эй Подшаҳ хубон дод аз ғами танҳоӣ

اِی پادِشَهِ خوبان! داد از غَمِ تَنْهایی

Дил бе ту ба ҷон омад вақтаст ки бозоиӣ

دِل، بی‌‌تو، به جان آمَد؛ وَقْت است کِه بازآیی

Доими гули ин бустон шодоб наме монад

دائم، گُلِ این بُسْتان، شاداب نمی‌مانَد

Дарёб заъифонро дар вақти тавоноӣ

دَریاب ضَعیفان را دَر وَقْتِ تَوانایی!

Дишаби гила ӣ зулфаш бо бод ҳаме кардам

دیشَب، گِلِهٔ زُلْفَش با باد، هَمی کَرْدَم

Гуфто ғалатӣ бигузар зини фикрати савдое

گُفْتا: «غَلَطی! بُگْذَر زین فِکْرَتِ سودایی!»

Сад боди сабои ӣнҷо бо силсила ме рақсанд

صَد بادِ صَبا، این‌جا، با سِلْسِلِه می‌رَقْصَنْد

Инаст ҳариф эй дил то боди нпимоиӣ

این است حَریف ای دِل! تا باد نَپِیمایی

Муштоқӣу маҳҷӯрии давр аз ту чунонам кард

مُشْتاقی و مَهْجوری، دور از تو چُنانم کَرْد

Каз даст бихоҳад шуд поёби шикебе

کَز دَسْت بِخواهَد شُد پایابِ شَکیبایی

ё раб ба ки шояд гуфт ин нукта ки дар олам

یا رَب! بِه‌ کِه شایَد گُفْت این نُکْتِه که در عالَم

Рухсора ба кас нанамуд он шоҳид ҳарҷое

رُخْساره به کَس نَنْمود آن شاهِدِ هَرجایی؟

Соқии чамани гулро бе рӯй ту рангӣ нест

ساقی! چَمَنِ گُل را بی‌‌رویِ تو، رَنْگی نیست

Шамшод хиромон кун то боғи бёроиӣ

شِمْشاد، خُرامان کُن! تا باغ بیارایی

эй дарди туами дармон дар бистари нокомӣ

اِی دَرْدِ تواَم دَرْمان در بَسْتَرِ ناکامی!

Ваии ёди туами мӯнис дар гӯша ӣ танҳоӣ

وِی یادِ تواَم مونِس در گوشِهٔ تَنهایی!

Дар доира ӣ қисмати мо нуқта ӣ таслимем

دَر دایِرِهٔ قِسْمَت، ما، نُقْطِهٔ تَسْلیمیم

Лутфи ончии ту андешии ҳукми ончӣ ту фармое

لُطْف، آن‌چه تو اَنْدیشی؛ حُکْم، آن‌چه تو فَرمایی

Фикри худу рои худ дар олам риндӣ нест

فِکْرِ خود و رایِ خود در عالَم رِنْدی نیست

Куфраст дар ин мазҳаби худбинӣу хўдроиӣ

کُفْر است در این مَذْهَب، خودبینی و خودرایی

Зини доира ӣ минои хунини ҷигарам , май даҳ

زین دایِرِهٔ مینا، خونین‌جِگَرَم، مِی دِه!

То ҳал кунам ин мушкил дар соғари миное

تا حَل کنم این مُشْکِل دَر ساغَرِ مینایی

Ҳофиз , шаб ҳиҷрон шуд буии хуш васл омад

«حافِظ»! شَبِ هِجْران شُد، بویِ خوشِ وَصْل آمَد

Шодяти мубораки бод эй ошиқи шайдое

شادیْت، مُبارَک باد! اِی عاشِقِ شِیدایی!