Сари иродати моу остони ҳазрати дӯст

سرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرت دوست

Ки ҳар чаҳ бар сар мо меравад иродат ӯст

که هر چه بر سرِ ما می‌رود ارادتِ اوست

Назир дӯст надидам агар чаҳ аз мау меҳр

نظیرِ دوست ندیدم، اگر چه از مَه و مِهر

Ниҳодами оинаҳо дар муқобили рухи дӯст

نهادم آینه‌ها در مقابلِ رخِ دوست

Сабои зи ҳоли дили танги мо чаҳ шарҳ диҳад ?

صبا ز حالِ دلِ تنگِ ما چه شرح دهد؟

Ки чун шиканҷи варақҳои ғунчаи ту бар туаст

که چون شِکَنجِ ورق‌هایِ غنچه تو بر توست

На ман сбўкши ин дайри рндсўзму бас

نه من سَبوکش این دیرِ رندسوزم و بس

Басои саро ки дар ин корхонаи санг ва сабуаст

بسا سَرا که در این کارخانه سنگ و سبوست

Магари ту шона задӣ зулфи ънброФшонро ?

مگر تو شانه زدی زلفِ عنبرافشان را؟

Ки боди ғолияи сои гашту хоки ънбрбўст

که بادْ غالیه‌سا گشت و خاکْ عنبربوست

Нисор рӯй ту ҳар барги гул ки дар чаман аст

نثارِ رویِ تو هر برگِ گل که در چمن است

Фидои қади ту ҳар срўбн ки бар лаб ҷӯаст

فدای قَدِّ تو هر سروبُن که بر لبِ جوست

Забони нотиқа дар васфи шавқ нолон аст

زبانِ ناطقه در وصفِ شوق نالان است

Чаҳ ҷои калаки бурӣдаи забон биҳдаҳ гӯаст ?

چه جای کِلکِ بریده‌زبانِ بیهُده‌گوست؟

Рухи ту дар дилам омад мурод хоҳам ёфт

رخِ تو در دلم آمد مراد خواهم یافت

Чаро ки ҳоли накӯ дар қафоӣ фол накӯаст

چرا که حالِ نکو در قَفایِ فالِ نکوست

На ин замони дили ҳофиз дар оташ ҳавас аст

نه این زمان دلِ حافظ در آتشِ هوس است

Ки доғдори азали ҳамчу лола худруаст

که داغدار ازل همچو لالهٔ خودروست