эй дилгар аз он чоҳи занхдон ба даройӣ

اِی دِل! گَر از آن چاهِ زَنَخْدان به دَرآیی

Ҳар ҷо ки рӯй зуди пушаймон ба даройӣ

هر جا که رَوی، زود، پَشیمان به دَرآیی

Ҳаши дор кигар васваса ақл кунӣ гӯш

هُش دار که گَر وَسْوَسِهٔ عَقْل کُنی گوش

Одами сифат аз равзаи ризвон ба даройӣ

آدَم‌صِفَت از روضِهٔ رِضْوان به دَرآیی

Шояд ки ба обии фалакат даст нагирад

شایَد که به آبی، فَلَکَت، دَسْت نَگیرد

Гар ташнаи лаб аз чашмаи ҳайвон ба даройӣ

گر تِشْنِه‌لَب از چَشْمِهٔ حِیوان به دَرآیی

Ҷон май даҳум аз ҳасрати дидори ту чун субҳ

جان می‌دَهم از حَسْرَتِ دیدارِ تو، چون صُبْح

Бошад ки чу хуршеди дурахшон ба даройӣ

باشَد که چو خورشید درخشان به دَرآیی

Чандон чу сабо бар ту гуморами дами ҳиммат

چَنْدان، چو صَبا بَر تو گُمارم دَمِ هِمَّت

Каз ғунча чу гули хурраму хандон ба даройӣ

کز غُنْچِه چو گُل، خُرَّم و خَنْدان به دَرآیی

Дар тираи шаби ҳиҷри ту ҷонам ба лаб омад

در تیره‌شَبِ هِجْرِ تو، جانَم به لَب آمَد

Вақтаст ки ҳамчун маи тобон ба даройӣ

وَقْت است که همچون مَهِ تابان به دَرآیی

Бар раҳгузарат бастаам аз дидаи ду сад ҷӯй

بَر رَهْگُذَرَت بَسْتِه‌ام از دیده، دو صَد جوی

То бӯ ки ту чун сарви хиромон ба даройӣ

تا بو که تو چون سَرْوِ خُرامان به دَرآیی

Ҳофиз макун андеша ки он Юсуфи маи рӯ

حافِظ! مَکُن اَنْدیشِه که آن یوسُفِ مَه‌رو

Бозояд ва аз кулбаи аҳзон ба даройӣ

بازآیَد و از کُلْبِهٔ اَحْزان به دَرآیی!