Сабои вақти саҳари бӯеи зи зулф ёр ме оварад

صبا وقتِ سحر بویی ز زلفِ یار می‌آورد

Дили шӯридаи моро ба бӯ , дар кор ме оварад

دل شوریدهٔ ما را به نو، در کار می‌آورد

Ман он шакли санавбарро зи боғ дида баркандам

من آن شکلِ صِنوبر را ز باغِ دیده بَرکَندَم

Ки ҳар гул каз ғамаши бушковати меҳнат бор ме оварад

که هر گُل کز غمش بِشْکُفت مِحنت، بار می‌آورد

Фурӯғ моҳ медидам зи боми қаср ӯ равшан

فروغِ ماه می‌دیدم ز بامِ قصر او روشن

Ки рӯ аз шарми он хуршед дар девор ме оварад

که رو از شرمِ آن خورشید در دیوار می‌آورد

зи бими ғорати ишқаши дили пурхӯн раҳо кардам

ز بیمِ غارتِ عشقش، دلِ پُرخون رها کردم

Вале май рехти хӯн ва раҳ бидон ҳанҷор ме оварад

ولی می‌ریخت خون و رَه بِدان هنجار می‌آورد

Ба қавли мутрибу соқӣ , бурун рафтам гуҳ ва бе гуҳ

به قولِ مطرب و ساقی، برون رفتم گَه و بی‌گَه

Каз он роҳи гарони қосид , хабар душвор ме оварад

کز آن راهِ گران، قاصد، خبر، دشوار می‌آورد

Саросари бахшиши ҷонони тариқи лутфу эҳсон буд

سراسر بخششِ جانان، طریقِ لطف و احسان بود

Агар тасбеҳ мефармуд , агар зуннор ме оварад

اگر تسبیح می‌فرمود، اگر زُنّار می‌آورد

ЪФооллаҳи чини абрӯяш агар чаҳ нотавонам кард

عَفَاالله چینِ ابرویَش اگر چه ناتوانم کرد

Ба ишваи ҳам паёмӣ бар сар бемор ме оварад

به عشوه هم پیامی بر سرِ بیمار می‌آورد

Аҷаб май доштами дишаби зи ҳофизи ҷому паймона

عجب می‌داشتم دیشب ز حافظ جام و پیمانه

Вале манъаш намекардам ки сӯфӣ вор ме оварад

ولی مَنعَش نمی‌کردم که صوفی‌وار می‌آورد