار گوینده گفت این رِی‌ست

Ки ороми шоҳони фаррухи пист

که آرام شاهان فرخ‌پی‌ست

Дигар кард бодони пирўзном

دگر کرد بادان پیروز نام

Хнидаҳи бҳрҷоиши орому ком

خنیده به هرجایش آرام و کام

Ки акнӯнаш хуонеи ҳамеи Ардабӣл

که اکنونش خوانی همی اردبیل

Ки қайсар бадв дорад аз дод майл

که قیصر بدو دارد از داد میل

Чу ин бумҳо яксар обод кард

چو این بوم‌ها یکسر آباد کرد

Дили мардуми пари хирад шод кард

دل مردم پر خرد شاد کرد

Дирам дод бо лашкари номдор

درم داد با لشکر نامدار

Сӯии ҷанг ҷустани брорости кор

سوی جنگ جستن برآراست کار

Бидон ҷанги ҳурмузи бадии пеши рӯ

بدان جنگ هرمز بُدی پیش‌رو

Ҳаме рафт бо корсозони нав

همی‌رفت با کارسازان نو

Қубод аз пас пушти пирӯзи шоҳ

قباد از پس پشت پیروز شاه

Ҳаме ронад чун боди лашкар ба роҳ

همی‌راند چون باد لشکر به راه

Ки пирӯзро поки фарзанд буд

که پیروز را پاک فرزند بود

Хирадманди шохии барӯманд буд

خردمند شاخی برومند بود

Балош аз бар тахт бинишаст шод

بلاش از بر تخت بنشست شاد

Ки кеҳтари писар буд бо меҳр ва дод

که کهتر پسر بود با مهر و داد

Яке порсӣ буд баси номдор

یکی پارسی بود بس نامدار

Варо сўФзо хондӣ шаҳриёр

ورا سوفرا خواندی شهریار

Бифармуд пирӯзи коидри ббош

بفرمود پیروز کایدر بباش

Чу дастури шоиста назд Балош

چو دستور شایسته نزد بلاش

Сипаҳро сӯии ҷанг таркон кашид

سپه را سوی جنگ ترکان کشید

Ҳамеи тоҷу тахти керо сзид

همی تاج و تخت کیی را سزید

Ҳаме ронад бо лашкару ганҷу соз

همی‌راند با لشکر و گنج و ساز

Ки пайкори ҷӯянд бо хўшнўоз

که پیکار جویند با خوشنواز

Нишоне ки баҳром ял карда буд

نشانی که بهرام یل کرده بود

зи пастии баландии бароварда буд

ز پستی بلندی برآورده بود

набиштаи яке аҳди шоҳаншаҳон

نبشته یکی عهد شاهنشهان

Ки аз тарку эрониён дар ҷаҳон

که از ترک و ایرانیان در جهان

Касе зини нишони ҳеҷ барнагзарад

کسی زین نشان هیچ برنگذرد

Казон равад бартар замин нашимурд

کزان رود برتر زمین نشمرد

Чу пирӯзи широўжн онҷо расед

چو پیروز شیراوژن آنجا رسید

Нишон кардани шоҳ Эрон бидид

نشان کردن شاه ایران بدید

Чунин гуфт яксар бгрднкшон

چنین گفت یکسر به گردنکشان

Ки аз пеши таркони барин ҳамнишон

که از پیش ترکان برین همنشان

Минора барорам ба шамшеру ганҷ

مناره برآرم به شمشیر و گنج

зи ҳитол то кас набошад ба ранҷ

ز هیتال تا کس نباشد به رنج

Чу бошад минора ба пеши брк

چو باشد مناره به پیش تَرَک

Бузургон ба пеши ман оранди Чехия

بزرگان به پیش من آرند چک

Бигӯям ки он кард баҳроми гӯр

بگویم که آن کرد بهرام گور

Ба мардӣу доноӣу фару зӯр

به مردی و دانایی و فر و زور

Нмонми баҷоеи паии хўшнўоз

نمانم به جایی پی خوشنواز

Ба ҳитолу тарк аз нишебу фароз

به هیتال و ترک از نشیب و فراز

Чу бишунид фарзанди хоқон ки шоҳ

چو بشنید فرزند خاقان که شاه

зи Ҷайҳун гузар кард худ бо сипоҳ

ز جیحون گذر کرد خود با سپاه

Ҳамеи бишиканади аҳди баҳроми гӯр

همی‌بشکند عهد بهرام گور

Бидон тоза шуд куштану ҷангу шӯр

بدان تازه شد کشتن و جنگ و شور

Дабири ҷаҳондидаро хўшнўоз

دبیر جهاندیده را خوشنواز

Бифармуд то шуд бар ӯ фароз

بفرمود تا شد بر او فراز

Яке нома бинвишт бо офарин

یکی نامه بنوشت با آفرین

зи додар бар шаҳриёри замин

ز دادار بر شهریار زمین

Чунин гуфт каз аҳд шоҳон дод

چنین گفت کز عهد شاهان داد

Ба гардии нхўонмти хсрўнжод

به گردی نخوانمت خسرونژاد

На ин буд аҳди ниёкони ту

نه این بود عهد نیاکان تو

Гузидаи ҷаҳондору покони ту

گزیده جهاندار و پاکان تو

Чу паймон озодагон башиканӣ

چو پیمان آزادگان بشکنی

Нишони бузургӣ ба хоки аФгнӣ

نشان بزرگی به خاک افگنی

Маро бо ту паймон бибояд шикаст

مرا با تو پیمان بباید شکست

Ба ночори бурдани бшмшири даст

به ناچار بردن به شمشیر دست

Ба номаи з ҳар кораш огоҳ кард

به نامه ز هر کارش آگاه کرد

Басии ҳадя бо нома ҳамроҳ кард

بسی هدیه با نامه همراه کرد

Савории сарояндау сарфароз

سواری سراینده و سرفراز

Ҳаме рафт бо номаи хўшнўоз

همی‌رفت با نامهٔ خوشنواز

Чу он нома бархонад пирӯзи шоҳ

چو آن نامه برخواند پیروز شاه

Барошуфт зон номвари пешгоҳ

برآشفت زان نامور پیشگاه

Фиристодаро гуфт бархезу рӯ

فرستاده را گفت برخیز و رو

Ба наздики он марди девонаи шӯ

به نزدیک آن مرد دیوانه شو

Бигӯяш ки то пеш равад брк

بگویش که تا پیش رود تَرَک

Шуморо фиристод баҳроми Чехия

شما را فرستاد بهرام چک

Кунун то лаб равад Ҷайҳуни ту рост

کنون تا لب رود جیحون تو راست

Баландӣу пастӣу ҳомӯни ту рост

بلندی و پستی و هامون تو راست

Ман инак биорам сипоҳии гарон

من اینک بیارم سپاهی گران

Сарафрози гардони ҷанги оварон

سرافراز گردان جنگ آوران

Нмонми магари сояи хўшнўоз

نمانم مگر سایهٔ خوشنواز

Ки бошад биравӣ замин бар дароз

که باشد بروی زمین بر دراز

Фиристода омад бикрдори гирд

فرستاده آمد به کردار گرد

Шунида суханҳо ҳама ёд кард

شنیده سخن‌ها همه یاد کرد

Ҳаме гуфт як чанд бо хўшнўоз

همی‌گفت یک چند با خوشنواز

Азон шоҳи гарданкашу дирсоз

ازان شاه گردنکش و دیرساز

Чу гуфтор бишунид ва нома бихонад

چو گفتار بشنید و نامه بخواند

Сипоҳи парогандаро брншонд

سپاه پراگنده را برنشاند

Биоварад лашкар ба дашти набард

بیاورد لشکر به دشت نبرد

Ҳамон аҳдро бар сар найза кард

همان عهد را بر سر نیزه کرد

Ки бастади ниёйиши зи бҳромшоаҳ

که بستد نیایش ز بهرامشاه

Ки Ҷайҳун миёнҷӣаст моро ба роҳ

که جیحون میانجیست ما را به راه

Яке марди бинодлу чарби гӯй

یکی مرد بینادل و چرب‌گوی

з лашкар гузин кард бо обрӯӣ

ز لشکر گزین کرد با آبروی

Бадв гуфт наздики пирӯзи рӯ

بدو گفت نزدیک پیروز رو

Ба чарбии сухани гӯйу посухи шинав

به چربی سخن‌گوی و پاسخ شنو

Бигӯяш ки аҳди ниёии ту ро

بگویش که عهد نیای تو را

Баланди ахтару раҳнамои ту ро

بلند اختر و رهنمای تو را

Ҳаме бар сари найзаи пеши сипоҳ

همی بر سر نیزه پیش سپاه

Биорам чу хуршеди тобон ба роҳ

بیارم چو خورشید تابان به راه

Бидон то ҳар онкас ки дорад хирад

بدان تا هر آنکس که دارد خرد

Ба маншури он додгар бингарад

به منشور آن دادگر بنگرد

Марои офарин бар ту нафрин буд

مرا آفرین بر تو نفرین بود

Ҳамон номи ту шоҳ бедайн буд

همان نام تو شاه بی‌دین بود

На яздони писандад на яздони параст

نه یزدان پسندد نه یزدان‌پرست

На андари ҷаҳони мардуми зердаст

نه اندر جهان مردم زیردست

Ки бедод ҷӯяд касе дар ҷаҳон

که بیداد جوید کسی در جهان

Бипечад сар аз аҳди шоҳаншаҳон

بپیچد سر از عهد شاهنشهان

Ба дод ва ба мардӣ чу баҳроми шоҳ

به داد و به مردی چو بهرام شاه

Касе низ наниҳод бар сари кулоҳ

کسی نیز ننهاد بر سر کلاه

Барин бар ҷаҳондори яздони гўост

برین بر جهاندار یزدان گواست

Ки ӯро гўо хостан носазост

که او را گوا خواستن ناسزاست

Ки бедод ҷӯяд ҳамеи ҷанги ман

که بیداد جوید همی جنگ من

Чунин бо сипаҳ кардани оҳанги ман

چنین با سپه کردن آهنگ من

Набошӣ ту зини ҷанги пирӯзгар

نباشی تو زین جنگ پیروزگر

Наёбӣ магари зи ахтари нек бар

نیابی مگر ز اختر نیک بر

Азин пас нахоҳам фиристод кас

ازین پس نخواهم فرستاد کس

Бад-ӣни ҷанги яздони марои ёри бас

بدین جنگ یزدان مرا یار بس

Фиристода бо нома омад чу гирд

فرستاده با نامه آمد چو گرد

Суханҳо ба пирӯз бар ёд кард

سخن‌ها به پیروز بر یاد کرد

Чу бархонад он номаи хўшнўоз

چو برخواند آن نامهٔ خوشنواز

Пар аз хашм шуд шоҳи гардани фароз

پر از خشم شد شاه گردن فراز

Фиристодаро гуфт чандини сухан

فرستاده را گفت چندین سخن

Нагӯяд ҷаҳондидаи марди куҳан

نگوید جهاندیده مرد کهن

Ки аз чочи як пай наад назд равад

که از چاچ یک پی نهد نزد رود

Ба нӯк синонаш фиристам дуруд

به نوک سنانش فرستم درود

Фиристода омад бар хўшнўоз

فرستاده آمد بر خوشنواز

Фаровон сухан гуфт бо ӯ ба роз

فراوان سخن گفت با او به راز

Ки наздики пирӯзи тарси худоӣ

که نزدیک پیروز، ترسِ خدای

Надидам набӯдаш касе раҳнамоӣ

ندیدم نبودش کسی رهنمای

Ҳама дидамаш ҷанг ҷӯяд ҳаме

همه دیدمش جنگ جوید همی

Ба фармон яздон нагӯяд ҳаме

به فرمان یزدان نگوید همی

Чу бшндӣ зу ин сухани хўшнўоз

چو بشندی زو این سخن خوشنواز

Ба яздон паноҳеду барадаши намоз

به یزدان پناهید و بردش نماز

Чунин гуфт к-эй довар доду пок

چنین گفت کای داور داد و پاک

Туе офаринандаи ҳўру хок

تویی آفرینندهٔ هور و خاک

Ту доне ки пирӯзи бидодгар

تو دانی که پیروز بیدادگر

зи баҳром бешӣ надорад ҳунар

ز بهرام بیشی ندارد هنر

Пай ӯ з рӯй замини бргсл

پی او ز روی زمین برگسل

Маи неруи маи оҳанги ҷонаши маи дил

مه نیرو مه آهنگ جانش مه دل

Суханҳои бедод гуяд ҳаме

سخن‌های بیداد گوید همی

Бузургӣ ба шамшер ҷӯяд ҳаме

بزرگی به شمشیر جوید همی

Ба гирди сипаҳ бар яке канда кард

به گرد سپه بر یکی کنده کرد

Сарашро бапушед ва огндаҳ кард

سرش را بپوشید و آگنده کرد

Камандии фузун буд болои ӯй

کمندی فزون بود بالای اوی

Ҳамон сӣ араш карда паҳнои ӯй

همان سی ارش کرده پهنای اوی

Чу ин карда шуд ном яздон бихонад

چو این کرده شد نام یزدان بخواند

зи пеши Самарқанд лашкар баранд

ز پیش سمرقند لشکر براند

Вазон рӯй саргаштаи пирӯзи шоҳ

وزان روی سرگشته پیروز شاه

Ҳаме ронад чун боди лашкар ба роҳ

همی‌راند چون باد لشکر به راه

Вазин рӯй пари бими дили хўшнўоз

وزین روی پر بیم دل خوشنواز

Чунин то барканда омад фароз

چنین تا برِ کنده آمد فراز

Баромади зи ҳардуи сипаҳи буқу кӯс

برآمد ز هردو سپه بوق و کوس

Ҳаво шуд зи гирди сипоҳи обнӯс

هوا شد ز گرد سپاه آبنوس

Чунон тирборони бад аз ҳар ду рӯй

چنان تیرباران بد از هر دو روی

Ки чун оби хӯн андар омад ба ҷӯй

که چون آب خون اندر آمد به جوی

Чу наздикӣ канда шуд хўшнўоз

چو نزدیکی کنده شد خوشنواز

Ҳаме гуфт бо довари поки роз

همی‌گفت با داور پاک راز

Вазон рӯй чун боди пирўзшоаҳ

وزان روی چون باد پیروزشاه

Ҳамеи тохт бо хўормоиаҳи сипоҳ

همی‌تاخت با خوارمایه سپاه

Чу омад ба наздикии хўшнўоз

چو آمد به نزدیکی خوشنواز

Сипаҳдори таркони азуи гашти боз

سپهدار ترکان ازو گشت باز

Аннанро бипечед ва бинмуд пушт

عنان را بپیچید و بنمود پشت

Пас ӯ сипоҳ андар омад дурушт

پس او سپاه اندر آمد درشت

Барангехти пас бораи пирўзшоаҳ

برانگیخت پس باره پیروزشاه

Ҳаме ронад бо гурзу рӯмии кулоҳ

همی‌راند با گرز و رومی کلاه

Ба канда дар афтод бо чанд мард

به کنده در افتاد با چند مرد

Бузургону шерони рӯзи набард

بزرگان و شیران روز نبرد

Чу нарисӣ бародарашу фаррухи Қубод

چو نرسی برادرش و فرخ قباد

Бузургону шоҳони фаррухи нажод

بزرگان و شاهان فرخ نژاد

Барин сон нигун шуд сари ҳафт шоҳ

برین سان نگون شد سر هفت شاه

Ҳамаи номдорони заррини кулоҳ

همه نامداران زرین کلاه

Вазони ҷойгаҳи шоддли хўшнўоз

وزان جایگه شاددل خوشنواز

Ба наздикӣ канда омад фароз

به نزدیکی کنده آمد فراز

Баровард зон канда ҳар кас ки зист

برآورد زان کنده هر کس که زیست

Ҳамон хоки брбхт эшон гирист

همان خاک بر بخت ایشان گریست

Бузургону пайкорҷӯён ҳарон

بزرگان و پیکارجویان هران

Касеро ки дар канда омад замон

کسی را که در کنده آمد زمان

Шикастаи сару пушти пирўзшоаҳ

شکسته سر و پشت پیروزشاه

Шаҳи номдорон бо тоҷу гоҳ

شه نامداران با تاج و گاه

з шоҳон набад зиндаи ҷузи киқбод

ز شاهان نبد زنده جز کیقباد

Шуд он лашкару подшоҳии ббод

شد آن لشکر و پادشاهی به باد

Ҳаме ронад бо коми дили хўшнўоз

همی‌راند با کام دل خوشنواز

Сарафроз бо лашкари рзмсоз

سرافراز با لشکر رزمساز

Ба тороҷ дода сипоҳу буна

به تاراج داده سپاه و بنه

На кас майсара дид ва на маймана

نه کس میسره دید و نه میمنه

зи эрониён чанд бурданди асир

ز ایرانیان چند بردند اسیر

Чаҳ афганда бар хоку хаста ба тир

چه افگنده بر خاک و خسته به تیر

Набояд ки бошад ҷаҳонҷӯии зафт

نباید که باشد جهانجوی زفت

Дили зафт бо хоки тираи сети ҷуфт

دل زفت با خاک تیره‌ست جفت

Чунин омад ин чархи нопойдор

چنین آمد این چرخ ناپایدار

Чаҳ бо зердаст ва чаҳ бо шаҳриёр

چه با زیردست و چه با شهریار

Бипечанд онро ки худ пурвирд

بپیچاند آن را که خود پرورد

Агар ту шӯии посбони хирад

اگر تو شوی پاسبان خرد

Намонад барин хоки ҷовиди кас

نماند برین خاک جاوید کس

Туро тӯша аз ростии боду бас

تو را توشه از راستی باد و بس

Чу бигузашт барканда бар хўшнўоз

چو بگذشت بر کنده بر خوشنواز

Сипоҳаш шуд аз хоста бе ниёз

سپاهش شد از خواسته بی‌نیاز

Ба оҳан бибастанд пои Қубод

به آهن ببستند پای قباد

зи тахт ва нажодаш накарданд ёд

ز تخت و نژادش نکردند یاد

Чу огоҳӣ омад ба Эрони сипоҳ

چو آگاهی آمد به ایران سپاه

Азон кандау разми пирӯзи шоҳ

ازان کنده و رزم پیروز شاه

Хурӯшии баромади зи кишвари бадарад

خروشی برآمد ز کشور به درد

Азон шаҳри ёрони озодамард

ازان شهریاران آزادمرد

Чу андари ҷаҳони ин сухани гашти фош

چو اندر جهان این سخن گشت فاش

Фурӯд омад аз тахти заррини Балош

فرود آمد از تخت زرین بلاش

Ҳамаи гӯшти бозу ба дандони бикунад

همه گوشت بازو به دندان بکند

Ҳамеи рехт бар тахти хоки нижанд

همی‌ریخت بر تخت خاک نژند

Сипоҳӣу шаҳрии зи Эрони бадарад

سپاهی و شهری ز ایران به درد

Зану марду кӯдаки ҳаме мӯя кард

زن و مرد و کودک همی مویه کرد

Ҳамаи кандаи мӯӣу ҳамаи хаста рӯй

همه کنده‌موی و همه خسته‌روی

Ҳамаи шоҳи ҷӯйу ҳамаи роҳи ҷӯй

همه شاه‌جوی و همه راه‌جوی

Ки то чун гурезанд зи Эрони замин

که تا چون گریزند ز ایران زمین

Гроинди лашкар азон дашти кин

گر آیند لشکر ازان دشت کین