Ман дӯш пинҳон мешудам то қасри ҷонони снгнк

من دوش پنهان می‌شدم تا قصر جانان سنگنک

Нармаки ниҳодами пойро рафтам ба айвони снгнк

نرمک نهادم پای را رفتم به ایوان سنگنک

Дидамнигор нозанин бар тахти зар дар хоби хуш

دیدم نگار نازنین بر تخت زر در خواب خوش

Ман аз наҳифи бим ӯ чун беди ларзони снгнк

من از نهیب بیم او چون بید لرزان سنگنک

Кардам ду ангуштони дарози оҳстҳки оҳстҳк

کردم دو انگشتان دراز آهستهک آهستهک

Бардоштами бурқаъ ба ноз аз моҳи тобони снгнк

برداشتم برقع به ناز از ماه تابان سنگنک

Як нимаи наргис боз кард аз хоб ҷунбонед сар

یک نیمه نرگس باز کرد از خواب جنبانید سر

Шуд бар рух ҳамчун мааши зулфи парешони снгнк

شد بر رخ همچون مهش زلف پریشان سنگنک

Гуфто ба ман эй боҳунар гуфтам манам мискини ту

گفتا به من ای باهنر گفتم منم مسکین تو

Тогар касе ёбад хабар эй роҳати ҷони снгнк

تا گر کسی یابد خبر ای راحت جان سنگنک

Борӣ ба коми хештани оўрдмш дар бар дамӣ

باری به کام خویشتن آوردمش در بر دمی

Бонг наво зад он замони мурғи сҳрхўони снгнк

بانگ نوا زد آن زمان مرغ سحرخوان سنگنک

Гуфто ки ҳофизи хезу рӯ субҳаст бар айвони шоҳ

گفتا که حافظ خیز و رو صبح است بر ایوان شاه

Бар шоҳ хон ин қиссаро аз халқи пинҳони снгнк

بر شاه خوان این قصه را از خلق پنهان سنگنک