эй аз фурӯғи рӯяти равшани чароғи дида
ای از فروغ رویت روشن چراغ دیده
Хуштар зи чашми мастати чашми ҷаҳони надида
خوشتر ز چشم مستت چشم جهان ندیده
Ҳамчун ту нозанинии сар то қадами латофат
همچون تو نازنینی سر تا قدم لطافت
Гетӣ нишон надода эзад наёфарида
گیتی نشان نداده ایزد نیافریده
Ҳар зоҳидӣ ки дидаи ёқӯти ҷони физоиш
هر زاهدی که دیده یاقوت جان فزایش
Саҷҷода тарк карда паймона дар кашида
سجاده ترک کرده پیمانه در کشیده
Бар чеҳраи бахти некати тъўизи чашм захм аст
بر چهره بخت نیکت تعویذ چشم زخم است
Ҳар даму ани икодии зи ихлоси брдмидаҳ
هر دم و ان یکادی ز اخلاص بردمیده
Бар қасди хӯни ушшоқи абрӯу чашми шӯхаш
بر قصد خون عشاق ابرو و چشم شوخش
Гоҳи ин камӣни кушодаи гоҳи он камон кашида
گاه این کمین گشاده گاه آن کمان کشیده
То кӣ кабӯтар дил бошад чу мурғи бсмл
تا کی کبوتر دل باشد چو مرغ بسمل
Аз захми новаки ту дар хоку хӯни тапида
از زخم ناوک تو در خاک و خون تپیده
Аз сӯзи сина ҳар дами дӯдам ба сари даройад
از سوز سینه هر دم دودم به سر درآید
Чун авд чанд бошам дар оташи рамида
چون عود چند باشم در آتش رمیده
Гар зонк ром гардад бахти рамида бо ман
گر زآنک رام گردد بخت رمیده با من
Ҳам зон даҳан барорам коми дили рамида
هم زان دهن برآرم کام دل رمیده
Майлӣ агар надорад бо оризи ту абрӯ
میلی اگر ندارد با عارض تو ابرو
Пайваста аз чаҳ бошад чун қади ман хамида
پیوسته از چه باشد چون قد من خمیده
Гар бар лабам наҳй лаб ёбам ҳаёти боқӣ
گر بر لبم نهی لب یابم حیات باقی
Он дам ки ҷон ширин бошад ба лаби расида
آن دم که جان شیرین باشد به لب رسیده
То кӣ фурӯгузорӣ чун зулфи худ дилам ро
تا کی فرو گذاری چون زلف خود دلم را
Саргаштау парешон эй нур ҳар дўдидаҳ
سرگشته و پریشان ای نور هر دودیده
Дар пои хори ҳиҷрони афтода дар кашокаш
در پای خار هجران افتاده در کشاکش
Вази гулбуни висолати ҳаргиз гулӣ начида
وز گلبن وصالت هرگز گلی نچیده
Гар даст ман нагирӣ бо хоҷа бозгуем
گر دست من نگیری با خواجه بازگویم
Каз ошиқони бедили дил май баради ду дида
کز عاشقان بیدل دل می برد دو دیده
Моро бизоъат инастгар дар мазоқат уфтад
ما را بضاعت این است گر در مذاقت افتد
Дарҳои шеър ҳофиз банавис бар ҷарида
درهای شعر حافظ بنویس بر جریده