зи шопӯр зон гӯна шуд рӯзгор

ز شاپور زان‌گونه شد روزگار

Ки дар боғ бо гул надиданд хор

که در باغ با گل ندیدند خار

з доду зи ройу зи оҳанги ӯй

ز داد و ز رای و ز آهنگ اوی

зи баси кӯшишу ҷангу найранги ӯй

ز بس کوشش و جنگ و نیرنگ اوی

Мар ӯро ба ҳар бум душман намонад

مر او را به هر بوم دشمن نماند

Бадиро ба гетӣ нишеман намонад

بدی را به گیتی نشیمن نماند

Чу навмед шуд ӯ зи чархи баланд

چو نومید شد او ز چرخ بلند

Бишуд солиёнаш ба ҳафтод ва анд

بشد سالیانش به هفتاد و اند

Бифармуд то пеш ӯ шуд дабир

بفرمود تا پیش او شد دبیر

Абои мӯбади мӯбадони Ардашер

ابا موبد موبدان اردشیر

Ҷавонӣ ки кеҳтари бародараш буд

جوانی که کهتر برادرش بود

Ба доду хирад бар сари афсараш буд

به داد و خرد بر سر افسرش بود

Варои ном буд Ардашери ҷавон

ورا نام بود اردشیر جوان

Тавоноу доно ба суду зиён

توانا و دانا به سود و زیان

Писари бади яке хиради шопӯри ном

پسر بد یکی خرد شاپور نام

Ҳануз аз ҷаҳони норасида ба ком

هنوز از جهان نارسیده به کام

Чунин гуфт пас шоҳ бо Ардашер

چنین گفت پس شاه با اردشیر

Ки эй гирду чобуки савори далер

که ای گرد و چابک سوار دلیر

Агар бо ман аз дод паймон кунӣ

اگر با من از داد پیمان کنی

Забонро ба паймон гаравгон кунӣ

زبان را به پیمان گروگان کنی

Ки фарзанди ман чун ба мардӣ расад

که فرزند من چون به مردی رسد

Ба гоҳи далерӣ ва гардӣ расад

به گاه دلیری و گردی رسد

Сипории бадви тахту ганҷу сипоҳ

سپاری بدو تخت و گنج و سپاه

Ту дастур бошӣ варои неки хоҳ

تو دستور باشی ورا نیک‌خواه

Ман ин тоҷ шоҳӣ сипорам ба ту

من این تاج شاهی سپارم به تو

Ҳамон ганҷу лашкари гузорам ба ту

همان گنج و لشکر گذارم به تو

БпзрФт зу ин сухани Ардашер

بپذرفت زو این سخن اردشیر

Ба пеши бузургону пеши дабир

به پیش بزرگان و پیش دبیر

Ки чун кӯдак ӯ ба мардӣ расад

که چون کودک او به مردی رسد

Ки дияему тоҷи керо сазад

که دیهیم و تاج کیی را سزد

Сипорам ҳамаи подшоҳии варо

سپارم همه پادشاهی ورا

Насозам ҷуз аз неки хоҳии варо

نسازم جز از نیک‌خواهی ورا

Чу бишунид шопӯри пеши маон

چو بشنید شاپور پیش مهان

Бадв дод дияему меҳри шаҳон

بدو داد دیهیم و مهر شهان

Чунин гуфт пас шоҳ бо Ардашер

چنین گفت پس شاه با اردشیر

Ки кори ҷаҳон бар дили осони мгир

که کار جهان بر دل آسان مگیر

Бидон эй бародар ки бедоди шоҳ

بدان ای برادر که بیداد شاه

Пай подшоҳӣ надорад нигоҳ

پی پادشاهی ندارد نگاه

Ба огндни ганҷи шодон буд

به آگندن گنج شادان بود

Ба зафтии сари сарфарозон буд

به زفتی سر سرفرازان بود

Хунак шоҳ бододу яздони параст

خنک شاه باداد و یزدان پرست

Казу шод бошад дили зердаст

کزو شاد باشد دل زیردست

Ба дод ва ба бахшиш фузӯнӣ кунад

به داد و به بخشش فزونی کند

Ҷаҳонро бад-ӣн раҳнамӯнӣ кунад

جهان را بدین رهنمونی کند

Нигаҳ дорад аз душманони кишвараш

نگه دارد از دشمنان کشورش

Ба абри андари оради сару афсараш

به ابر اندر آرد سر و افسرش

Ба дод ва ба ороми ганҷи огнд

به داد و به آرام گنج آگند

Ба бахшиши зи дили ранҷи бпрогнд

به بخشش ز دل رنج بپراگند

Гуноҳ аз гунаҳкори бгзоштн

گناه از گنهکار بگذاشتن

Паии мардумиро нигаҳи доштан

پی مردمی را نگه داشتن

Ҳронкс ки ӯ ин ҳунарҳо биҷуст

هرانکس که او این هنرها بجست

Хирад бояду ҳзму рои дуруст

خرد باید و حزم و رای درست

Бибояд хиради шоҳро ногузир

بباید خرد شاه را ناگزیر

Ҳам омӯзиши марди бурноу пер

هم آموزش مرد برنا و پیر

Дили подшо чун гароед ба меҳр

دل پادشا چون گراید به مهر

Бирав комҳо тоза дорад сипеҳр

برو کامها تازه دارد سپهر

Гунаҳкор бошад тани зердаст

گنهکار باشد تن زیردست

Магари мардуми поку яздони параст

مگر مردم پاک و یزدان پرست

Дилу мағзи мардуми ду шоҳ тананд

دل و مغز مردم دو شاه تنند

Дигар олати тан сипоҳ тананд

دگر آلت تن سپاه تنند

Чу мағзу дили мардуми олӯдаи гашт

چو مغز و دل مردم آلوده گشت

Ба навмидӣ аз рои полудаи гашт

به نومیدی از رای پالوده گشت

Бидон тан саросема гардад равон

بدان تن سراسیمه گردد روان

Сипаҳ чун зайди шоҳ бе паҳлавон

سپه چون زید شاه بی‌پهلوان

Чу равшан набошад бпрогнд

چو روشن نباشد بپراگند

Тан беравонро ба хок афганд

تن بی‌روان را به خاک افگند

Чунин ҳамчу шуд шоҳи бидодгар

چنین همچو شد شاه بیدادگر

Ҷаҳон зу шавад зуди зеру зибр

جهان زو شود زود زیر و زبر

Бдўбри пас аз марги нафрин буд

بدوبر پس از مرگ نفرین بود

Ҳамон ном ӯ шоҳ бедайн буд

همان نام او شاه بی دین بود

Бад-ӣни дори чашм ва бидон дори гӯш

بدین دار چشم و بدان دار گوش

Ки ӯйаст дорандаи ҷону ҳуш

که اویست دارنده جان و هوش

Ҳарон подшои кӯи ҷузин роҳи ҷуст

هران پادشا کو جزین راه جست

зи некяш бояд дилу дасти шаст

ز نیکیش باید دل و دست شست

зи кишвараши бпрогнди зердаст

ز کشورش بپراگند زیردست

Ҳамон аз дараш марди хсрўпрст

همان از درش مرد خسروپرست

Набинӣ ки доно чаҳ гуяд ҳаме

نبینی که دانا چه گوید همی

Дилатро з кажӣ бишӯяд ҳаме

دلت را ز کژی بشوید همی

Ки ҳар шоҳи кӯро ситоиш буд

که هر شاه کو را ستایش بود

Ҳамаи кораши андари физоиш буд

همه کارش اندر فزایش بود

Накӯҳида бошад ҷафои пешаи мард

نکوهیده باشد جفا پیشه مرد

Ба гирд дар оздорони магарад

به گرد در آزداران مگرد

Бидон эй бародар ки аз шаҳриёр

بدان ای برادر که از شهریار

Биҷӯед хирадманди ҳаргунаи кор

بجوید خردمند هرگونه کار

Яке онк пирӯзгар бошад ӯй

یکی آنک پیروزگر باشد اوی

з душман нтобад гуҳи ҷанг рӯй

ز دشمن نتابد گه جنگ روی

Дигар онк лашкар бидорад ба дод

دگر آنک لشکر بدارد به داد

Бидонади фузӯнии марди нажод

بداند فزونی مرد نژاد

Касе каз дар подшоҳӣ буд

کسی کز در پادشاهی بود

Нахоҳад ки меҳтари сипоҳӣ буд

نخواهد که مهتر سپاهی بود

Чаҳорум ки бо зердастони хеш

چهارم که با زیردستان خویش

Ҳамон богуҳар дар прессатон хеш

همان باگهر در پرستان خویش

Надорад дар ганҷро бастаи сахт

ندارد در گنج را بسته سخت

Ҳамеи борад аз шохи бори дарахт

همی بارد از شاخ بار درخت

Бибояд дар подшоҳии сипоҳ

بباید در پادشاهی سپاه

Сипоҳӣ дар ганҷ дорад нигоҳ

سپاهی در گنج دارد نگاه

Агар ганҷати ободи дорӣ ба дод

اگر گنجت آباد داری به داد

Ту аз ганҷи шоду сипоҳ аз ту шод

تو از گنج شاد و سپاه از تو شاد

Силеҳат дар ороиши хеши дор

سلیحت در آرایش خویش دار

Сазад кати шаб тира ояд ба кор

سزد کت شب تیره آید به کار

Бас эмин машав бар нигаҳдори хеш

بس ایمن مشو بر نگهدار خویش

Чу эмин шудӣ рост кун кори хеш

چو ایمن شدی راست کن کار خویش

Саранҷом марг оядат бе гумон

سرانجام مرگ آیدت بی‌گمان

Агар тираегар чароғи ҷаҳон

اگر تیره‌ای گر چراغ جهان

Бародар чу бишунид чанде гирист

برادر چو بشنید چندی گریست

Чу андарз бинвишт солӣ бизӣаст

چو اندرز بنوشت سالی بزیست

Бирафт ва бимонад ин сухани ёдгор

برفت و بماند این سخن یادگار

Ту андари ҷаҳони тухми зафтии макор

تو اندر جهان تخم زفتی مکار

Ки ҳам як замони рӯз ту бугзарад

که هم یک زمان روز تو بگذرد

Чунин бардаи ранҷи ту душман хӯрд

چنین برده رنج تو دشمن خورد

Чу одина ҳар музди баҳман буд

چو آدینه هر مزد بهمن بود

Барин кори фаррухи нишеман буд

برین کار فرخ نشیمن بود

Май лаъли пешовар эй ҳошимӣ

می لعل پیش آور ای هاشمی

зи хамӣ ки ҳаргиз нагирад камӣ

ز خمی که هرگز نگیرد کمی

Чу шаст ва се шуд сол шуд гӯши кар

چو شست و سه شد سال شد گوش کر

зи бешӣ чаро ҷӯям ойину фар

ز بیشی چرا جویم آیین و فر

Кунун достонҳои шоҳи Ардашер

کنون داستانهای شاه اردشیر

Бигӯям зи гуфтори ман ёдгир

بگویم ز گفتار من یادگیر