Сипедаи дам ки сабои буии лутф ҷон гирад

سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیرد

Чамани зи лутфи ҳавои нукта брҷнон гирад

چمن ز لطف هوا نکته بر جنان گیرد

Ҳавои зи накҳати гул дар чамани ттқи бандад

هوا ز نکهت گل در چمن تتق بندد

Уфуқи зи акси шафақи ранг гулистон гирад

افق ز عکس شفق رنگ گلستان گیرد

Навой чанг бдонсон занад салои сабӯҳ

نوای چنگ بدان‌سان زند صلای صبوح

Ки пери савмиъаи роҳ дар Муғон гирад

که پیر صومعه راه در مغان گیرد

Накол шаб ки кунад дар қадаҳи сиёҳии машк

نکال شب که کند در قدح سیاهی مشک

Дар ӯ шарори чароғ саҳаргаҳон гирад

در او شرار چراغ سحرگهان گیرد

Шаҳи сипеҳр чу заррин сипар кашад дар рӯй

شه سپهر چو زرین سپر کشد در روی

Ба теғи субҳу амӯди уфуқ ҷаҳон гирад

به تیغ صبح و عمود افق جهان گیرد

Ба рағми золи сияҳи шоҳбози заррини бол

به رغم زال سیه شاهباز زرین بال

Дар ин муқарнаси зангорӣ ошён гирад

در این مقرنس زنگاری آشیان گیرد

Ба базмгоҳи чамани рӯ ки хуш тамошое аст

به بزم‌گاه چمن رو که خوش تماشایی است

Чу лолаи косаи насрин ва арғавон гирад

چو لاله کاسهٔ نسرین و ارغوان گیرد

Чу шаҳсавор фалак бингарад ба ҷоми сабӯҳ

چو شهسوار فلک بنگرد به جام صبوح

Ки чун ба шаъшааи меҳр ховарон гирад

که چون به شعشعهٔ مهر خاوران گیرد

Муҳӣт шамс кашад сӯии хеш дар хўшоб

محیط شمس کشد سوی خویش در خوشآب

Ки то ба қабзаи шамшер зарфишон гирад

که تا به قبضهٔ شمشیر زرفشان گیرد

Сабои нигар ки дамодам чу ринди шоҳдбоз

صبا نگر که دمادم چو رند شاهدباز

Гуҳии лаби гулу гуҳи зулф зимрон гирад

گهی لب گل و گه زلف ضیمران گیرد

зи иттиҳоди ҳаюлоу ихтилофи сувар

ز اتحاد هیولا و اختلاف صور

Хиради з ҳар гули нав , нақши сад батон гирад

خرد ز هر گل نو، نقش صد بتان گیرد

Ман андари он ки дам кист ин мубораки дам

من اندر آن که دم کیست این مبارک دم

Ки вақти субҳ дар ин тира хокдон гирад

که وقت صبح در این تیره خاکدان گیرد

Чаҳ ҳолатаст ки гул дар саҳари намояд рӯй

چه حالت است که گل در سحر نماید روی؟

Чаҳ оташаст ки дар мурғ субҳ хон гирад

چه آتش است که در مرغ صبح‌خوان گیرد؟

Чаҳ партаваст ки нури чароғ субҳ диҳад

چه پرتو است که نور چراغ صبح دهد

Чаҳ шуълааст ки дар шамъ осмон гирад

چه شعله است که در شمع آسمان گیرد؟

Чаро ба сад ғаму ҳасрати сипеҳри доираи шакл

چرا به صد غم و حسرت سپهر دایره‌شکل

Маро чу нуқтаи паргор дар миён гирад

مرا چو نقطهٔ پرگار در میان گیرد؟

Замири дили нгшоим ба каси марои он ба

ضمیر دل نگشایم به کس مرا آن به

Ки рӯзгор ғаюраст ва ногаҳон гирад

که روزگار غیور است و ناگهان گیرد

Чу шамъ ҳар ки ба ифшоӣ роз шуд машғӯл

چو شمع هر که به افشای راز شد مشغول

Басаши замона чу миқроз дар забон гирад

بسش زمانه چو مقراض در زبان گیرد

Куҷост соқии ма рӯй ман ки аз сари меҳр

کجاست ساقی مه‌روی من که از سر مهر

Чу чашми масти худаш соғар гарон гирад

چو چشم مست خودش ساغر گران گیرد؟

Паёмӣ оварад аз ёр ва дар пайаш ҷомӣ

پیامی آورد از یار و در پی‌اش جامی

Ба шодии рухи он ёр меҳрбон гирад

به شادی رخ آن یار مهربان گیرد

Навой маҷлиси моро чу баркашад мутриб

نوای مجلس ما را چو برکشد مطرب

Гуҳӣ Ироқ занад гоҳе Исфаҳон гирад

گهی عراق زند گاهی اصفهان گیرد

Фириштае ба ҳақиқати сурӯши олами ғайб

فرشته‌ای به حقیقت سروش عالم غیب

Ки равзаи карамаши нукта бар ҷинон гирад

که روضهٔ کرمش نکته بر جنان گیرد

Сикандарӣ ки муқӣми ҳарим ӯ чун Хизр

سکندری که مقیم حریم او چون خضر

зи файзи хок дараш умр ҷовдон гирад

ز فیض خاک درش عمر جاودان گیرد

Ҷамоли чеҳраи исломи шайхи абӯи исҳоқ

جمال چهرهٔ اسلام شیخ ابو اسحاق

Ки малик дар қадамаши зеб бӯстон гирад

که ملک در قدمش زیب بوستان گیرد

Гуҳӣ ки бар фалаки сарварӣ урӯҷ кунад

گهی که بر فلک سروری عروج کند

Нахусти пояи худ фарқ Фрқдон гирад

نخست پایهٔ خود فرق فرقدان گیرد

Чароғи дидаи Маҳмӯди онкии душман ро

چراغ دیدهٔ محمود آن که دشمن را

зи барқи теғи ваии оташ ба дудмон гирад

ز برق تیغ وی آتش به دودمان گیرد

Ба авҷ моҳ расад мавҷи хӯн чу теғ кашад

به اوج ماه رسد موج خون چو تیغ کشد

Ба тири чархи баради ҳамла чун камон гирад

به تیر چرخ برد حمله چون کمان گیرد

Арӯси ховарӣ аз шарми раъии анвар ӯ

عروس خاوری از شرم رأی انور او

Ба ҷои худ буд ар роҳ қирвон гирад

به جای خود بود ار راه قیروان گیرد

Аё азими виқорӣ ки ҳар ки банда туаст

ایا عظیم وقاری که هر که بندهٔ توست

зи рафъи қадари камарбанд тавъамон гирад

ز رفع قدر کمربند توأمان گیرد

Расад зи чархи Уториди ҳазор таҳниятат

رسد ز چرخ عطارد هزار تهنیتت

Чу Фкртти сифат амр кун факон гирад

چو فکرتت صفت امر کن فکان گیرد

Мудом дар пай таънаст бар ҳасуду адуат

مدام در پی طعن است بر حسود و عدوت

Смоки ромҳ аз он рӯзу шаб синон гирад

سماک رامح از آن روز و شب سنان گیرد

Фалак чу ҷилва кунон бингарад саманди ту ро

فلک چو جلوه‌کنان بنگرد سمند تو را

Каминаи поигҳши авҷ каҳкашон гирад

کمینه پایگهش اوج کهکشان گیرد

Млолтӣ ки кашидӣ саодатӣ диҳадат

ملالتی که کشیدی سعادتی دهدت

Ки муштарии нсқи кори худ аз он гирад

که مشتری نسق کار خود از آن گیرد

Аз имтиҳони ту айёмро ғараз он аст

از امتحان تو ایام را غرض آن است

Ки аз сафои риёзати дилат нишон гирад

که از صفای ریاضت دلت نشان گیرد

Вагарнаи пояи иззат аз он баландтар аст

وگرنه پایهٔ عزت از آن بلندتر است

Ки рӯзгор бар ӯ ҳарф имтиҳон гирад

که روزگار بر او حرف امتحان گیرد

Мазоқи ҷонаши зи талхӣ ғам шавад эмин

مذاق جانش ز تلخی غم شود ایمن

Касе ки шукри шукри ту дар даҳон гирад

کسی که شکر شکر تو در دهان گیرد

зи умри бархӯрди он кас ки дар ҷамеъи сифот

ز عمر برخورد آن کس که در جمیع صفات

Нахуст бингарад онгаҳ тариқ он гирад

نخست بنگرد آنگه طریق آن گیرد

Чу ҷой ҷанг набинад ба ҷоми ёзди даст

چو جای جنگ نبیند به جام یازد دست

Чу вақти кор буд теғи ҷон ситон гирад

چو وقت کار بود تیغ جان‌ستان گیرد

зи лутфи ғайб ба сахтии рух аз умеди мтоб

ز لطف غیب به سختی رخ از امید متاب

Ки мағзи нағзи мақоми андар устихон гирад

که مغز نغز مقام اندر استخوان گیرد

Шукри камоли ҳаловати пас аз риёзат ёфт

شکر کمال حلاوت پس از ریاضت یافت

Нахуст дар шикани танг аз он макон гирад

نخست در شکن تنگ از آن مکان گیرد

Дар он мақом ки сайли ҳаводис аз чапу рост

در آن مقام که سیل حوادث از چپ و راست

Чунон расад ки амон аз миён карон гирад

چنان رسد که امان از میان کران گیرد

Чаҳ ғам буд ба ҳамаи ҳоли кӯҳи собит ро

چه غم بود به همه حال کوه ثابت را

Ки мавҷҳои чунон қулзум гарон гирад

که موجهای چنان قلزم گران گیرد

Агарчӣ хасми ту густох меравад ҳоле

اگرچه خصم تو گستاخ می‌رود حالی

Ту шод бош ки густохиаш чунон гирад

تو شاد باش که گستاخی‌اش چنان گیرد

Ки ҳар чаҳ дар ҳақи ин хонадон давлат кард

که هر چه در حق این خاندان دولت کرد

Ҷазоаш дар зану фарзанду хон ва мон гирад

جزاش در زن و فرزند و خان و مان گیرد

Замони умри ту пояндаи боди ки ин неъмат

زمان عمر تو پاینده باد کـ‌این نعمت

Ътиаҳ Эйаст ки дар кори инс ва ҷон гирад

عطیه‌ای است که در کار انس و جان گیرد