з шоҳяш бигузашт панҷоҳ сол
ز شاهیش بگذشت پنجاه سال
Ки андар замона набӯдаш ҳам?ил
که اندر زمانه نبودش همال
Биёмад яке мард гуё зи чин
بیامد یکی مرد گویا ز چین
Ки чун ӯ мусаввир набинад замин
که چون او مصور نبیند زمین
Бидон чарбаи дастии расида ба ком
بدان چربه دستی رسیده به کام
Яке брмнши марди Монӣ ба ном
یکی برمنش مرد مانی به نام
Ба сӯратгарӣ гуфт пайғамбарам
به صورتگری گفت پیغمبرم
зи дайни оварони ҷаҳони бартарам
ز دینآوران جهان برترم
зи чин назд шопӯр шуд бори хост
ز چین نزد شاپور شد بار خواست
Ба пайғамбарии шоҳро ёри хост
به پیغمبری شاه را یار خواست
Сухан гуфт марди кушодаи забон
سخن گفت مرد گشادهزبان
Ҷаҳондор шуд зон сухани бадгумон
جهاندار شد زان سخن بدگمان
Сараш тез шуд мӯбадонро бихонад
سرش تیز شد موبدان را بخواند
Замонии фаровон суханҳо баранд
زمانی فراوان سخنها براند
Казин марди чинӣу чираи забон
کزین مرد چینی و چیرهزبان
Фтодстм аз дайн ӯ дар гумон
فتادستم از دین او در گمان
Бигӯед ва ҳам зу сухани бишанвед
بگویید و هم زو سخن بشنوید
Магари худ ба гуфтор ӯ бгрўид
مگر خود به گفتار او بگروید
Бигуфтанд кини марди сӯрати параст
بگفتند کین مرد صورت پرست
На бар мояи мӯбадони мўбаҳи даст
نه بر مایهٔ موبدان موبدست
Замонӣ сухан бишинав ӯро бихон
زمانی سخن بشنو او را بخوان
Чу бинад варо кӣ кушояди забон
چو بیند ورا کی گشاید زبان
Бифармуд то мӯбад омадаш пеш
بفرمود تا موبد آمدش پیش
Сухан гуфт бо ӯ зи андоза беш
سخن گفت با او ز اندازه بیش
Фурӯ монад Монии миёни сухан
فرو ماند مانی میان سخن
Ба гуфтори мӯбади зи дайни куҳан
به گفتار موبد ز دین کهن
Бадв гуфт к-эии марди сӯрати параст
بدو گفت کای مرد صورت پرست
Ба яздон чаро охтии хираи даст
به یزدان چرا آختی خیرهدست
Касе кӯи баланди осмони офарид
کسی کو بلند آسمان آفرید
Бадв дар макону замони офарид
بدو در مکان و زمان آفرید
Куҷои нуру зулмат бадв андараст
کجا نور و ظلمت بدو اندرست
з ҳар гавҳарӣ гавҳараш бартараст
ز هر گوهری گوهرش برترست
Шабу рӯзу гардони сипеҳри баланд
شب و روز و گردان سپهر بلند
Казуят паноҳаст ва зуят газанд
کزویت پناهست و زویت گزند
Ҳама карда кирдигорасту бас
همه کردهٔ کردگارست و بس
Ҷузв кард натавонад ин карда кас
جزو کرد نتواند این کرده کس
Ба бурҳони сӯрат чаро бгрўӣ
به برهان صورت چرا بگروی
Ҳамеи панди дайн оварон нашнавӣ
همی پند دینآوران نشنوی
Ҳамаи ҷуфту ҳамто ва яздон якеаст
همه جفت و همتا و یزدان یکیست
Ҷуз аз бандагӣ карданат рой нест
جز از بندگی کردنت رای نیست
Грин сӯрат карда ҷунбон кунӣ
گرین صورت کرده جنبان کنی
Сазадгар з ҷунбада бурҳон кунӣ
سزد گر ز جنبده برهان کنی
Ндонӣ ки бурҳон наёяд ба кор
ندانی که برهان نیاید به کار
Надорад касе ин сухани устувор
ندارد کسی این سخن استوار
Агар аҳримани ҷуфти яздони бадӣ
اگر اهرمن جفت یزدان بدی
Шаби тира чун рӯзи хандони бадӣ
شب تیره چون روز خندان بدی
Ҳамаи сола будӣ шабу рӯзи рост
همه ساله بودی شب و روز راست
Ба гардиш фузӯнӣ набӯдӣ на кост
به گردش فزونی نبودی نه کاست
Нагунҷад ҷаҳони офарин дар гумон
نگنجد جهانآفرین در گمان
Ки ӯ бартараст аз замону макон
که او برترست از زمان و مکان
Суханҳои диўонгонсту бас
سخنهای دیوانگانست و بس
Бад-ӣн бар набошад турои ёри кас
بدینبر نباشد ترا یار کس
Суханҳо ҷузин низ бисёр гуфт
سخنها جزین نیز بسیار گفت
Ки бо донишу мардумӣ буд ҷуфт
که با دانش و مردمی بود جفت
Фурӯ монад Монии зи гуфтори ӯй
فرو ماند مانی ز گفتار اوی
Бпжмрди шодоби бозори ӯй
بپژمرد شاداب بازار اوی
з Монӣ барошуфт пас шаҳриёр
ز مانی برآشفت پس شهریار
Бирав танг шуд гардиши рӯзгор
برو تنگ شد گردش روزگار
Бифармуд пас тоаш бардоштанд
بفرمود پس تاش برداشتند
Ба хории зи даргоҳи бгзоштнд
به خواری ز درگاه بگذاشتند
Чунин гуфт кин марди сӯрати параст
چنین گفت کاین مرد صورتپرست
Нагунҷад ҳаме дар сарой нишаст
نگنجد همی در سرای نشست
Чу ошӯбу ороми гетӣ ба дӯст
چو آشوب و آرام گیتی به دوست
Бибояд кашӣдан саропоаши пӯст
بباید کشیدن سراپاش پوست
Ҳамон хомаши огндаҳ бояд ба коҳ
همان خامش آگنده باید به کاه
Бидон то наҷуед каси ин пойгоҳ
بدان تا نجوید کس این پایگاه
Бёўихтнд аз дар шористон
بیاویختند از در شارستان
Дигар пеши девори бемористон
دگر پیش دیوار بیمارستان
Ҷаҳонӣ бирав офарини хонданд
جهانی برو آفرین خواندند
Ҳамеи хок бар кушта афшоданад
همی خاک بر کشته افشاندند